Εάν πήγες να το δεις φέτος στο σινεμά, πριν την προσθέσει δηλαδή στον (εξαιρετικό) κατάλογό του το Cinobo, ξέρεις, το έχεις βιώσει σε υπερθετικό βαθμό. Θα έχεις ακόμα ηχώ το λυγμό των θεατών κατά τη διάρκεια και εικόνα τα κόκκινα μάτια τους με το που έπεσαν οι τίτλοι τέλους. Μια εμπειρία υπερβατική, το σινεμά στην πιο ωμή και αληθινή μορφή του. Το Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ είναι μία από τις δυνατές συναισθηματικά ταινίες των τελευταίων ετών…
Δεν είναι ένα based on a true story. Είναι true story, σκέτο. Μια συγκλονιστική μίξη ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας. Η σύνοψη της τρέλας και της φρίκης του πολέμου, της γενοκτονίας στη Γάζα από τις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ. Το όχημα για να επικοινωνηθεί αυτό είναι αληθινά ηχητικά ντοκουμέντα. Της φωνής της μικρής Χιντ, όπως καταγράφηκαν στο τηλεφωνικό κέντρο της Παλαιστινιακής Ερυθράς Ημισελήνου, παραρτήματος του Ερυθρού Σταυρού για τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς.
Ιανουάριος 2024. Το 6χρονο κοριτσάκι επέβαινε σε αυτοκίνητο μαζί τη θεία, το θείο της και τα ανήλικα ξαδέλφια της όταν βρέθηκαν εγκλωβισμένοι σε εχθρικά πυρά. Σκοτώθηκαν όλοι, εκτός από την Χιντ. Εμείς ακούμε μόνο τη φωνή της – δεν βλέπουμε (παρά μόνο αληθινές φωτογραφίες). Γεμάτη αγωνία και απορία για το τι συμβαίνει, κατάφερε να πάρει τηλέφωνο για να ζητήσει βοήθεια.
Μυθοπλαστικά, παρακολουθούμε το τι γίνεται στο κέντρο. Στο πώς δηλαδή οργανώνεται η επιχείρηση διάσωσης. Αλλά και πώς καταλήγει. Είναι ένα μόνιμο σοκ αυτή η ταινία, νιώθεις συχνά σαν να πνίγεσαι, από θυμό. Δεν θες να πιστέψεις πως αυτή είναι η αληθινή φωνή της μικρής, πως όλο αυτό δεν είναι προϊόν κάποιας διεστραμμένης φαντασίας.
Θα πιάσεις πολλές φορές τον εαυτό σου να αισθάνεται άβολα και άσχημα. Όμως δεν είναι κάτι που πρέπει να αποφύγεις. Αυτή είναι η θηριωδία του πολέμου και δεν χωράνε «δεν θέλω να ξέρω». Πρέπει όλοι να μάθουν, να μην μείνει μυστικό το τι συνέβη με θύματα τους Παλαιστινίους. Μέσα από αυτό το εφιαλτικό όσο και τραγικό γεγονός.
Η Τυνήσια σκηνοθέτης Καουτέρ Μπεν Χάνια, από την πρώτη στιγμή που πληροφορήθηκε την ιστορία, αποφάσισε πως θα την μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη. Δεν ήξερε ακριβώς το πώς ούτε πού θα βρει χρηματοδότηση. Αλλά ήξερε πως πάση θυσία πρέπει να το κάνει. Όπως και έγινε. Βρίσκοντας εκλεκτούς συνοδοιπόρους. Μπραντ Πιτ, Χοακίν Φίνιξ, Ρούνι Μάρα, Τζόναθαν Γκλέιζερ και Αλφόνσο Κουαρόν ανέλαβαν χρέη εκτελεστικού παραγωγού. Κάτι που από μόνο του λέει πάρα πολλά για την επιδραστικότητα αυτής της σπαρακτικής στιγμής.
Το Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ βραβεύτηκε με το Αργυρό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ της Βενετίας και ένα σπάνιας έντασης και διάρκειας (23 λεπτά!) standing ovation συνόδεψε την πρώτη προβολή της. Μα, πιστεύουμε ολόψυχα, το μεγαλύτερο βραβείο της είναι η αποδοχή που είχε από το κοινό, η δύναμη του αντιπολεμικού μηνύματος που κομίζει και η ηχηρή υπενθύμιση που μας κάνει ότι η σιωπή δεν πρέπει να είναι καν επιλογή.
Ένα αληθινό τηλεφώνημα από την κόλαση, εικόνες και ήχοι που σε χτυπούν με δύναμη, σαν γροθιά στο στομάχι. Αυτή η ταινία, στο Cinobo, είναι αποκλειστικά για τους έχοντες γερά νεύρα. Δεν θα είσαι ο ίδιος σαν τελειώσει με αυτόν που ήσουν όταν ξεκίνησε. Γιατί σε αλλάζει το να έχεις δει μπροστά στα μάτια σου να εκτυλίσσεται ένα παρανοϊκό έγκλημα, κάτι που η λογική δεν μπορεί να εξηγήσει. Δεν χρειάζεται καν εικόνα. Ο ήχος (της φωνής) αρκεί. Για να σε στοιχειώσει. Για πάντα.