Υπάρχουν κάποιες ταινίες που δεν χρειάζονται φανφάρες και τεράστιες διαφημιστικές καμπάνιες για να βρουν τον δρόμο τους προς το κοινό. Αρκεί η αλήθεια τους. Και ο Μπεν Άφλεκ, σε αυτήν την συγκεκριμένη παραγωγή έπαιξε τα ρέστα του. Ο λόγος για την ταινία «Ο δρόμος της επιστροφής» που έκανε την εμφάνισή της απευθείας στη θέση 10 του Top 10 του Netflix και δεν απορούμε για τον λόγο. Είναι, βλέπεις, η πιο «μάγκικη» ταινία της καριέρας του.
Δεν πρόκειται για μια ακόμη τυπική αθλητική περιπέτεια, αλλά για ένα βαθύ, σχεδόν αυτοβιογραφικό δράμα, στο οποίο ο Μπεν Άφλεκ παραδίδει μία από τις πιο συγκλονιστικές και αληθινές ερμηνείες που μας χάρισε ποτέ. Και όλα αυτά σε μια περίοδο κατά την οποία ο αγαπημένος ηθοποιός εξακολουθούσε να παλεύει με τους δικούς του δαίμονες…
Από το κοστούμι του Batman στην πιο «μάγκικη» ταινία της καριέρας του
Η επιλογή του Άφλεκ να πρωταγωνιστήσει σε αυτό το φιλμ του Γκάβιν Ο’ Κόνορ -με τον οποίο οι δυο τους είχαν συνεργαστεί εξαιρετικά και στον «Λογιστή»- ήρθε σε μια πολύ ιδιαίτερη καμπή της ζωής του. Έχοντας αφήσει οριστικά πίσω του το «βαρύ» κοστούμι του Batman και τη μυθολογία της DC, ο Μπεν αποφάσισε να επιστρέψει στο σινεμά με κάτι που απαιτούσε να καταθέσει την ίδια του την ψυχή.
Στην ταινία υποδύεται τον Τζακ Κάνινγχαμ, έναν απομονωμένο, εσωστρεφή εργάτη οικοδομής, ο οποίος ζει εντελώς αποκομμένος από την πρώην σύζυγό του και τους συγγενείς του. Ο Τζακ ήταν κάποτε το απόλυτο είδωλο του σχολικού μπάσκετ, ένας χαρισματικός παίκτης με λαμπρό μέλλον, που όμως είδε τη ζωή του να παίρνει μια τραγική τροπή μετά από μια ανυπολόγιστη οικογενειακή απώλεια.
Σήμερα, ο αλκοολισμός έχει καταπιεί κάθε πτυχή της ύπαρξής του. Ο σκηνοθέτης φροντίζει να μας το δείξει αυτό με απόλυτο ρεαλισμό από το πρώτο κιόλας λεπτό. Το ότι ο Τζακ παρουσιάζεται ως ένας λειτουργικός εθισμένος που πίνει παντού, ακόμα και την ώρα που κάνει ντους, θυμίζει πολύ την καθημερινότητα του Μπεν Άφλεκ ο οποίος πάλεψε για χρόνια ολόκληρα με τον ίδιο εθισμό.
Έναν εθισμό που του στέρησε τον γάμο του με τη Τζένιφερ Γκάρνερ και έπληξε σοβαρά και την καριέρα του. Ο ίδιος, βλέπετε, είδε την προσωπική του ζωή να γίνεται βορά στα ταμπλόιντ εξαιτίας της δικής του, πολυετούς και δημόσιας μάχης με τον εθισμό στο αλκοόλ σε σημείο που άγγιζε τα όρια της απανθρωπιάς.
Γυρνώντας στο σενάριο και αφήνοντας εκτός την προσωπική ζωή του Άφλεκ, η ανατροπή έρχεται όταν ο Τζακ δέχεται μια αναπάντεχη πρόταση από το καθολικό λύκειο στο οποίο κάποτε μεσουρανούσε: να αναλάβει την τεχνική ηγεσία της ομάδας μπάσκετ, η οποία πλέον πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Αν και δεν έχει υπάρξει ποτέ προπονητής, αποδέχεται την πρόκληση.
Εδώ ξεκινά το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ταινίας. Ο Τζακ καλείται να καθοδηγήσει μια ομάδα που βασίζεται στις χριστιανικές διδαχές και την πειθαρχία, την ίδια ώρα που ο ίδιος δεν σταματά να βρίζει στον πάγκο, να τα βάζει με τους διαιτητές και να παλεύει με το δικό του σκοτάδι. Κάπως έτσι, το μπάσκετ μετατρέπεται σταδιακά σε ένα όχημα επιβίωσης. Μέσα από το κυνήγι της νίκης και το δέσιμο με τους νεαρούς παίκτες -οι οποίοι είναι και αυτοί αουτσάιντερ της ζωής!- ο Τζακ βρίσκει ξανά νόημα στη ζωή του.
Φυσικά, είναι αδύνατον να παρακολουθήσει κανείς τον «Δρόμο της επιστροφής» χωρίς να κάνει τον προφανή παραλληλισμό με την πραγματική ζωή του Μπεν Άφλεκ. Και αυτό ακριβώς το βίωμα είναι που απογειώνει την ταινία.
Ο Άφλεκ δεν υποκρίνεται απλώς τον αλκοολικό, αντιθέτως, χρησιμοποιεί τους δικούς του δαίμονες, τις δικές του ανασφάλειες και τις προσωπικές του ήττες για να χτίσει έναν χαρακτήρα πολυδιάστατο και βαθιά ανθρώπινο. Η ερμηνεία του είναι μια κατάθεση ψυχής, μια κινηματογραφική αίτηση για άφεση αμαρτιών που συγκινεί χωρίς να καταφεύγει σε φθηνούς μελοδραματισμούς.
Αν, λοιπόν, ψάχνεις για μια ταινία που συνδυάζει υποδειγματικά το αθλητικό πνεύμα με ένα στιβαρό υπαρξιακό δράμα, «Ο δρόμος της επιστροφής» αξίζει σίγουρα να γίνει η επόμενη high-quality επιλογή σου στο Netflix…