Δεν συγκαταλέγεται στα έργα που διαφημίστηκαν πολύ, σε εκείνα που τραβάνε τα φώτα των media. Και; Γεμάτο είναι το Θέατρο Σταθμός (Βίκτωρος Ουγκώ 55) στο Μεταξουργείο. Σε κάθε παράσταση. Κι αυτό είναι το σωστό. Γιατί το «Οι Γριές που Μαζεύουν την Τσουκνίδα» είναι από αυτές τις δουλειές που ανεβάζουν επίπεδο όλο αυτό που αποκαλούμε «ελληνικό θέατρο». Ο κόσμος το είδε, ο κόσμος το αναγνώρισε. Κάνοντάς το talk of the town με τη μέθοδο του «στόμα με στόμα» για 3η διαδοχική σεζόν…
Σαν χορός αρχαίας τραγωδίας. Μια βαθιά σωματική παράσταση, με το κινητικό κομμάτι να είναι φουλ εντυπωσιακό, από κάθε άποψη. Το πώς οι ηθοποιοί μιμούνται και οικειοποιούνται τους ρόλους της, παίζοντας με τα χέρια, με κάθε τους μυ. Ο Κωνσταντίνος Ντέλλας μας παρέδωσε ένα έργο που πάει πέρα από το προφανές, γίνεται σπουδαίο μέσω της απλότητάς του.
Το ιδιαίτερο της υπόθεσης είναι πως τις τρεις πρωταγωνίστριες γριές ερμηνεύουν ισάριθμοι νεαροί άνδρες με τη χρήση μάσκας (Μιχάλης Αναγνώστου, Μανούσος Γεωργόπουλος, Πλάτωνας Γιώργος Περλέρος). Αφηγούνται, σαν ένα σώμα μια ψυχή, ιστορίες του Κάμπου, μυστικιστικές και αληθινές. Με το χαρακτηριστικό θεσσαλικό γλωσσικό ιδίωμα, στην πατριαρχική επαρχία, με τη μαγειρική σαν «υπερβατικό όχημα». Να λοιπόν μία από εκείνες τις θεατρικές παραστάσεις που γεννούν αποθέωση από κριτικούς και κοινό. Οι απανωτές βραβεύσεις απλά επιβεβαιώνουν ότι μιλάμε για κάτι που ξεπερνάει κατά πολύ τα συνηθισμένα.
Η αυλαία ήταν αρχικά προγραμματισμένο να πέσει στις 5/5, αλλά η ζήτηση ήταν τόσο μεγάλη ώστε προστέθηκαν μερικές ακόμα παραστάσεις μέσα στο Μάιο. Πήρε παράταση ως τις 28 του μηνός, «άνοιξαν» και Πέμπτες πέραν των Δευτέρας-Τρίτης που αποτέλεσαν επί μακρόν τα meeting days με το κοινό.
Εάν βιαστείς, μπορεί να βρεις εισιτήριο. Δεν στο υποσχόμαστε, αλλά όσο γράφαμε αυτό το άρθρο υπήρχαν ακόμα μερικά διαθέσιμα. Ελπίζουμε, για σένα, να πρόλαβες. Γιατί το «Οι Γριές που Μαζεύουν την Τσουκνίδα» είναι από αυτές τις δουλειές που ανεβάζουν επίπεδο όλο αυτό που αποκαλούμε «ελληνικό θέατρο». Το ξαναγράφουμε, καθώς μια φορά δεν είναι αρκετή…
Μια ευρηματική και ατμοσφαιρική παράσταση που νιώθεις σύνδεση με αυτό που συμβαίνει επί σκηνής. Κάτι το βαθιά ανθρώπινο, που μοιάζει τελετουργία. Σε φέρνει σε επαφή με τις ρίζες σου, με τρόπο νοσταλγικό αλλά και με το βλέμμα στο μέλλον, αφού κατανοείς τη συνέχεια και την ουσία των πραγμάτων.
Όσοι είχαν την τύχη να το δουν ως τώρα, στέκονται ιδιαίτερα στην ποιητικότητα του κειμένου, στη μαγεία που εκπέμπεται. Ένα λιτό έργο που είναι κάπως σαν να σε υπνωτίζει, σε αιχμαλωτίζει στο ρυθμό του και αφήνεσαι. Δεν είναι τυχαίο πως στο κοινό βρίσκονται πολλά άτομα νεαρής ηλικίας. Θεωρητικά δεν ήταν αυτό το κυρίαρχο target group, αλλά η εξήγηση είναι απλή: Τα σπουδαία, ανθρώπων, έργα νικάνε όλα τα «χάσματα» και γίνονται ενιαία κατάκτηση…
Ήταν ένα τολμηρό θεατρικό στοίχημα το «Οι Γριές που Μαζεύουν την Τσουκνίδα». Πέτυχε εμφατικά. Τα τρία χρόνια με απανωτά sold out το συνοψίζουν και είναι ένας θρίαμβος, ξαναλέμε, που τίποτα το «προκατασκευασμένο» δεν είχε. Έγινε με τον πιο φυσικό και γνήσιο τρόπο.
