Άξιζε ή όχι το One Battle After Another το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας; Ήταν ή όχι αποτέλεσμα της έλλειψης ισχυρού ανταγωνισμού το α’ ανδρικού στον Μάικλ Μπ. Τζόρνταν; Μπήκε οριστικά και αμετάκλητα ο Σον Πεν στο πάνθεον με τους «σπουδαιότερους ever» μετά το 3ο του χρυσό αγαλματίδιο – το οποίο επειδή είναι… αυτός που είναι δεν έκανε καν στον κόπο να πάει να παραλάβει; Να μερικές μόνο από τις ερωτήσεις που άφησε προς συζήτηση η βραδιά των Όσκαρ 2026. Εμείς πάλι, λέμε να μείνουμε σε παρόμοιο mood, αλλά σε παλαιότερα χρονικά «μονοπάτια» και μέσα από την πάντα φιλόξενη συντροφιά του Ertflix…
Η πλατφόρμα της δημόσιας τηλεόρασης, πιστή στο πνεύμα των κινηματογραφικών αυτών ημερών, διαθέτει 19 οσκαρικές ταινίες στον κατάλογό της. Ενισχύοντας το επίπεδο των επιλογών που μας προσφέρει, κάνοντας πιο εύκολη την επιλογή ταινίας για το βράδυ μας. Υπάρχει, γαρ, ένα ISO ποιότητας, εγγυημένο. Είπαμε εν προκειμένω να το περιορίσουμε ακόμα περισσότερο. Διαλέξαμε 3 «μόνο» από αυτές τις ταινίες. Γιατί και τα Όσκαρ θέλουν τη… διαλογή τους.
3 οσκαρικές ταινίες για να πατήσεις play στο Ertflix
Green Book (Πράσινο Βιβλίο)
(Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Β’ Ανδρικού Ρόλου για τον Μαχέρσαλα Άλι και Πρωτότυπου Σεναρίου)
Αμερικανιά; Και πολύ μάλιστα. Αλλά αυτή η αμερικανιά που σου αρέσει, που σε κάνει να ξεγελιέσαι για λίγο και να νομίζεις πως ο κόσμος είναι καλύτερο μέρος από ό,τι στην πραγματικότητα. Μια απόδειξη επίσης, πως είναι λάθος να βάζουμε ταμπέλες και όρια στη δημιουργικότητα. Ο Πίτερ Φαρέλι ξεκίνησε τη σκηνοθετική του καριέρα στα τέλη των 90’s με τον Ηλίθιο και τον Πανηλίθιο και το Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη. Που ‘ταν καταπληκτικά αστείες ταινίες αν μας ρωτάς, αλλά θα μπορούσε να τον είχα βάλει σε ένα συγκεκριμένο καλούπι, να τον εγκλωβίσουν σε συγκεκριμένα καλλιτεχνικά μονοπάτια.
Ο ίδιος άνθρωπος, το 2019, είδε ταινία του να κερδίζει 3 Όσκαρ, μεταξύ αυτών το πιο σημαντικό, της καλύτερης. ΟΚ, αρκετοί το θεώρησαν too much και αποτέλεσμα έλλειψης ισχυρού ανταγωνισμού εκείνη τη χρονιά – με εξαίρεση το Roma του Netflix, που πλήρωσε αυτό ακριβώς, δηλαδή το ότι ήταν του Netflix. Η Ακαδημία δεν ήταν κατά διάνοια έτοιμη να κάνει τέτοιο άλμα στις βραβεύσεις της, στην πλατφόρμα που τότε ακόμα ήταν το «καινούριο» που ήρθε με φόρα, σαρώνοντας βεβαιότητες και παραδόσεις ετών και κάνοντας τα παραδοσιακά Χολιγουντιανά στούντιο να τρέμουν. Θα μπορούσε ενδεχομένως να το ‘χε δώσει στον Λάνθιμο και στην Ευνοούμενη, αλλά ούτε γι’ αυτό ήταν έτοιμη (η Ακαδημία)…
Μην παρεξηγηθούμε, ωστόσο. Το Πράσινο Βιβλίο είναι πολύ καλή ταινία. Απλά δεν είναι και κάτι γκράντε, κατά βάση πάει προς το φουλ συμπαθητική κομεντί με μπόλικα κλισέ. Χωρίς αυτό να είναι αρνητικό, προφανώς. Στην ουσία, συνιστά μια γενναία αποτύπωση, με όπλο το χιούμορ που τόσο συχνά σου επιτρέπει να πεις τις μεγαλύτερες αλήθειες, για το πόσο συγκλονιστικά άδικη και δύσκολη ήταν η ζωή των μαύρων στην Αμερική του 1960. Μια αντιρατσιστική ηχηρή φωνή.
The Social Network
(Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου, Καλύτερου Μοντάζ, Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής)
Πώς ξεκίνησε το Facebook; Πώς έγινε ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ ένας από τους πλουσιότερους και με μεγαλύτερη επιρροή ανθρώπους στον κόσμο; Πώς είναι να κάνεις μία ταινία που από το πρώτο ως το τελευταίο της λεπτό είναι ο ορισμός του «ξεχνάω οτιδήποτε άλλο γύρω μου»; Το The Social Network, που μόλις ανέβηκε στο Ertflix, απαντάει εμφατικά σε όλα αυτά τα ερωτήματα.
Ντέιβιντ Φίντσερ pure art, μία από τις καλύτερες στιγμές του. Θα βρεις μάλιστα πολλούς που θα σου πουν ότι αυτό είναι το best of του Αμερικανού σκηνοθέτη. Θα αποφύγουμε να διαλέξουμε, έπη όπως τα Seven, Fight Club, Zodiac, Gone Girl τα έχουμε όλα σαν… παιδιά μας. Θα πούμε μόνο πως εδώ έχουμε ένα αδιαμφισβήτητο masterclass. Για τον τρόπο που χειρίζεται την πρώτη ύλη του, για τη μαεστρία με την οποία ενώνει γεγονότα με μυθοπλασία, για την ικανότητα να αντλήσει το 100% από τους ηθοποιούς του.
Την εποχή που γυρίστηκε το The Social Network (2010), το Facebook ήταν στα πρώτα χρόνια της σαρωτικής γιγάντωσής του. Μια νέα εποχή μόλις είχε ανατείλει και δεν αντιλαμβανόμασταν ούτε κατά διάνοια το τι θα διαστάσεις θα έπαιρνε.
Σήμερα το «Φου – Μπου» δεν είναι το μoναδικό μέσο κοινωνικής δικτύωσης (όπως ήταν πρακτικά τότε), αλλά παραμένει κολοσσός. Το να δεις πώς στήθηκε όλο αυτό συνιστά μια συναρπαστική αφήγηση. Δεν είναι φοβερό πως το έναυσμα για να φτιάξει ο Ζούκερμπεργκ για το Facebook ήταν ένας χωρισμός; Πως ήθελε να μπει στο μάτι της πρώην; Χώρια πως μιλάμε για την εκδίκηση του «ανέραστου σπασίκλα», του «σνομπ tech – freak».
Καταπληκτικός ο Τζέσι Άιζενμπεργκ στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Είναι τόσο καλός ώστε όλοι έλεγαν τότε πως αυτό θα ήταν απλά το πρώτο βήμα μιας σπουδαίας καριέρας. Δεν συνέβη πάντως έτσι, ποτέ δεν έκανε στη συνέχεια κάτι τόσο καλό όσο το Social Network. Ξεχωριστή και η ερμηνεία του Άντριου Γκάρφιλντ (που εκείνη την εποχή μόλις είχε κλείσει και το ρόλο του Spiderman), ενώ αποκάλυψη είναι ο Τζάστιν Τίμπερλεϊκ, υποδύεται τον ιδρυτή του Napster. Φιλία, προδοσία, φιλοδοξία, απληστία ένα κουβάρι καθώς θα βλέπεις (ή θα ξαναβλέπεις) το Social Network στο Ertflix, διόλου… άσχημα!
Γκάντι
(Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Α’ Ανδρικού Ρόλου, Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου, Καλύτερης Φωτογραφίας, Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης, Καλύτερων Κοστουμιών, Καλύτερου Μοντάζ)
Πάμε και σε κάτι all time classic, από τις αρχές των 80’s, έναν ιστορικό οσκαρικό θρίαμβο με 8 αγαλματίδια. Ένα ιστορικό υπερθέαμα. Έναν επίσης, τώρα που γυρίζουμε το χρόνο πίσω και το θυμόμαστε ξανά, πάνω από όλα ερμηνευτικό… ουάοτ του Μπεν Κίνγκσλεϊ – είναι εντυπωσιακός από κάθε άποψη ο τρόπος που υποδύεται τον Μαχάτμα Γκάντι, τον θρυλικό ηγέτη της της Ινδίας που αντιστάθηκε στη βρετανική κυριαρχία στη χώρα του με ειρηνικό όμως τρόπο, αποκηρύσσοντας τη βία.
Και να σκεφτεί κανείς πως τότε ήταν ένας άσημος ηθοποιός, τουλάχιστον κινηματογραφικά, αφού στο θέατρο είχε ήδη καταθέσει τα διαπιστευτήρια του. Ο Ρίτσαρντ Ατένμπορο όμως, είδε αυτό που οι άλλοι ούτε καν φανταζόντουσαν και βρήκε το game changing στοιχείο που απογείωσε την ταινία του.
Μαχάμα στα σανσκριτικά σημαίνει «Μεγάλη Ψυχή» και αυτό ακριβώς αποτυπώνει αυτή η ταινία, με ένταση και πάθος. Πώς κατάφερε αυτός ο άνθρωπος και πέτυχε πράγματα αδιανόητα με ακόμα πιο αδιανόητο τρόπο; Χωρίς ποτέ να προδώσει τα «πιστεύω» του, τον εαυτό του; Μια σπουδαία βιογραφική ταινία που είναι μεγάλη σε διάρκεια, κρατάει κοντά 3 ώρες, αλλά αξίζει κάθε της λεπτό. Μια τεράστια επίσης παραγωγή, είναι χαρακτηριστικό πως στην ολιγόλεπτη σκηνή της κηδείας του Γκάντι συμμετείχαν περίπου 300.000 (!) κομπάρσοι – οι περισσότεροι εθελοντές.