Ένα από τα μεγαλύτερα «συν» ενός προπονητή είναι να μην μένει δογματικά κολλημένος σε ένα πράγμα. Να δείχνει ευελιξία και προσαρμοστικότητα ανάλογα τα εκάστοτε δεδομένα. Χωρίς παράλληλα να προδίδει τις βασικές του αξίες και κατευθυντήριες οδούς. Αυτό ενσάρκωσε χθες (16/4) ο Μάρκο Νίκολιτς και η ΑΕΚ λίγο έλειψε να βιώσει μια από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές βραδιές της ιστορίας της, κόντρα στη Ράγιο Βαγιεκάνο.
Ο Σέρβος τεχνικός έκανε πρώτος από όλους την αυτοκριτική του για τι είχε πάει στραβά στο πρώτο παιχνίδι. Τι έκανε δηλαδή την ομάδα του να χάσει το κέντρο σε κρίσιμα σημεία και να βρεθεί εν τέλει στην πλάτη με ένα σκορ που δεν άξιζε (3-0). Διάβασε σωστά τα δεδομένα και πήγε στο επόμενο βήμα. Αυτό του να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ώστε ο Δικέφαλος να κυνηγήσει την ανατροπή με όλο του το «είναι»…
Οι απουσίες των Γιόβιτς και Μάνταλου λόγω καρτών και τραυματισμού αντίστοιχα, είναι αλήθεια πως περιόριζαν τις επιλογές του Νίκολιτς. Όμως αυτό που ήταν ντεσαβαντάζ, ο Σέρβος το προσέγγισε ως μια αναποδιά απ’ αυτές που συμβαίνουν στη δουλειά, τίποτα περισσότερο τίποτε λιγότερο. Έστυψε συνεπώς το κεφάλι του για να βρει λύσεις, για το πώς θα το ξεπεράσει στην πράξη.
Πού είχε υποφέρει περισσότερο η Ένωση στην Ισπανία; Στην ταχύτητα. Με αποτέλεσμα να χάσει αρκετές φορές τον έλεγχο και τον ορισμό του τέμπο. Δεύτερη φορά δεν την ξαναπάτησε, το ακριβώς αντίθετο. Το 4-4-2 δεν άλλαξε. Όμως ήταν και κάπως υβριδικό στην εφαρμογή του. Η έκπληξη ήταν η χρησιμοποίηση του Κουτέσα από την αρχή, δεν το περίμεναν πολλοί. Αυτό γέννησε μια 3άδα «σαϊτών», μαζί με Κοϊτά και Ζίνι, που εφορμούσαν μπροστά με ασύγκριτη ορμή, δίνοντας ταυτόχρονα χώρους και στο πιο βαρύ κορμί της ομάδας, τον Βάργκα. Την ίδια στιγμή, ο φοβερός και τρομερός Πινέδα με τον Μαρίν στα χαφ προστάτευαν την άμυνα, γινόντουσαν δημιουργική πνοή. Στο σύνολο, η Ένωση ήταν πολύ ψηλά αμυντικά και πίεσε δαιμονισμένα τους απέναντι κάνοντάς τους να μην μπορούν να κάνουν build up της προκοπής.
Η ανατροπή μπορεί τελικά να μην έγινε, η κούραση κάποια στιγμή έκοψε τη φούρια και τα κουράγια, αλλά η ΑΕΚ μόνο «μπράβο» αξίζει. Για τη νοοτροπία που επέδειξε, για το πώς έψαξε μια πρόκριση που θα γινόταν υλικό διήγησης για τα επόμενα πολλά χρόνια. Πρώτος ο προπονητής της Ράγιο παραδέχτηκε πως από το ζευγάρι δεν πέρασε στα ημιτελικά του Conference League η καλύτερη ομάδα και αυτό συνοψίζει τα πάντα.
Στο αγωνιστικό κομμάτι, οι Κιτρινόμαυροι κρατούν το ότι φαίνεται πως τους ταιριάζει καλύτερα ως ομάδα αυτή τη στιγμή να παίζουν όπως χθες, παρά με δύο βαριά φορ. Με τις 3 «σαΐτες» μπροστά από Μαρίν- Πινέδα, έχουν επιλογές, πλουραλισμό και συνεχή κίνηση. Οι ακραίοι και γρήγοροι επιθετικοί έκαναν πολύ πιο όμορφο το παιχνίδι της ΑΕΚ.
Και κάτι ακόμη, last but not least καταπώς το λένε: Ο Ζίνι, με την εμφάνισή του, έδειξε ότι εάν συνεχίσει έτσι, βελτιώνοντας τις αδυναμίες του, ακούγοντας ακόμα περισσότερο τι του λένε αυτοί που ξέρουν, ενδυναμώνοντας περαιτέρω την αυτοπεποίθησή του και αν μείνει μακριά από τραυματισμούς, είναι θέμα χρόνου να έρθει πρόταση για την απόκτησή του σε νούμερο που θα προκαλέσει αίσθηση. Δεν λέμε πως θα συμβεί αύριο, ούτε πως αποτυπώνει την τρέχουσα αξία του 23χρονου Αγκολέζου στην αγορά. Αλλά η Ένωση θα πρέπει να εργάζεται με το σκεπτικό πως έχει έναν παίκτη αξίας 20 εκατ. ευρώ στο ρόστερ της, βάσει προσόντων, προοπτικής. Και σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να συνεχίσει να τον «πλάθει».