Δίχως ίχνος έκπληξης, η Οδύσσεια έγινε πρώτο θέμα εκεί έξω. Εδώ γινόταν χαμός πριν καν βγει στις αίθουσες, φανταστείτε τώρα, που κάθε μέρα όλο και περισσότεροι αποκτούν άποψη για την ταινία μέσω της παρακολούθησής της. Κι εσύ; Προτιμάς μήπως να κάτσει ο κουρνιαχτός πριν κλείσεις εισιτήριο; Να μην γίνεται τόσο χαμός από κόσμο και hype; Απολύτως κατανοητό. Η φασαρία ποτέ δεν είναι ωραία «ηχώ». Κι άλλωστε, έχει τη φάση του τη στιγμή που όλοι θα βλέπουν την τελευταία χρονικά δουλειά του Κρίστοφερ Νόλαν, εσύ να κάνεις τη διαφορά και να γυρίσεις στην αρχή. Τότε που ξεκίνησαν όλα, όταν φάνηκε πως αυτός δεν ήταν ένας οποιοσδήποτε ταλαντούχος νέος δημιουργός, αλλά ο επόμενος μεγάλος auteur του σινεμά.
Following η ταινία, 1998 το έτος κυκλοφορίας Cinobo (πού αλλού;) η πλατφόρμα που το βρίσκουμε. Σε ηλικία τότε 28 ετών και με μπάτζετ που δεν ξεπερνούσε τα 6.000 δολάρια, ο Βρετανός σκηνοθέτης καταθέτει το πρώτο δείγμα του ταλέντου του με μια οριακά μεγάλου μήκους ταινία (η διάρκεια δεν ξεπερνάει τα 70 λεπτά). Σε ασπρόμαυρο φόντο και με θεματικές – τεχνικές που στην πορεία θα όριζαν την πορεία του (μη γραμμική αφήγηση, εμμονικοί ήρωες, plot twist, έγκλημα, υποκειμενικές αλήθειες…) ο Νόλαν είναι σαν να κλείνει το μάτι στο μέλλον. Για μια δουλειά που του είχε πάρει τότε 3 χρόνια να ολοκληρώσει και που έχει ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για τον ίδιο, γι’ αυτό και «τσαντίζεται» όταν κάποιος υποτιμά το Following και δεν το πιάνει ισότιμα με τις άλλες του ταινίες.
Το κεντρικό storytelling κινείται γύρω από έναν άνεργο συγγραφέα που ακολουθεί στα κρυφά αγνώστους αναζητώντας έμπνευση. Μέχρι που σπάει τον κανόνα που είχε να μην ακολουθεί δεύτερη φορά το ίδιο άτομο και μπλέκει σε περιπέτειες με τον υπόκοσμο. Τα πράγματα πάντως δεν είναι όπως αρχικά νομίζουμε, με τον Νόλαν να… παίζει για πρώτη φορά μαζί μας με έναν κάπως αγνό και σίγουρα ακατέργαστο ακόμα τρόπο. Μετά του έγινε συνήθεια! Έχει, για παράδειγμα, τη φάση της η σύμπτωση πως στην πόρτα του διαμερίσματος του πρωταγωνιστή υπάρχει ένα αυτοκόλλητο με το σήμα του Batman, χρόνια πριν ο Βρετανός αναλάβει προσωπικά τον Σκοτεινό Ιππότη – το εξίσου ωραίο είναι πως αυτό ήταν στην πραγματικότητα το δικό του διαμέρισμα (είπαμε, το μπάτζετ ήταν πενιχρό…). Επειδή ήταν φαν του ήρωα, το είχε κολλήσει ο ίδιος εκεί.
Νομίζουμε πως κάθε μεγάλος φαν του Βρετανού σκηνοθέτη πρέπει να έχει δει και το Following. Όχι μόνο για λόγους ρομαντισμού, όχι μόνο για να έχει εικόνα από το «έτσι αρχίσαν όλα», αλλά και επειδή είναι μια πολύ καλή ταινία με καταιγιστικό ρυθμό, που δεν κάνει κοιλιά και σε κρατάει στην τσίτα λόγω της χρονολογικής ασάφειας που σου απαγορεύει να μην είσαι συγκεντρωμένος (αν θες να καταλάβεις τι γίνεται).
Λίγο πριν από το Memento και το Insomnia που έπεισαν άπαντες πως είχαμε να κάνουμε με έναν σπουδαίο του κινηματογράφου (παρεμπιπτόντως και οι δυο αυτές ταινίες είναι επίσης διαθέσιμες στο Cinobo), υπήρξε το πρώτο βήμα. Κι όσο οι άλλοι… τσακώνονται για την Οδύσσεια, εμείς βάζουμε ένα ποτήρι με λίγο ουίσκι και πάγο, καθόμαστε αναπαυτικά στην πολυθρόνα και πατάμε το play. Φτιάχνουμε «επική κατάσταση» όπως εμείς την προτιμάμε, δεν είμαστε… όμηροι του hype!