Δεν είναι ότι την βρίσκουμε κάθε τρεις και λίγο να αναπωλούμε το παρελθόν και να απαξιώνουμε το παρόν αλλά πως να το κάνουμε: είναι ορισμένες ταινίες που σε «σπρώχνουν» καθώς τις βλέπεις να κάνεις την γνωστή κλισέ διαπίστωση. «Δεν τις φτιάχνουν πια όπως παλιά», είναι αλήθεια αυτό. Και ακριβώς επειδή δεν τις φτιάχνουν πια όπως παλιά, στις ταινίες μια ορισμένης εποχής συγχωρείς πολύ πιο εύκολα αυτά που σήμερα θα στην έσπαγαν.
Για παράδειγμα, το «In the line of fire» του 1992 με τον Κλιντ Ίστγουντ σε ρόλο μυστικού πράκτορα (με τον παντελώς άσχετο ελληνικό τίτλο «Η δεύτερη ευκαιρία») είναι μια ταινία που βάζει τον θεατή στην πρίζα να ασχολείται με την ασφάλεια του προέδρου των ΗΠΑ. Στο σήμερα θα εκνευριζόμασταν με το ξεδιάντροπο της αμερικάνικης προπαγάνδας. Αλλά μιλάμε για αστυνομική ταινία των αρχών οπότε όλα είναι τόσο πιο σχετικά…
Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται ο Φρανκ Χόριγκαν, ένας πράκτορας των Μυστικών Υπηρεσιών που κουβαλάει ακόμη την ενοχή ότι δεν μπόρεσε να αποτρέψει τη δολοφονία του Τζον Κένεντι. Ο Κλιντ Ίστγουντ είναι ιδανικός στον ρόλο: κουρασμένος, πεισματάρης, ειρωνικός, αλλά και βαθιά πληγωμένος, ένας τύπος που ξέρει ότι ο χρόνος έχει περάσει από πάνω του, αλλά αρνείται να παραδεχτεί πως έχει τελειώσει.
Απέναντί του στέκεται ο Μιτς Λίρι του Τζον Μάλκοβιτς, ένας από εκείνους τους κινηματογραφικούς κακούς που επιβεβαιώνουν το κλισέ πως μια περιπέτεια είναι τόσο καλή όσο ο villain της. Έξυπνος, μεθοδικός, υπερόπτης, απολαμβάνει να εισβάλλει στο μυαλό του αντιπάλου του και να ασκεί όχι μόνο σωματική αλλά και ψυχολογική βία. Γνωρίζει πολύ καλά πού πονάει ο Χόριγκαν και τον χτυπάει εκεί.
Πολύ μακριά από τις φανφάρες μεταγενέστερων δουλειών του, εδώ ο Βόλφγκανγκ Πέτερσεν στην σκηνοθετική καρέκλα κρατά σφιχτή την πλοκή. Το σενάριο δεν χάνεται σε περιττά μονοπάτια αλλά αντίθετα, κάθε σκηνή μοιάζει να οδηγεί στην επόμενη με μεθοδικότητα. Η ένταση χτίζεται όχι επειδή η ταινία βομβαρδίζει τον θεατή με δράση, αλλά επειδή καταλαβαίνουμε όλο και καλύτερα τους δύο άντρες που συγκρούονται. Ο ένας θέλει να ξαναγράψει το παρελθόν του. Ο άλλος θέλει να το χρησιμοποιήσει εναντίον του.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η σχέση του Χόριγκαν με τη Λίλι Ρέινς, την πράκτορα που υποδύεται η Ρενέ Ρούσο. Η σχέση τους ξεκινά με τριβή, κυρίως εξαιτίας της παλιομοδίτικης και συχνά σεξιστικής στάσης του Χόριγκαν, αλλά εξελίσσεται σε κάτι πιο ουσιαστικό: αμοιβαίο σεβασμό, έλξη και δύο ανθρώπους που βρίσκουν έναν κοινό κώδικα μέσα σε έναν επικίνδυνο κόσμο.
Το μεγάλο πλεονέκτημα της ταινίας είναι ότι δεν βασίζεται μόνο στο θέαμα. Οι ανατροπές της δεν μοιάζουν αυθαίρετες· η τελική σύγκρουση λειτουργεί επειδή έχει προετοιμαστεί σωστά. Ακόμη και όταν αγγίζει την υπερβολή (οκ, για Χόλιγουντ μιλάμε), το κάνει με τέτοια δεξιοτεχνία ώστε ο θεατής τη δέχεται.
Το In the Line of Fire είναι από τα θρίλερ που αντέχουν επειδή πίσω από αγωνιώδη πλοκή υπάρχει και ένας στοιβαρός χαρακτήρας. Δεν μας ενδιαφέρει μόνο αν θα σωθεί ο πρόεδρος ή αν θα πιαστεί ο κακός. Μας ενδιαφέρει αν ο Χόριγκαν θα καταφέρει, έστω και αργά, να συμφιλιωθεί με το φάντασμα της αποτυχίας του. Και αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια ταινία δράσης με την οποία απλώς περνάει η ώρα κυλάει και σε ένα θρίλερ που μένει διαχρονικό.
Φιγουράρει στο Ertflix η εν λόγω ταινιάρα. Μην κάνεις το λάθος να μην την δεις.