Από το πρώτο κιόλας πλάνο αποκτάμε μια πολύ καλή ιδέα περί αυτού του ντοκιμαντέρ που μας περιμένει στο Cinobo. Η βάση είναι το εμβληματικό 1984 του Τζορτζ Όργουελ. Μόνο που δεν έχουμε να κάνουμε με μία μεταφορά του βιβλίου στην οθόνη. Όχι τουλάχιστον με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει. Το Όργουελ: 2+2=5 είναι κάτι που πάει παράλληλα και πέρα από το γραπτό κείμενο που στηρίζεται. Γίνεται καταγγελία, γίνεται φωνή. Ο «Μεγάλος Αδελφός» στο real world έχει πάρει και παίρνει πλείστες όσες μορφές…
Η ταινία εντυπωσιάζει με τον πρωτοποριακό τρόπο αφήγησης, αν και όσοι είχαν δει το Δεν Είμαι ο Νέγρος σου, του ίδιου σκηνοθέτη (του Αϊτινού Ραούλ Πεκ) θα εντοπίσουν σίγουρα ένα παρόμοιο μοτίβο, γεμάτο ένταση και νοήματα. Όμως ας μείνουμε σε αυτό που βλέπουμε εν προκειμένω. Και το οποίο μας «παρουσιάζει» το δύσκολο παρελθόν, το δυστοπικό παρόν και ενδεχομένως ακόμα χειρότερο μέλλον της ανθρωπότητας μέσα από τα λόγια και το έργο του Τζορτζ Όργουελ και την απόλυτη εναντίωση του, σε κάθε μορφή απολυταρχισμού.
Η διαχρονική αξία του 1984 δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο προφητικό ήταν. Έχει να κάνει και με το πόσες πολλές εκφάνσεις παίρνει. Δεν είναι όλα εγκαθίδρυση απολυταρχίας τύπου Χίτλερ. Είναι και αυτά που δεν φαίνονται με τη μία. Οι (σόσιαλ) μιντιακές απολυταρχίες, για παράδειγμα. Όπως τα ΜΜΕ του Ρούπερτ Μέρντοχ, το X του Έλον Μάσκ, το Facebook του Μαρκ Ζούκερμπεργκ.
2+2 κάνει 4; Κι όμως όχι πάντα, τελικά. Να το κεντρικό νόημα αυτής της εξαιρετικής ταινίας που μόλις πρόσθεσε στον (εξαιρετικό) κατάλογό του το Cinobo. Ένας σουρεαλισμός που φτάσαμε να έχουμε αποδεχθεί ως νορμάλ, ένας παραλογισμός που δεν σταματάει σε βάθος χρόνων να ακουμπάει όλο το κοινωνικοπολιτικό φάσμα του πλανήτη.
Προχωράει δίχως κοιλιά στο ενδιαφέρον αυτό το πολύ εύστοχο ντοκιμαντέρ. Είναι μια διττή διαδικασία. Και περισσότερα πράγματα για το ποιος ήταν ο Τζορτζ Όργουελ μαθαίνουμε, και αντιλαμβανόμαστε πως η βία της εξουσίας είναι ένας «τέρας» με πολλά πλοκάμια.
Είναι πιθανόν κάποια στιγμή να χάσεις κάπου την μπάλα από τα πολλά πέρα-δώθε σε διάφορα ιστορικά γεγονότα, από πόλεμο σε κρίση και τούμπαλιν, αλλά η ουσία είναι πάντα «εκεί», έτοιμη να ξεκλειδώσει τα μυστικά της σε όποιον έχει τη θέληση να κάτσει να δει, να ακούσει και να σκεφτεί πέρα από την επιφάνεια.
Ταινίες όπως το Όργουελ: 2+2=5 μας κάνουν να ανοίγουμε τους ορίζοντές μας και να κατανοούμε τη συνέχεια των πραγμάτων. Δεν είναι μια βιογραφία αυτό που παρακολουθούμε με την αυστηρή έννοια του όρου. Είναι μια πολιτική πράξη. Όπως τα πάντα όμως, σε τελική ανάλυση.«Σε μια εποχή εξαπάτησης το να λες την αλήθεια είναι επαναστατική πράξη», όπως έλεγε ο ίδιος ο Τζορτζ Όργουελ…
Όργουελ: 2+2=5 (Cinobo) – Δες το τρέιλερ: