Όταν κινείσαι σε ένα χώρο που η δημιουργικότητα είναι, τουλάχιστον στη θεωρία, απαραίτητο στοιχείο, είναι μάλλον στενάχωρο να αναλώνεσαι στα ίδια και στα ίδια. Να όμως η παγίδα στην οποία έχει πέσει η ελληνική τηλεόραση και από την οποία δεν λέει να βγει εδώ και πολλά χρόνια. Δεν βγαίνει από τα «πρέπει» της, είτε επειδή δεν θέλει είτε επειδή, πια, δεν μπορεί. Κινείται συνεχώς γύρω από τα ίδια μοτίβα. Σαν την πιθανότητα που μόλις «άνοιξε» και αφορά μια πολύ αγαπημένη διαχρονικά σειρά…
Το είπε ο ίδιος ο Χάρης Ρώμας: «Υπάρχει μια ιδέα να γίνει μια μίνι σειρά το “Κωνσταντίνου και Ελένης”. Τα λεφτά είναι πάρα πολλά. Όταν γίνει και αν γίνει κάτι τέτοιο, θα είναι η συνάντηση αυτών των δυο ανθρώπων σε μεγάλη ηλικία». Να μας συμπαθά. αλλά από όλο αυτό κρατήσαμε ως επιχείρημα που στέκει (;) μόνο το «τα λεφτά είναι πάρα πολλά». Μόνο που, καταπώς καλά ξέρουμε, δεν φέρνουν την ευτυχία…
Το «Κωνσταντίνου και Ελένης», πέραν όλων των άλλων, είναι μια σειρά που δημιουργεί την ψευδαίσθηση πως δεν σταμάτησε ποτέ. Τόσο καιρό που παιζόταν σερί στον ΑΝΤ1 σε επαναλήψεις είναι κάπως σαν να πάγωσε ο χρόνος στην περίοδο 1998-2000 όταν και προβλήθηκε για πρώτη φορά. Θα ‘ταν λοιπόν ακόμα πιο περίεργο να βλέπαμε τους ήρωες που αγαπήσαμε και μάθαμε με συγκεκριμένο τρόπο, να επανέρχονται αρκετά διαφορετικοί.
Το «Κωνσταντίνου και Ελένης» ήταν κάτι όμορφο που όμως ανήκει στο παρελθόν, πέρασε, πάει. Κουβαλάει μια κληρονομιά που πρέπει να προστατευτεί. Δεν έχει νόημα να συνδεθεί με έννοιες όπως η «αρπαχτή». Θα προδώσει τον ίδιο του τον εαυτό ως τηλεοπτικό προϊόν, αλλά και τον κόσμο που το αγάπησε όπως ήταν. Δεν θα είναι εξέλιξη αν επιστρέψει, μα πισωγύρισμα. Ακόμα και για τους ίδιους ηθοποιούς, που θα ήταν σαν να παραδέχονταν, έστω εμμέσως, πως καλλιτεχνικά έμειναν στάσιμοι στη μεγαλύτερη τηλεοπτική τους επιτυχία.
Δεν ξέρουμε για σας, αλλά εμείς σε κάτι τέτοια έχουμε πάντα ως βάση σκέψης κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον που είχε πει παλαιότερα ο Γιάννης Μπέζος όταν κάποτε είχε ακουστεί σενάριο για επιστροφή του «Της Ελλάδος τα Παιδιά», μιας ακόμα δηλαδή θρυλικής κωμωδίας της ελληνικής TV: «Δεν συμφωνώ γιατί είναι σαν μνημόσυνο και δεν μου αρέσουν καθόλου τα μνημόσυνα. Ένα μεγάλο μέρος είναι ότι και ο συγγραφέας της σειράς, ο Δημήτρης Βενιζέλος, δεν ζει πια. Επομένως θα πρέπει να βρεθεί κάποιος άλλος να το κάνει. Φοβάμαι ότι αυτά μπορεί να καταστρέψουν και το πρωτογενές υλικό της σειράς. Επομένως δεν έχει κανένα νόημα και το θεωρώ λίγο απίθανο»
Σε τελική ανάλυση και μόνο η σκέψη επιστροφής του «Κωνσταντίνου και Ελένης» μετά από τόσα χρόνια, δείχνει την κατάντια της ελληνικής τηλεόρασης. Και το πρόβλημα δεν είναι η σειρά αυτή καθαυτή, που μια χαρά είναι για τα δεδομένα της, αλλά εκείνοι που παίρνουν τις αποφάσεις για τα προγράμματα που βλέπουμε.
Ευθυνόφοβοι διευθυντές αρνούνται να εμπιστευτούν προτάσεις για νέα projects και ανακυκλώνουν διαρκώς τα ίδια παλιά κόνσεπτ, από reality μέχρι εκπομπές και σειρές, για να έχουν την ψευδαίσθηση ότι έτσι «περπατάνε» στα σίγουρα, άρα μειώνουν την πιθανότητα κάποιος να τους ζητήσει το λόγο. Επιλέγουν συνεπώς αυτά που θεωρούν «σιγουράκια» ώστε να έχουν καλυμμένα τα νώτα τους. Αντίθετα εάν επιλέξουν κάτι φρέσκο και αυτό δεν πάει καλά, φοβούνται πως η ευθύνη θα πέσει 100% πάνω τους και άρα ρισκάρουν τη θέση τους.
Ουσία είναι πως έτσι η ελληνική τηλεόραση, χωρίς ίσως να το αντιλαμβάνεται στο 100%, είναι σαν να πυροβολεί τα πόδια της. Μένει πίσω από τις εξελίξεις, ουραγός, όλη η καινοτομία (άρα και το «χαρτί») πάει στις streaming πλατφόρμες, στις ιστοσελίδες και στα social media, το ποσοστό των ανθρώπων που βλέπει τηλεόραση βαίνει συνεχώς μειούμενο. Μόνο που το πρόβλημα δεν είναι (μόνο) ο ανταγωνισμός. Είναι κυρίως η νοοτροπία. Ο συμβιβασμός με τη μετριότητα και το «όπως τα μάθαμε», η ατολμία και η έλλειψη ευελιξίας.