Το ότι το Ριφιφί θα σάρωνε με το που θα παιζόταν και σε ελεύθερο κανάλι (μετά δηλαδή την πορεία του στην συνδρομητική, στην πρώην COSMOTE TV) ήταν δεδομένο. Σειράρα, από όπου κι αν το πιάσεις. Καμία έκπληξη συνεπώς για τα υψηλότατα νούμερα τηλεθέασης που κατέγραψε η πρώτη τηλεοπτική προβολή στον Alpha. Μαζί, αν μας ρωτάς, μία ακόμη ευκαιρία να διαπιστώσει περισσότερος κόσμος πόσο σπουδαίος ηθοποιός είναι ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος…
Ίσως να ακούγεται «κάπως» ότι προσωποποιούμε μια τόσο καλή σειρά. Δεν είναι, προφανώς, ατομική υπόθεση. Ο Σωτήρης Τσαφούλιας και η ομάδα του έβαλαν τις βάσεις, και το εκπληκτικό εν γένει καστ οδήγησε τα πράγματα σε ένα άριστο τελικό αποτέλεσμα. Απλά ο Χαραλαμπόπουλος έχει αυτό το αδιόρατο «κάτι». Δύσκολα εξηγείται καθώς ανήκει στη σφαίρα του υπερβατικού, του χαρίσματος σε συνδυασμό με την αδιάκοπη, σκληρή δουλειά. Μα το νιώθεις και το καταλαβαίνεις με τη μία. Είναι αυτό που ξεχωρίζει τους καλούς από τους κορυφαίους.
Ήταν ξεκάθαρο από τις πρώτες του κιόλας δουλειές που έκαναν ντόρο, που τον έκαναν γνωστό. Όταν έκανε τον Τζόνι στα Εγκλήματα και τον Γρηγόρη στο Είσαι το Ταίρι μου. Θα μπορούσε να εγκλωβιστεί σε μια μανιέρα, να σταματήσει να εξελίσσεται. Είναι η μεγάλη παγίδα της γρήγορης επιτυχίας. Αν δεν έχεις γερές βάσεις ως άνθρωπος, ως επαγγελματίας. Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος όμως, τις είχε.
Φάνηκε από τη μετέπειτα πορεία του. Τον τρόπο που διάλεξε πολύ προσεκτικά σε ποιες προτάσεις θα πει το «ναι», σε τηλεόραση, κινηματογράφο και θέατρο, με το ποιους ανθρώπους θα συνεργαστεί. Στο ότι κατάφερε ακόμα και ως πρόσωπο τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών διαφημίσεων να σε κάνει να τον νιώθεις ως δικό σου άνθρωπο, εκείνον που ενδιαφέρεται για το καλό σου.
Είναι καταταγμένος στις συνειδήσεις των περισσότερων ως κωμικός. Είναι μια ελλιπής ταυτότητα. Είναι ΚΑΙ αυτό. Ανέκαθεν άλλωστε είχε μια τραγικότητα στο βλέμμα που έβαζε πολλά παραπάνω στοιχεία στην εξίσωση. Ο ρόλος του στο Ριφιφί, που μόνο κωμικός δεν είναι, ήρθε να επιστεγάσει εμφατικά την ποιότητα του. Ικανότατος, βγήκε πιο δυνατός από τα στερεότυπα, τις ταμπέλες.
Υποδύεται τον Νίκο, έναν από τους κεντρικούς χαρακτήρες της ομάδας που σχεδιάζει και εκτελεί την based on a true story ληστεία τράπεζας που παρακολουθούμε επί της οθόνης. Είναι ένας 45χρονος άνεργος, ο οποίος βρίσκεται σε βαθιά κατάθλιψη μετά το θάνατο της συζύγου του. Μισεί το σύστημα που του στέρησε την αγαπημένη του και την αξιοπρέπειά του και διψάει πια μόνο για εκδίκηση. Το ριφιφί, γι’ αυτόν, είναι πολύ περισσότερα από απλώς μια ληστεία…
Ειδικά η σκηνή στο νεκροταφείο, πάνω από το μνήμα της γυναίκας του, λύγισε και τους πιο σκληρούς. Το πόσο συναίσθημα έβγαλε, το πόσο πειστικός υπήρξε στην ερμηνεία του. Ναι, είναι και ο ίδιος επί προσωπικού ένας πολύ ευαίσθητος άνθρωπος, σταθερός και πιστός. Σίγουρα τον βοήθησε αυτό. Αλλά είναι τόσο καλός, ώστε δεν χρειάζεται να είναι σε κάποιου είδους comfort zone για να αποδώσει. Κάνει θραύση και σε κόντρα ρόλους, διαθέτοντας εντυπωσιακά ευρεία γκάμα στο τι μπορεί να καταθέσει υποκριτικά.
Δεν είναι πάντα ωραίο να βάζουμε ιεραρχίες και βαθμολογίες, όμως εν προκειμένω ο πειρασμός είναι πολύ μεγάλος. Θα το πούμε συνεπώς όπως μας βγαίνει: Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος είναι αυτή τη στιγμή ο καλύτερος Έλληνας ηθοποιός. Γι’ αυτό και ακούει και ξανακούει από τον κόσμο αυτό που κάποτε, σε μια συνέντευξή του, είχε πει πως του αρέσει περισσότερο όταν του το λένε: «Κύριε Χαραλαμπόπουλε σας ακολουθούμε σε κάθε σας καλλιτεχνικό βήμα”»…