Με το Αποστολή στην Μπριζ (2008) μας χάρισε κάτι απολαυστικά αναπάντεχο, μια μαύρη κωμωδία που έγινε instant classic. Με τους Επτά Ψυχοπαθείς (2012) έδωσε έναν χαοτικό, δικό του ορισμό της μεταμοντέρνας παράνοιας. Στο Οι Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι (2017) κινήθηκε σε πολλαπλά αφηγηματικά επίπεδα φτάνοντας σε ένα συγκλονιστικό αποτέλεσμα. Και με το The Banshees of Inisherin (2022) μας βύθισε σε ένα υπαρξιακό αριστούργημα.
Ο Μάρτιν ΜακΝτόνα είναι ένας από τους κορυφαίους auteur των καιρών μας, παίρνει το χρόνο του για να φτιάξει τις ταινίες του – και πολύ καλά κάνει, το καλό πράγμα αργεί να γίνει. Το Wild Horse Nine, το τελευταίο του δημιούργημα που παίζεται αυτόν τον καιρό στις κινηματογραφικές αίθουσες, πιστοποιεί με τον πιο ηχηρό τρόπο το πόσο σπουδαίος σκηνοθέτης είναι.
Ο ένας μετά τον άλλον οι θεατές βγαίνουν από το σινεμά με μια αίσθηση ανατριχίλας γι’ αυτό που μόλις έχουν παρακολουθήσει. Ο ΜακΝτόνα κάνει ξανά αυτό στο οποίο εξειδικεύεται, θα έλεγε κανείς: Λέει μεγάλες και επώδυνες αλήθειες με έναν ευφυή και αιχμηρό τρόπο, χρησιμοποιώντας ως όχημα λύτρωσης και ξεσπάσματος το γέλιο. Χρησιμοποιεί επίσης εκ νέου ένα αντιφατικό μεταξύ του πρωταγωνιστικό δίπολο για να πετύχει δια της αντίθεσης τη σύνθεση.
Εδώ η σκυτάλη περνάει στους Τζον Μάλκοβιτς και Σαμ Ρόκγουελ. Θαρρείς και όλη η προηγούμενη (εξαιρετική μία ή άλλη) πορεία τους στο χώρο, τους οδηγούσε σε αυτό το σημείο, σε αυτή τη στιγμή. Υποδύονται δύο πράκτορες της CIA, τον Κρις και τον Λι αντίστοιχα, που μετά από εντολή του ιδιόρρυθμού διοικητή τους (Στιβ Μπουσέμι) καταφτάνουν στο Νησί του Πάσχα, λίγο πριν από το αιματηρό πραξικόπημα του Πινοσέτ στη Χιλή που ανέτρεψε τον Σαλβαδόρ Αλιέντε (1973). Ο Κρις είναι ο «παλιός» της υπόθεσης, ευφυής, στιλάτος και σαρκαστικός. Αλλά έχει κάνει τόσα και έχει μπει σε μια πολύ ιδιαίτερη φάση της ζώης του, ώστε να μην δίνει δεκάρα για τις συνέπειες. Η ιδιότυπη φιλία που αναπτύσσει με τον αρκετά νεότερό του και πολύ διαφορετικό χαρακτήρα Λι γίνεται η βάση χτισίματος μιας ιστορίας που σε κάνει απολύτως κοινωνό της.
Όλη η φρίκη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και του ωμού παρεμβατισμού της στα εσωτερικά των άλλων μέσα σε κοντά 120 λεπτά. Μέσα από μια τέλεια ισορροπία μεταξύ αστείου και δράματος. Για μια πολιτική ταινία που κινείται έξω από τα καθιερωμένα χάρη στη μαεστρία του δημιουργού της. Δεν μπορείς να μην γελάσεις με τα όσα βλέπεις να συμβαίνουν κι ας ξέρεις τι θα επακολουθούσε στη Χιλή. Κι όλο αυτό δεν γίνεται άγαρμπα, αλλά με σεβασμό και υπευθυνότητα, με μια κάποια γενναιότητα ενδεχομένως. Σε κάνει να θες να μάθεις περισσότερα για το τι έγινε τότε, να ψάξεις, να προσπαθήσεις να καταλάβεις για μια ιστορική πληγή που παραμένει ανοιχτή…
Οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών είναι καταπληκτικές, ειδικά του Μάλκοβιτς που πάει φουλ για να σαρώσει ό,τι βραβείο βρει μπροστά του. Πρέπει να γίνει και ειδική αναφορά στην Μαριάνα Ντι Τζιρολάμο, δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς εκείνην. Το Wild Horse Nine είναι μια ταινία που θα θυμάσαι για καιρό, με ατάκες που βρίσκουν κατευθείαν στόχο. Ο Μάρτιν ΜακΝτόνα έκανε ξανά το θαύμα του και δικαίως συζητιέται και αρέσει τόσο. Και αυτή είναι μόνο η αρχή. Όταν φτάσει η εποχή των Όσκαρ, η συζήτηση θα φουντώσει ξανά. Νομοτελειακό για κάτι τόσο καλό, τόσο δυνατό.
