Κανονικά δεν χρειάζονται πολλά. Αρκεί, ενδεχομένως και να περισσεύει, να σου πούμε πως πολλοίς θεωρούν πως αυτή είναι η καλύτερη ταινία του Γουές Άντερσον. Ήτοι του πιο «ζωγράφου» σκηνοθέτη των καιρών μας. Το Οικογένεια Τενενμπάουμ (The Royal Tenenbaums) μόλις προστέθηκε στον κατάλογο του Netflix και είναι μια έξοχη ευκαιρία να αποκτήσει ένα πιο ευρύ κοινό πρόσβαση σε μια ιδιοφυή ταινία, που δεν είναι εύκολη, αλλά μόνο πληρότητα σου χαρίζει αν αφήσεις να μιλήσει στο «μέσα» σου.
Η λέξη «ντελικάτη» επαναλαμβάνεται συχνά σαν διαβάζεις κριτικές γι’ αυτήν την ταινία. Επιφανειακή προσέγγιση. Ή έστω, ελλιπής. Δεν αρκεί για να περιγράψει το πνεύμα και το ύφος του 56χρονου σκηνοθέτη. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια από τις πρώτες του δουλειές. Την 3η κατά σειρά ταινία του, από τις συνολικά 13 που μας έχει χαρίσει μέσα σε διάστημα 30 ετών.
Είχαμε διαβάσει κάτι πολύ ωραίο για τον Γουές Άντερσον, στο Rolling Stone: «Είναι ο λιγότερο και συνάμα περισσότερο, κυνικός storyteller των καιρών μας». Ναι, αυτό που παρουσιάζει είναι τόσο γοητευτικά αλλόκοτο. Παραμυθένιο εν μέρει, αλλά και συχνά σκληρό όσο μόνο η πραγματικότητα μπορεί να γίνει. Με ένα υποδόριο χιούμορ, μπολιασμένο με ειρωνεία, σαρκασμό και κριτική ματιά χωρίς όμως διδακτισμό που κουράζει.
Στην Οικογένεια Τενενμπάουμ μάζεψε κάμποσους σταρ υπό τις οδηγίες του, ετερόκλητους μεταξύ τους. Τον Τζιν Χάκμαν, κυρίως. Ως τον επί σειρά παρόντα-απόντα πάτερ φαμίλια που προσποιείται πως είναι άρρωστος για να επανασυνδεθεί με την οικογένειά του – έχει την πλάκα του πως ως «παλιά καραβάνα» ο εμβληματικός ηθοποιός δεν μπορούσε με τίποτα να καταλάβει το ύφος του Άντερσον και υπήρχε μεγάλη ένταση στα γυρίσματα μεταξύ τους, αλλά με κάποιο τρόπο αυτό μετατράπηκε σε αβαντάζ στο τελικό αποτέλεσμα.
Την Αντζέλικα Χιούστον ως τη γυναίκα του, που αποφασίζει να παντρευτεί ξανά, αυτή τη φορά με τον λογιστή της. Τους Μπεν Στίλερ, Γκουίνεθ Πάλτροου και Λουκ Γουίλσον ως τα παιδιά τους, τα οποία δεν καλλιέργησαν ποτέ το ταλέντο τους παγιδευμένα σε μια απίθανα δυσλειτουργική οικογένεια, γεμάτη τραύματα που δεν αποκαλύφθηκαν ποτέ. Και μόλις γνωρίσαμε τους «βασιλικούς» Τένενμπαουμ – φαντάσου το με τη φωνή του Άλεκ Μπάλντουιν σε ρόλο αφηγητή.
Είναι μια πολλαπλών αναγνώσεων εμπειρία ταινία. Δεν είναι απ’ αυτές που περιμένεις να δεις στο Netflix (κι ας τον αγαπάει τον Γουές Άντερσον, έχει αρκετές ταινίες του), αλλά ΟΚ, η ποίηση δεν έχει «πατρίδα». Κάθε θέαση αποκαλύπτει καινούρια layers που αντλείς ως προσλαμβάνουσες. Κατανοείς πράγματα που δεν είχες παρατηρήσει, μελετάς και αντιλαμβάνεσαι τη σημασία της λεπτομέρειας.
Σε τελική ανάλυση, είναι ένας ύμνος στην ανεξαρτησία, στο πώς μπορείς να βρεις το νόημα μέσα από την απλότητα. Κυρίως είναι μια 100% ταινία Γουές Άντερσον. Μια ζωγραφιά διάρκειας 109 λεπτών επί της οθόνης. Μια οικογενειακή «τραγικωμωδία» που έγραψε κινηματογραφική ιστορία.