Ο μύθος του φασισμού: Αυτή είναι η λίστα των νεκρών του Πολυτεχνείου «που δεν υπήρξαν ποτέ»
Πολιτική

Ο μύθος του φασισμού: Αυτή είναι η λίστα των νεκρών του Πολυτεχνείου «που δεν υπήρξαν ποτέ»

Ο Παναγιώτης Λαγός είναι ο φετινός φασίστας του Νοέμβρη που αμφισβητεί την ιστορικότητα των γεγονότων του Πολυτεχνείου (και είπαμε να του απαντήσουμε)...

Κάθε χρόνο αυτές τις μέρες, τις μέρες δηλαδή που το Πολυτεχνείο κλείνει για ένα τριήμερο και χιλιάδες άνθρωποι τιμούν τη μνήμη της εξέγερσης του 1973, ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση αναφορικά με το πως έγιναν τα γεγονότα εκείνων των ημερών. Ήταν το Πολυτεχνείο μια μεγάλη κοινωνική αναταραχή εναντίον της Χούντας ή πρόκειται απλά για τη δράση μιας μειοψηφίας που με τα χρόνια μεγαλοποιήθηκε; Τμήμα της δεύτερης αντίληψης είναι και εκείνη που ισχυρίζεται ότι «στο Πολυτεχνείο το ’73 δεν υπήρξαν νεκροί».

Δεν χρειάζεται ωστόσο να είναι κανείς ιδιαίτερα έξυπνος για να καταλάβει πως η αντίληψη της αμφισβήτησης των γεγονότων του 1973 έτσι όπως είναι κυρίαρχα διαδεδομένη δεν είναι ούτε κάποιος βαθύς σκεπτικισμός απέναντι σε μια ιστορική οπτική, ούτε μια άλλη ανάγνωση της Ιστορίας. Αν ήταν κάτι από τα δυο, η άποψη αυτή θα εκφραζόταν με πιο σοβαρούς όρους και όχι με άναρθρες κραυγές και φυσικά, από πιο σοβαρούς ανθρώπους και όχι από ανθρώπους που τοποθετούνται με άναρθρες κραυγές.

Η αμφισβήτηση της ιστορικής διάστασης του Πολυτεχνείου είναι μια συνωμοσιολογική πρακτική, δεν βασίζεται σε κάποια λογική μεθοδολογία (έστω και υπό συζήτηση) αλλά σε μια κουλτούρα ότι τα πάντα διαμορφώνονται από ορισμένα σκοτεινά κέντρα που κάνουν κουμάντο στις ζωές μας, δεν ξέρουμε ποιοι τα αποτελούν (ίσως οι Εβραίοι, ίσως οι Ιλουμινάτι, ίσως οι εξωγήινοι, ποιος ξέρει…) και που κάθε τους κίνηση στοχεύει στην καταπολέμηση του ελληνισμού.

Για να το πούμε πιο συνοπτικά με άλλα λόγια: η αμφισβήτηση των γεγονότων του Πολυτεχνείου είναι ενδεικτική της (ας είμαστε ευγενικοί) χαζομάρας που επικρατεί στο κεφάλι των φασιστών.

Είναι άλλωστε μια μόνιμη καούρα του φασισμού να προσπαθεί να πείσει όλο τον κόσμο πως τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορείται είναι μύθοι: από το Ολοκαύτωμα που «δεν έγινε ποτέ» μέχρι τους νεκρούς του Πολυτεχνείου που υποτίθεται πως είναι μύθευμα της «ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς», ο φασισμός αποφεύγει συστηματικά να αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη των πιο ιστορικών στιγμών του και να τις αποτάσσεται αντί να τις υπερασπίζεται. Λογικό: πως θα μπορέσει να βρεθεί κάποτε σε ηγεμονική θέση εκ νέου αν δεν παραμυθιάσει τον κόσμο πως ουδεμία σχέση έχει με την εγκληματική φυσιογνωμία που του αποδίδουν οι εχθροί του;

Ο μύθος του φασισμού: Αυτή είναι η λίστα των νεκρών του Πολυτεχνείου «που δεν υπήρξαν ποτέ»

Φέτος, ο φασίστας του Νοεμβρίου, ο κλασικός δηλαδή εκείνος τύπος που βγαίνει κατά το τριήμερο του Πολυτεχνείου και μας ζαλίζει με την κοινοτυπία πως «στο Πολυτεχνείο δεν υπήρχαν νεκροί» λέγεται Παναγιώτης Λαγός.

«Θα ρωτήσω μέσα σε αυτή την αίθουσα τα ονόματα δύο νεκρών (…). Δεν υπήρξε ούτε ένας νεκρός στο πολυτεχνείο. Έχει μια προτομή εκεί, ένα κεφάλι και πάνε και καταθέτουν στεφάνια. Και μάλιστα η προτομή ανήκει σε κάποιον που είναι εν ζωή και κατέθεσε στεφάνι», ανέφερε μεταξύ άλλων ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής μέσα στο κοινοβούλιο και συγκεκριμένα, κάπου στο 12.20 του παρακάτω βίντεο:

Ο Λαγός δεν είναι απλά ένας βουλευτής της Χρυσής Αυγής. Είναι ο πυρηνάρχης της Τοπικής Οργάνωσης της Νίκαιας της Χρυσής Αυγής, της οργάνωσης δηλαδή που στην εν εξελίξει δίκη της Χρυσής Αυγής έχει υποδειχθεί από μπόλικους μάρτυρες κατηγορίας ως μια από τις πιο βίαιες πτέρυγες της εν λόγω φασιστικής οργάνωσης.

Πριν μερικούς μήνες μάλιστα, στα πλαίσια της δίκης της Χρυσής Αυγής αποκαλύφθηκε ένα ηχητικό ντοκουμέντο στο οποίο ο Λαγός, μιλώντας με έναν άλλο χρυσαυγίτη στο τηλέφωνο, αποκάλυπτε πως όχι μόνο ήξερε για την επίθεση των χρυσαυγιτών σε μέλη του ΚΚΕ τον Σεπτέμβρη του 2013, δηλαδή λίγες μέρες πριν την δολοφονία του Φύσσα, αλλά περηφανευότραν για την βιαιότητά της. Να και το αντίστοιχο βίντεο:

Σε ένα άλλο ηχητικό ντουκουμέντο που μιλάει με τον ίδιο συναγωνιστή του, ο Λαγός γκρινιάζει για το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή έχει γίνει πολύ θεσμική και έχει ξεχάσει τις ρίζες της (και αυτά τα φλώρικα ο Λαγός δεν τα γουστάρει):

Είναι να απορεί λοιπόν κανείς γιατί ο Λαγός, ένας άνθρωπος που υπερασπίζεται τις βίαιες πρακτικές απέναντι σε υποκείμενα όπως εκείνα που είχαν καταλάβει το Πολυτεχνείο του 1973, αντί να υπερασπίζεται τις δολοφονίες τους όπως θα έπρεπε με βάση τις δηλωμένες αντιλήψεις του, αναλώνεται σε μια προσπάθεια να παραχάξει την Ιστορία.

Ένα τέτοιο ερώτημα είναι μάλλον ρητορικό αλλά ας απαντηθεί: ο Λαγός λέει ψέμματα γιατί ο φασισμός, ανάμεσα στα διάφορα άλλα αξιοθρήνητα χαρακτηριστικά του, είναι μια ιδεολογία που δεν μπορεί καν να συγκροτηθεί ως δημόσια φωνή χωρίς το ψέμα.

Ο μύθος του φασισμού: Αυτή είναι η λίστα των νεκρών του Πολυτεχνείου «που δεν υπήρξαν ποτέ»

Και με δεδομένη την αγωνία του Λαγού να αναφερθούν «δυο ονόματα νεκρών του Πολυτεχνείου», ας του δώσουμε και τα 24. Όχι επειδή είμαστε τίποτα υπερβολικά μορφωμένοι που τα ξέρουμε όλα ή τίποτα σούπερ ντούπερ ρεπόρτερ που βρήκαμε απάντηση στην τόσο ψαγμένη και δύσκολη ερώτηση του Λαγού. Αλλά απλά επειδή ξέρουμε να γκουγκλάρουμε και να κάνουμε copy paste από την σελίδα της Wikipedia. Ναι, μιλάμε για τόσο βαθιά ερώτηση από πλευράς Λαγού….

Ακολουθεί ο κατάλογος των 24 επώνυμων νεκρών του Πολυτεχνείου σύμφωνα με την έρευνα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών. Ο κατάλογος είναι με αλφαβητική σειρά των επωνύμων.

-Αργυροπούλου Αικατερίνη σύζυγος Αγγελή, 76 ετών, κάτοικος Κέννεντυ και Καλύμνου, Άγιοι Ανάργυροι Αττικής. Στις 10.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της, τραυματίστηκε στην πλάτη από σφαίρα. Διακομίστηκε στην κλινική «Παμμακάριστος» (Κάτω Πατήσια), όπου νοσηλεύτηκε επί ένα μήνα και κατόπιν μεταφέρθηκε στο σπίτι της, όπου πέθανε συνεπεία του τραύματος της μετά από ένα εξάμηνο (Μάιος 1974).

-Γεριτσίδης Γεώργιος του Αλεξάνδρου, 47 ετών, εφοριακός υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 12.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο του στα Νέα Λιόσια, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά που τρύπησαν τον ουρανό του αυτοκινήτου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.

-Θεοδώρας Δημήτρης του Θεοφάνους, 5 1/2 ετών, κάτοικος Ανακρέοντος 2, Ζωγράφου. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ διέσχιζε με τη μητέρα του τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου με επικεφαλής αξιωματικό (πιθανόν ο ίλαρχος Σπυρίδων Σταθάκης του Κ.Ε.Τ/Θ), που βρισκόταν ακροβολισμένη στο λόφο του Αγίου Θεράποντος. Εξέπνευσε ακαριαία και όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο των Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

-Καραγεώργης Στυλιανός του Αγαμέμνονος, 19 ετών, οικοδόμος, κάτοικος Μιαούλη 38, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 10.15 το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό Πατησίων, μεταξύ των κινηματογράφων «ΑΕΛΑΩ» και «ΕΑΛΗΝΙΣ», τραυματίστηκε από ριπή πολυβόλου που έριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε ενός τεθωρακισμένου οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου πέθανε μετά από 12 μέρες, στις 30.11.1973.

-Καράκας Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί), 43 ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, ταχυδακτυλουργός, κάτοικος Μύρων 10, Άγιος Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιο του στη διασταύρωση των οδών Χέϋδεν και Αχαρνών, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε απευθείας στο νεκροτομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

-Καραμανής Μάρκος του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35, Αιγάλεω. Στις 10.30 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της πλατείας Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Νίκος Λυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Μεταφέρθηκε στην κλινική «Παντάνασσα» (πλατεία Βικτωρίας), όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

-Κολινιάτης Ευστάθιος, 47 ετών, από τον Πειραιά, κάτοικος Νικοπόλεως 4, Καματερό Αττικής. Χτυπήθηκε στις 18.11.1973 από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνεπεία των οποίων πέθανε στις 21.11.1973.

-Κομνηνός Διομήδης του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ & Μάρνη, τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από πυρά που έριξαν εναντίον του άνδρες της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο).

-Κοντομάρης Σπυρίδων του Αναστασίου, 57 ετών, δικηγόρος (πρώην βουλευτής Κερκύρας της Ένωσης Κέντρου), κάτοικος Αγίου Μελετίου, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 20.30-21.00, ενώ βρισκόταν στη διασταύρωση οδών Γεωργίου Σταύρου & Σταδίου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

-Κούμπος Ανδρέας του Στέργιου, 63 ετών, βιοτέχνης, από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, Κολωνός. Γύρω στις 11.00 με 12.00 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου, τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και τέλος στο Κ.Α.Τ., όπου και πέθανε στις 30.1.1974.

-Κυριακόπουλος Δημήτριος του Αντωνίου, 35 ετών, οικοδόμος, από τα Καλάβρυτα, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Κατά τις βραδινές ώρες της 16.11.1973 ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια και στη συνέχεια χτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, με αποτέλεσμα να πεθάνει από οξεία ρήξη αορτής τρεις ημέρες αργότερα, στις 19.11.1973, ενώ μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ.

-Μαρίνος Σπύρος του Διονυσίου, επονομαζόμενος Γεωργαράς, 31 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από την Εξωχώρα Ζακύνθου. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε τη Δευτέρα, 19.11.1973, από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Τάφηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου στις 9.9.1974, έγινε τελετή στη μνήμη του.

-Μαρκούλης Νικόλαος του Πέτρου, 24 ετών, εργάτης, από το Παρθένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια, Αθήνα, εργάτης. Κατά τις πρωινές ώρες της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στην πλατεία Βάθης, τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής περιπόλου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε τη Δευτέρα 19.11.1973.
Μικρώνης Ιωάννης του Αγγέλου, 22 ετών, φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, από την Άνω Αλισσό Αχαΐας. Συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών. Χτυπήθηκε μετά τα γεγονότα, υπό συνθήκες που παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες. Συνεπεία της κακοποίησης του υπέστη ρήξη του ήπατος, εξαιτίας της οποίας πέθανε στις 17.12.1973 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου νοσηλευόταν. Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, ο τραυματισμός του συνέβη στην Πάτρα, άλλες όμως πληροφορίες τον τοποθετούν στην Αθήνα. Η περίπτωση του παραμένει υπό έρευνα.

-Μιχαήλ Σωκράτης, 57 ετών, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.00 και 22.30, ενώ βρισκόταν μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας και Σόλωνος, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί απόφραξη της αριστεράς στεφανιαίας. Μεταφέρθηκε ημιθανής στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. (F Σεπτεμβρίου), όπου και πέθανε.

-Μπεκιάρη Βασιλική του Φωτίου, 17 ετών, εργαζόμενη μαθήτρια, από τα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Μεταγένους 8, Νέος Κόσμος. Στις 12.00 το μεσημέρι της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα του σπιτιού της, τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και στη συνέχεια στον «Ευαγγελισμό», όπου πέθανε αυθημερόν.

-Μυρογιάννης Μιχαήλ του Δημητρίου, 20 ετών, ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις 12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού (αυτουργός ο συνταγματάρχης Νικόλαος Ντερτιλής). Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.

-Παντελεάκης Κυριάκος του Δημητρίου, 44 ετών, δικηγόρος, από την Κροκέα Λακωνίας, κάτοικος Φερρών 5, Αθήνα. Στις 12.00 με 12.30 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά διερχομένου άρματος μάχης. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου και πέθανε στις 27.12.1973.

-Παπαθανασίου Αλέξανδρος του Σπυρίδωνος, 59 ετών, συνταξιούχος εφοριακός, από το ΚεράσοΒο Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Νάξου 116, Αθήνα. Στις 13.30 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε με τις ανήλικες κόρες του στη διασταύρωση των οδών Δροσοπούλου και Κύθνου, απέναντι από το ΙΣΤ’ Αστυνομικό Τμήμα, βρέθηκε εν μέσω πυρών, προερχομένων από τους αστυνομικούς του Τμήματος, με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

-Παπαϊωάννου Δημήτριος, 60 ετών, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, κάτοικος Αριστομένους 105, Αθήνα. Γύρω στις 11.30 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του, συνεπεία εμφράγματος.

-Σαμούρης Γεώργιος του Ανδρέα, 22 ετών, φοιτητής Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7, Κουκάκι. Στις 16.11.1973 γύρω στις 24.00, ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων), τραυματίστηκε θανάσιμα στον τράχηλο από πυρά της αστυνομίας. Μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου, όπου απεβίωσε. Από εκεί μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Χαμουρλής».

-Σπαρτίδης Αλέξανδρος του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30 με 11.00 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Νίκος Λυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Με διαμπερές τραύμα μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.

-Τόριλ Μαργκρέτα Ενγκελαντ, 22 ετών, φοιτήτρια από το Μόλντε της Νορβηγίας. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ» και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ» και η παρεξήγηση αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους «καταλόγους νεκρών».

-Φάμελλος Βασίλειος του Παναγιώτη, 26 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από τον Πύργο Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.