Μία από τις πιο δυνατές παραστάσεις (και αυτής) της θεατρικής σεζόν. Ο κόσμος έτρεξε αθρόα, το μήνυμα ελήφθη και δόθηκαν διαδοχικές παρατάσεις προκειμένου να καλυφθεί η μεγάλη ζήτηση. Τι τα θες βέβαια, όλα κάποτε τελειώνουν: Στις 23/3 συνεπώς πέφτει η αυλαία για τις Δούλες του Ζαν Ζενέ στο Θέατρο Άττις-Νέος Χώρος (Λεωνιδίου 12, Μεταξουργείο). Προλαβαίνεις πάντως να ζήσεις και εσύ την εμπειρία αν δεν το αμελήσεις…
Πόσο μπροστά από την εποχή του ήταν αυτό το θεατρικό κείμενο, πόσο ριζοσπαστικό. Εξιτάρει τόσο, διαχρονικά, η τόλμη που αποπνέει ως νόημα, ως εικόνα. Ανέβηκε για πρώτη φορά το 1947, αλλά καταφέρνει ακόμα να διατηρεί αναλλοίωτη τη φρεσκάδα του, κεντρίζοντας στο 100% το ενδιαφέρον του θεατή.
Σε σκηνοθεσία του Σάββα Στρούμπου, η παράσταση της Ομάδας Σημείο Μηδέν έχει ανεβεί σε μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη με ερμηνευτές την Μυρτώ Ροζάκη (Κλαίρ), την Έλλη Ιγγλίζ (Σολάνζ) και τον Ντίνο Παπαγεωργίου (Κυρία). Βρίσκονται συνεχώς επί σκηνής ακόμα και όταν δεν συμμετέχουν άμεσα στην πλοκή και εντυπωσιάζουν με το πώς «σωματικοποιούν» τα συναισθήματά τους, με την ένταση που αποδίδουν τους ρόλους τους.
Είναι ένα κλασικό έργο με ισχυρούς συμβολισμούς οι Δούλες και ειδικά σε μια εποχή όπως η τρέχουσα που οι φωνές αντίστασης στις αυθαιρεσίες της εξουσίας γίνονται ολοένα και λιγότερες, ασθενέστερες – η μάχη γίνεται άνιση και η αγωνία για το πού οδεύει η ανθρωπότητα μεγαλύτερη από ποτέ.
Συνηθίζουμε να είμαστε «υπό» και όχι μόνο φοβόμαστε να ανοίξουμε τα φτερά μας και να κυνηγήσουμε το διαφορετικό, αλλά στην πραγματικότητα το απολαμβάνουμε και το ζηλεύουμε κιόλας; Ο τρόπος που είναι δομημένη η παράσταση σε φέρνει συνεχώς αντιμέτωπο με αυτό το ερώτημα, με το ζήτημα της εθελοδουλίας δηλαδή. Η εξουσία πάλι, «καταπνίγει» ό,τι της πηγαίνει κόντρα, αυτή είναι η ηδονή της. Και έτσι (δεν) προχωράει ο κόσμος…
Ναι, είναι μια παράσταση που έχει «παιχτεί» πολύ σε διάφορες χρονικές στιγμές στο παρελθόν και από πολλούς, οι Δούλες. Αλλά παραμένει τόσο ζωντανό το κείμενο, τόσο δυνατό σε νοήματα που κάθε φορά είναι σαν πρώτη φορά.
Ειδικά όταν ξεφεύγει και λίγο από τη βάση εκκίνησης του, όπως εν προκειμένω, με παρεμβάσεις που προσθέτουν, δεν αφαιρούν, δείχνοντας παράλληλα σεβασμό στο πρωταρχικό υλικό. Νέες «αναγνώσεις» βγαίνουν επί σκηνής, σε κάτι που είναι πολύ απαιτητικό, αλλά επειδή ακριβώς πετυχαίνει, γίνεται και πιο όμορφο στο μάτι, ως προσλαμβάνουσα. Αξίζει σίγουρα να βάλεις τις Δούλες στο πρόγραμμά σου για την επόμενη θεατρική σου έξοδο. Αλλά ξαναλέμε για να μην ξεχαστείς, ως τις 23/3 έχεις «διορία». Μετά, κατεβαίνει.
*Μπες ΕΔΩ για να κλείσεις εισιτήριο