Θα σου ζητήσουμε να κάνεις λίγο υπομονή μέχρι να ‘ρθει το… γλυκό, θα ξεκινήσουμε γαρ με ένα μίνι μάθημα γευστικής ιστορίας. Το κρουασάν δεν είναι γαλλική εφεύρεση, όπως λανθασμένα νομίζουμε. Αυστριακοί το πρωτοδημιούργησαν, οι Φραντσέζοι εκεί παρά δίπλα το οικειοποιήθηκαν εντέχνως. Με τον ίδιο τρόπο που αργότερα θα «έκλεβαν» από τους Βέλγους τις τηγανητές πατάτες – ποτέ ξανά μην τις πείτε French fries, είναι 100% Belgian.
Στο κρουασάν όμως, ξανά. Το μακρινό 1683 οι Οθωμανοί κίνησαν για να καταλάβουν ολάκερη την Ευρώπη. Δεν πήγαν ποτέ πιο μακριά από τη Βιέννη. Για να γιορτάσουν το θρίαμβο, οι ντόπιοι αρτοποιοί δημιούργησαν ένα γλύκισμα με πολλά φύλλα και βούτυρο, σε σχήμα μισοφέγγαρου, ακριβώς για να ειρωνευτούν τους ηττημένους Τούρκους και την ημισέληνο.
Επειδή όμως η ιστορία κύκλους κάνει, το κρουασάν επέστρεψε τρόπον τινά στην Κωνσταντινούπολη, για να μετεξελιχθεί. Και εγένετο κίφελ – εκ του αυστριακού Kipferl. Το αποκαλούμενο και «πολίτικο κρουασάν». Παρότι μοιάζει, αρκετά, δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Εν αρχή δεν φτιάχνεται με σφολιάτα, γίνεται με ζύμη. Είναι πιο ψωμένιο και αφράτο, καθώς και λιγότερο γλυκό στη γεύση. Το σχήμα του βασίζεται στο κρουασάν αλλά η γεύση του παραπέμπει σε τσουρέκι, χρησιμοποιείται και μαχλέπι άλλωστε, που είναι συστατικό του τσουρεκιού. Δεν φουσκώνει όμως τόσο όσο το τσουρέκι.
Ωραία όλα αυτά, σε ακούμε να μας λες, αλλά εγώ δεν θέλω να το μάθω, θέλω να το φάω. Σεβαστό και εδώ είμαστε άλλωστε για να μιλήσουμε με ονόματα και διευθύνσεις και να σε στείλουμε εκεί που πρέπει για να γευτείς το κίφελ το σωστό, το ωραίο.
Ο φούρνος του Σταυρόπουλου, στο νο4 της οδού Γαμβέτα στην Αθήνα, έχει γενικώς μάστερ στα πολίτικα γλυκά. Το κίφελ είναι ένα από τα best of των (εκλεκτών) προϊόντων τους. Να τρως και του… παιδιού να μην δίνεις, που λένε. Είτε σκέτο, είτε γεμιστό με καρύδια, σταφίδες και κομματάκια σοκολάτας.
Εδώ τη διαφορά κάνει η τεχνογνωσία και η πείρα, οι συνταγές που έφερε μαζί του από την Πόλη ο Γιάννης Σταυρόπουλος, που άνοιξε το μαγαζί το 1969. Έγινε οικογενειακή παράδοση και επιχείρηση και τόσα χρόνια μετά, συνεχίζει έτσι. Γεμίζοντας νοσταλγία τους παλιούς και ευτυχία τους νεότερους, που μυούνται στην αυθεντικότητα, στην παράδοση.
Πρόκειται για κάτι ταξιδιάρικο και χορταστικό. Και ’μεις σου δίνουμε ένα tip. Αν τα βρεις με γέμιση σοκολάτα, μην το σκεφτείς δεύτερη φορά. Ναι, ναι, δεν είναι έτσι βάσει παράδοσης. Και; Είναι διαολεμένα νόστιμα…