Το έχεις σίγουρα ακούσει, ακόμα και επιδερμικά να ασχολείσαι με το θέατρο. Είναι μια παράσταση που έχει ξεφύγει από τα συνήθη όρια, έχοντας φτάσει ακόμα και σε κοινό που υπό νορμάλ συνθήκες δεν «συναντιέται» με αυτού του είδους την τέχνη. Ένα φαινόμενο, με όλη τη σημασία της λέξης. Και μια εμπειρία που συγκλονίζει, μένει μαζί σου για καιρό.
Ανεξάρτητα Κράτη. Να η θεατρική παράσταση που, δίχως ίχνος αμφιβολίας πια, είναι το μεγάλο hit (και) αυτής της σεζόν. Μπαίνεις στην ειδική πλατφόρμα για να ψάξεις εισιτήριο και η λέξη Sold Out «πετάγεται» συνεχώς μπροστά σου ενόσω σκρολάρεις προς τα κάτω. Τη στιγμή που το ψάξαμε εμείς, η πρώτη «ανοιχτή» ημερομηνία που βρήκαμε ήταν η 20η Απριλίου 2026, με 3 όλα κι όλα διαθέσιμα εισιτήρια, σκόρπια, στον εξώστη. Μιλάμε για τόσο μεγάλη επιτυχία ώστε πήρε παράταση εμφανίσεων μέχρι τις 2/6, αρχικά ήταν να πάει ως το Φλεβάρη, μόνο.
Στο Θέατρο Χώρα στην Κυψέλη (Αμοργού 20), κάθε Κυριακή, Δευτέρα και Τρίτη βράδυ, γίνεται το αδιαχώρητο. Ναι, μιλάει το hype, αλλά δεν είναι αυτό σε τελική ανάλυση που κάνει τη διαφορά και τραβάει τον κόσμο που το βλέπει να σπεύδει να παροτρύνει άλλους να κάνουν το ίδιο «οπωσδήποτε». Είναι η δύναμη που μόνο τα σπουδαία έργα έχουν, να γεννάνε τόσο συναίσθημα.
Ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος και ο Γιώργος Παλούμπης συνυπογράφουν μία καταιγιστική παράσταση με αφορμή την αληθινή ιστορία του γιατρού Βασίλη Τσιρώνη στην Ελλάδα της πρώτης μεταπολίτευσης. Τον Δεκέμβριο του 1977, κλείστηκε με την οικογένειά του στο διαμέρισμά του στο Παλαιό Φάληρο.
Το ανακήρυξε «Ανεξάρτητο Κράτος» και αρνιόταν να παραδοθεί στις αρχές, βγαίνοντας συχνά πυκνά στο μπαλκόνι του, κάνοντας διάγγελματα, πυροβολώντας στον άερα. Μέχρι που μια μέρα, αρκετούς μήνες μετά, με εντολή του Υπουργείου Δημοσίας Τάξης, η Αστυνομία μπούκαρε στο σπίτι. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, ο γιατρός κατέληξε νεκρός. Αυτοκτόνησε, όπως ήταν η επίσημη εκδοχή; Ή τον «έφαγαν»;
Αυτό είναι που ερευνά η παράσταση μέσα από την ιστορία μιας νεαρής ιδεολόγου δημοσιογράφου, η οποία πιάνει δουλειά σε μια εφημερίδα εκείνες τις μέρες. Με αγνά κίνητρα, θέλει να αποκαλύψει την αλήθεια για το τι συνέβη. Αυτό, όμως, μόνο απλό πράγμα δεν είναι. Σε ένα μιντιακό περιβάλλον που η διαπλοκή, η διαφθορά και η μοιρολατρία κάνουν κουμάντο, σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, στα θολά όρια κράτους και παρακράτους…
Είναι μια πολύ ωμή και βίαιη ιστορία και οι 8 ηθοποιοί επί σκηνής (Θάνος Αλεξίου, Στέλιος Δημόπουλος, Βασιλική Διαλυνά, Άλκηστις Ζιρώ, Ελεάνα Καυκαλά, Μάκης Παπαδημητράτος, Στάθης Σταμουλακάτος, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος) είναι τόσο καλοί ώστε νιώθουμε πως πρέπει να τους αποθεώσουμε όλους μαζί, ως ομάδα.
Ό,τι βλέπεις έχει νόημα, έχει ουσία και λόγο, ενόσω παρουσιάζεται δίχως ωραιοποιήσεις. Γι’ αυτό και σε τελική ανάλυση βρίσκει κατευθείαν στόχο. Μια «προειδοποίηση» μόνο: Εάν έχεις κανονίσει να πας για ποτό μετά την παράσταση, να ξέρεις ότι μπορεί και να χρειαστεί να το αναβάλλεις. Θα νιώθεις πολύ βαριά την καρδιά σου για να κάνεις άμεσα το switch στη διασκέδαση. Μπορεί βέβαια να είναι και από τις περιπτώσεις του «χρειάζομαι επειγόντως ένα ποτό». Μία ή άλλη, σαν βγεις από το θέατρο δεν θα είσαι ακριβώς ίδιος με τον άνθρωπο που ήσουν όταν μπήκες, 110 λεπτά νωρίτερα.