Πολύ πριν γεννηθεί η μόδα του λεγόμενου «elevated horror», του horror δηλαδή που είναι συμβολικό και ψαγμένο και σκεπτόμενο, το είδος είχε βασικά έναν και μόνο ρόλο: να μας κάνει να περνάμε καλά ενώ τρομάζουμε. Ειδικά στα 90s, όταν μετά το «Scream» το εφηβικό horror ξαναβρήκε τη χαμένη του αυτοπεποίθηση, περνάγαμε πολύ καλά με το είδος: 30ηδες ηθοποιοί που υποδύονταν τους 17χρονους, σχολεία, πάρτι, πρώτοι έρωτες, αστικοί μύθοι, άφθονο αίμα και ο θάνατος που μπορούσε να έρθει ανά πάσα στιγμή.
Το «Ξέρω τι έκανες πέρσι το καλοκαίρι», το «Urban Legend» και όλη εκείνη η υπέροχα ανερυθρίαστη φουρνιά δεν προσπάθησαν ποτέ να μας πείσουν ότι βλέπουμε υψηλή τέχνη. Ήθελαν να μας κάνουν να πεταχτούμε από την καρέκλα, να γελάσουμε λίγο με αυτό που μόλις είδαμε και την επόμενη μέρα να συζητάμε ποιος πέθανε με τον πιο θεαματικό τρόπο. Τόσο απλά, τόσο τίμια και τόσο ωραία. Και κάπου γύρω στο γύρισμα της χιλιετίας εμφανίστηκε το «Βλέπω τον θάνατό σου» και είπε και μέσα σε όλη αυτή την φρέσκια κατάσταση έφερε κάτι ακόμα πιο φρέσκο. Διότι το μεταφυσικό «αδερφάκι» εκείνης της άτυπης οικογένειας αναρωτήθηκε: ωραία όλα αυτά, αλλά τι θα γινόταν αν αυτή τη φορά δεν υπήρχε καν δολοφόνος;
Η επιτυχία της πρώτης ταινίας ήταν τέτοια που, όπως κάθε φτηνό horror που σέβεται τον εαυτό του, έτσι κι αυτό πήρε τα σίκουελ και τους έδωσε να καταλάβουν. Δεύτερο, τρίτο, τέταρτο, πέμπτο και, έπειτα από χρόνια, «Bloodlines». Έξι ταινίες για μια ιδέα που θα μπορούσε να χωρέσει σε δύο προτάσεις γιατί έτσι μας αρέσει. Και ειδικά το πρώτο «Βλέπω τον θάνατό σου» του 2000, υπήρξε δίχως υπερβολή μια αληθινά ιδιοφυής ιδέα μεταμφιεσμένη σε φτηνό teen horror. Το κλειδί στην αληθινή του πρωτοτυπία ήταν δεν χρειαζόταν κανέναν Ghostface, κανέναν Φρέντι και κανέναν τύπο με αλυσοπρίονο για να δουλέψει: το «Βλέπω τον θάνατό σου» έκανε serial killer τον ίδιο τον Θάνατο.
Το στόρι πήγαινε κάπως έτσι: Ο έφηβος Άλεξ, λίγο πριν απογειωθεί με τους συμμαθητές του για το Παρίσι, βλέπει σε όραμα το αεροπλάνο να εκρήγνυται. Πανικοβάλλεται, κατεβαίνει μαζί με μερικούς ακόμη και λίγα λεπτά αργότερα βλέπει την πτήση να γίνεται κυριολεκτικά μια πύρινη μπάλα στον ουρανό. Το όραμά του σώζει αυτόν και μερικά ακόμα παιδιά και αυτό είναι από μόνο του ανατριχιαστικό αλλά όχι σε σύγκριση με αυτό που ακολουθεί. Διότι ο Θάνατος, όπως αποδεικνύεται, έχει πρόγραμμα. Και δεν του αρέσει καθόλου να του το χαλάνε.
Από εκεί και πέρα βρίσκεται όλη η μεγαλοφυΐα του «Βλέπω τον θάνατό σου». Δεν φοβάσαι ένα τέρας που κρύβεται στην ντουλάπα. Φοβάσαι ένα καλώδιο, ένα ποτήρι ή ένα μαχαίρι που βρίσκεται λίγο πιο κοντά στην άκρη του πάγκου απ’ όσο θα έπρεπε. Κάθε καθημερινό αντικείμενο μπορεί να γίνει κομμάτι μιας σατανικής αλυσιδωτής αντίδρασης, ενός μακάβριου μηχανισμού τύπου που σε κάνει να κοιτάζεις την οθόνη αναζητώντας τι ακριβώς πρόκειται να σκοτώσει τον επόμενο.
Και κάπως έτσι, η ταινία θριαμβεύει. Γιατί το καλό το horror δεν τελειώνει όταν πέσουν οι τίτλοι. Έρχεται σπίτι μαζί σου όταν σηκώνεσαι να πας στην τουαλέτα ή να κοιμηθείς. Μόνο που εδώ δεν φοβάσαι μη τυχόν και πεταχτεί κάνας ψυχάκιας από το πουθενά. Φοβάσαι τα καθημερινά αντικείμενα του σπιτιού και μη τυχόν κάνεις κάνα λάθος βήμα. Το «Βλέπω τον θάνατό σου» κατάφερε κάτι που ελάχιστα φτηνά horror έχουν πετύχει τόσο καλά: για μιάμιση ώρα έκανε ολόκληρη την καθημερινότητα να μοιάζει ύποπτη.
26 χρόνια μετά, αυτό παραμένει διαβολικά διασκεδαστικό. Το Netflix ανέβασε όλο το franchise: από την 1η ταινία του 2000 μέχρι το πρόσφατο «Bloodlines». Το ιδανικό bing watching για το Σαββατοκύριακό με άλλα λόγια. Αν και όπως συμβαίνει συνήθως με αυτά τα franchise, η γοητεία και η ευστροφία της πρώτης ταινίας παραμένουν αξεπέραστες.