Ας ξεκινήσουμε με μίνι υπενθύμιση των γεγονότων: Ο Άλεξ Κραλ ήταν κλεισμένος τον περασμένο Ιανουάριο. Απέμενε μόνο ο Παναθηναϊκός να ενεργοποιήσει το deal. Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν συνέβη ποτέ και έτσι δεν τον είδαμε με το τριφύλλι στο στήθος…
Ο παίκτης ήταν εισήγηση του Μιγκέλ Άνχελ Κορόνα. Τον ήξερε καλά από την περσινή θητεία του στην Εσπανιόλ, έκανε γεμάτη σεζόν εκεί ο Τσέχος μέσος ως δανεικός από την Ουνιόν Βερολίνου. Ο Ράφα Μπενίτεθ, από μεριάς του, είχε δώσει μετά χαράς το «ΟΚ». Ο Στέφανος Κοτσόλης ωστόσο, δεν είδε το ζήτημα με την ίδια ζέση. Επιμένοντας σθεναρά πως ο Κραλ δεν ήταν αυτό που είχε ανάγκη ο Παναθηναϊκός στο κέντρο.
Ελλείψει ομοφωνίας, η μεταγραφή δεν προχώρησε. Η αλήθεια είναι πως τα σημάδια υπήρχαν. Το όνομα του ποδοσφαιριστή ακούστηκε από πολύ νωρίς στο χειμερινό παζάρι. «Πάγωσε», μετά από λίγες μέρες… ξεπάγωσε, ήταν ωστόσο εμφανές και στους εξωτερικούς παρατηρητές πως κάποιο πρόβλημα υπήρχε. Οι πιο προσεκτικοί θα εντόπιζαν «έριδα». Τω όντι. Ήταν ένα ζήτημα που έφερε διχόνοια στα υψηλά κλιμάκια της ιεραρχίας του οργανογράμματος των Πρασίνων. Απ’ ό,τι φαίνεται, μαζί αποτύπωμα αφού δεν ξεχάστηκε…
Γιατί ποιον παίκτη ζήτησε ο Ράφα Μπενίτεθ εν όψει της προσεχούς σεζόν ως κομβικό για το κέντρο; Μα ακριβώς τον Άλεξ Κραλ. Σε κάνει να αναρωτιέσαι ο Ισπανός τεχνικός αν το κάνει επίτηδες για να επιβληθεί σε μια άτυπη μάχη εξουσίας που μαίνεται στο παρασκήνιο ή αν απλά έχει πεισμώσει από την αμφισβήτηση και ψάχνει τρόπο να τον διώξουν…
Κι αυτό καθότι ο Τσέχος δεν είναι σε καμία περίπτωση εκείνος που (θα) κάνει τη διαφορά, πρώτα ο… ίδιος «παίζει» να το παραδεχόταν αν τον ρωτούσαμε. Ένας πειθαρχημένος και δυναμικός ρολίστας, ένας «σαμποτέρ» του παιχνιδιού των αντιπάλων, ναι. Μα σίγουρα πολύ μακριά από το να αναχθεί σε επίπεδο ηγέτη του κέντρου με ταυτόχρονη πλήρη αδυναμία να προσφέρει στο δημιουργικό κομμάτι.
Ο Μπενίτεθ, κομμάτι ενός γενικότερου προβλήματος του κλαμπ
Δεν είναι μόνο ο Κραλ, αυτό είναι απλά ένα παράδειγμα. Ο Ράφα Μπενίτεθ μοιάζει γενικότερα να κινείται σε λογική «τα δικά μου τα παιδιά». Έτσι αιτιολογείται πως ζήτησε να μείνουν ο Μούσα Σισοκό και ο Χάβι Ερνάντεθ. Και ότι την ίδια στιγμή (εμφανίζεται να) λέει πως δεν του κάνουν για βασικοί παίκτες που δεν επέλεξε αυτός, όπως ο Ανδρέας Τεττέη, ο Σαντίνο Αντίνο και ο Αντριάνο Γιάγκουσιτς. Άπαντες αποκτήθηκαν μόλις τον Ιανουάριο, είναι μικροί σε ηλικία, με τεράστια περιθώρια εξέλιξης, άπαντες (πρέπει να) είναι το μέλλον.
Γιατί δεν τους κρίνει τόσο κομβικούς και ο Ισπανός τεχνικός; Επειδή η γνώμη του είναι πως για να φτιάξει ομάδα πρωταθλητισμού απαιτούνται έτοιμοι, πολύπειροι παίκτες. Δευτερευόντως έπονται όσοι ακόμα χρειάζονται διαμόρφωση, περισσότερο ή λιγότερο. Όμως αυτό συνιστά δομική διαφορά φιλοσοφίας με το πώς το κλαμπ οραματίζεται το δρόμο προς την επιτυχία, που είναι πολύ περισσότερο προς το «τόπο στα νιάτα». Κι αυτό συνοψίζει αρκετά το γιατί φτάσαμε ως εδώ. Λίγο πριν από το διαζύγιο, δηλαδή. Δύο ευθείες που πάνε παράλληλα δεν τέμνονται ποτέ…
Το ότι ο Παναθηναϊκός έχει «καεί» τόσα χρόνια με τις συνεχείς αλλαγές προπονητών δεν χωρά αμφιβολία, τα αποτελέσματα το δείχνουν. Το ότι αρκετοί εξ όσων απολύθηκαν (ή θα απολυθούν, ενδεχομένως…), δεν ήταν κακοί επαγγελματίες, απλά δεν κόλλησαν με το πράσινο, δυστυχώς συχνά τοξικό, περιβάλλον, είναι το μίνιμουμ που πρέπει να αναγνωρίσουμε. Είναι αυτό που λένε συχνά πυκνά και μεταξύ τους οι φαν του Τριφυλλιού, με την υπερβολή που γεννά η συνεχής απογοήτευση και οι απανωτές ματαιώσεις, πως «και τον Γκουαρντιόλα να παίρναμε, έτσι όπως είναι τα πράγματα σε αυτήν την ομάδα, χάλια θα τα πήγαινε και άχρηστο θα τον βγάζαμε».
Το πρόβλημα κατά βάση είναι πως το κλαμπ αδυνατεί να βρει ένα μακροπρόθεσμο project και μια ξεκάθαρη κατευθυντήρια οδό για το πώς θέλει να φτάσει στην επιτυχία. Κάπως έτσι εμπιστεύτηκε τον Ράφα Μπενίτεθ χωρίς να έχει φροντίσει να βεβαιωθεί πως είναι αυτό(ς) που ψάχνει, ότι δηλαδή ταιριάζουν τα χνώτα τους για να το πούμε πολύ απλά. Κάπως έτσι οδηγηθήκαμε, μόλις λίγους μήνες μετά, σε μία απαξίωση που κανέναν δεν τιμά. Και σε αναζήτηση του επόμενου. Που αν δεν αλλάξει κάτι ριζικά, σε λίγο καιρό θα βρεθεί κι αυτός στη θέση που είναι ο Ισπανός σήμερα…