Όταν η συζήτηση πάει σε ταινίες “guilty pleasure” τότε ένα από τα κορυφαία παραδείγματα του είδους είναι το Day After Tomorrow με τον Ντένις Κουέιντ, του 2004. Είναι γεμάτο επιστημονικές ανακρίβειες και «όπα ρε παιδιά, πώς το σκεφτήκατε αυτό τώρα;», αλλά σε τραβάει σαν μαγνήτης και σου δημιουργεί ένα comfort feeling που σε κάνει εν τέλει να το βάλεις στην καρδιά σου. Στα ‘χαμε γράψει και παλαιότερα, ΕΔΩ. Έψαχνες κάτι παρόμοιο; Αλλά… πολύ παρόμοιο, λέμε; Χάρη στο Netflix το βρήκες.
The Great Flood (Η Μεγάλη Πλημμύρα), λοιπόν. Κορέατικο δυστοπικό δράμα. Στο λέμε εξ αρχής για να μην μας λες… άλλα μετά. Δεν φτάνει στα επίπεδα του Day After Tomorrow ως προς το τι εισπράττεις ως θεατής. Σε καμία περίπτωση. Αλλά έγινε παγκόσμιο τρεντ την περίοδο των εορτών για κάποιο λόγο. Επειδή ακριβώς βλέπεται χωρίς βαρεμάρες και τα συναφή, επειδή είναι πρακτικά non stop δράση και περνάει και ουσιαστικά, πανανθρώπινα, μηνύματα.
Τι συμβαίνει εδώ; Αυτό που από τον τίτλο κιόλας μαθαίνουμε. Μια καταστροφική πλημμύρα. Που σαρώνει τα πάντα στη Σεούλ καθώς το νερό ανεβαίνει, κι ανεβαίνει με απανωτά τσουνάμι. Μέσα σε αυτό το υδάτινο χάος, μια μάνα κάνει τα πάντα για να σώσει το παιδί της. Στην πορεία αυτή συναντά και έναν περίεργο τύπο, κοφτό και απότομο, που ισχυρίζεται πως θέλει να την βοηθήσει – φιλαράκο λες ψέματα και σύντομα γίνεται εμφανές, εδώ παίζονται πράγματα μεγάλα, πράγματα τρανά.
Μην σου πούμε περισσότερα, αν έχεις σκοπό να πατήσεις το play θα «βυθιστείς» (προβοκατόρικη επιλογή λέξης, το παραδεχόμαστε). Σε κάτι που γίνεται κλειστοφοβικό και εξόχως άβολο σε πολλά σημεία, ακόμα περισσότερο καθώς το μεγαλύτερο μέρος της πλοκής διαδραματίζεται σε ένα και μόνο κτίριο.
Εάν είσαι οπαδός της λογικής και δεν μπορείς τις υπερβολές και τα κλισέ, μην κάνεις καν τον κόπο. Αν σου αρέσει η νοτιοκορεάτικη αισθητική, η καταιγιστική (ακόμα μια προβοκατόρικη επιλογή λέξης….) δράση, τα εντυπωσιακά εφέ και το συναίσθημα σε γενναίες δόσεις, τότε ναι. Είναι αρκετά πιθανό να το ‘φχαριστηθείς το χρονικό διάστημα (108 λεπτά) που θα διαθέσεις στο Netflix.
Δεν μιλάμε για κάτι που θα μείνει κλασικό, είμαστε πολύ μακριά από αυτό. Επίσης έχει παρατηρηθεί μεγάλος διχασμός στις αντιδράσεις όσων το βλέπουν, σαν να μην υπάρχει «ντεμί», είτε δηλαδή το αποδέχεσαι είτε το αποκηρύσσεις. Αλλά ΟΚ, δεν χρειάζεται να ‘ναι και όλα «αριστουργήματα», έτσι δεν είναι; Ούτε να συμφωνούμε πάντα. Μερικές φορές θέλεις να δεις κάτι που απλώς να κυλάει… νεράκι. Και σταματάμε εδώ με τις «εξυπνάδες», μπάστα.