Ακούγεται κάπως σουρεαλιστικό, όταν ο κόσμος το ‘χει τούμπανο και… κανείς κρυφό καμάρι, το γεγονός ότι ο Ράφα Μπενίτεθ μιλάει δημοσίως με ακλόνητη πεποίθηση για τη συνέχιση της παρουσίας του στον πάγκο του Παναθηναϊκού και υπόσχεται μάλιστα πως του χρόνου θα (μας) παρουσιάσει μια πολύ καλύτερη ομάδα. Στην πραγματικότητα, πρώτος ο ίδιος αντιλαμβάνεται πως ήταν ως εδώ. Αλλά, τα ξέρει τα επικοινωνιακά και πρακτικά κόλπα, όσο κάτι δεν είναι επίσημο έτσι και μόνο πρέπει να εκφράζεται.
Ουσία είναι πως ήδη κλειδώσει ο επίλογος και η ιστορία θα καταγράψει πως η επιλογή των Πρασίνων να εμπιστευτούν τον Ισπανό κόουτς για τον πάγκο τους αποδείχθηκε τελείως λανθασμένη. Ωστόσο, ειδικά από ένα σημείο κι έπειτα, ο Μπενίτεθ έγινε ο εύκολος στόχος. Ενώ είναι αυτονόητο πως δεν μπορεί να χρεωθεί τα πάντα, πως δεν γίνεται να πλασαριστεί εκείνος ως αποκλειστικός υπαίτιος για (ακόμα) μία αποτυχημένη χρονιά του Τριφυλλιού.
Δεν θα το πάμε εν προκειμένω στο διοικητικό κομμάτι. Όχι για να αποφύγουμε το οτιδήποτε, αλλά επειδή (θα πρέπει να) είναι δεδομένο πως όταν κάτι δεν λειτουργεί σωστά, την ευθύνη την έχουν πρώτα και περισσότερο οι «από πάνω», αυτοί που αποφασίζουν και χαράζουν στρατηγικές, πορείες. Εάν δεν φτιάξει αυτό, τίποτα άλλο δεν θα φτιάξει στον Παναθηναϊκό, τόσο απλό – και δύσκολο – είναι.
Όμως είναι ο καιρός να γίνει ανοιχτά και ακόμα μια συζήτηση, που κάπως σαν να περνάει σε δεύτερη μοίρα. Έχει να κάνει με τις ευθύνες των παικτών. Ακόμα και το 2-2 με τον ΠΑΟΚ στη Λεωφόρο, που έδειξαν αντίδραση και πείσμα επιστρέφοντας από το 0-2, δεν αρκεί για να αλλάξει το συμπέρασμα που έχει προκύψει από πλήθος πια δειγμάτων και είναι ότι κατά βάση ζυγίστηκαν ελλιπείς σε όλα τα σημεία που έπρεπε να βγουν μπροστά και να κάνουν τη διαφορά.
Να το πάμε και οικονομικά. Οι 11 που ξεκίνησαν το χθεσινό (17/5) παιχνίδι (Λαφόν, Καλάμπρια, Τουμπά, Κυριακόπουλος, Πάλμερ-Μπράουν, Αντίνο, Κοντούρης, Ταμπόρδα, Ζαρουρί, Τσέριν, Σβιντέρσκι) μαζί με τον Ρενάτο Σάντσες που πέρασε αλλαγή στο ημίχρονο, κοστίζουν συνολικά πάνω από 12 εκατομμύρια. Μόνο τα συμβόλαιά τους. Δηλαδή κατά μέσο όρο 1 εκατ. ευρώ ο καθένας για να κάνουμε μια αναγωγή, κάπως «μπακαλίστικη» μα ενδεικτική. Κι όμως, υπάρχει έστω κι ένας από αυτούς που θα είχε γκαραντί θέση αυτή τη στιγμή στην 11άδα ακόμα και αυτού του κουρασμένου ψυχολογικά και αγωνιστικά ΠΑΟΚ; Κανείς.
Να λοιπόν ακόμη ένας λόγος που ο Παναθηναϊκός βρίσκεται, για νιοστή φορά, σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Πρέπει να πάρει τις σωστές αποφάσεις και αυτό εκτείνεται σε πολλαπλά επίπεδα. Η διαδικασία περνάει απαραιτήτως και μέσα από μια γενναία και δίκαιη αξιολόγηση του ρόστερ. Ποιος κάνει, ποιος δεν κάνει. Ποιος ταιριάζει στην ομάδα και στη ψυχοσύνθεσή της, ποιος έχει πράγματα να δώσει, ποιος μπορεί να την βελτιώσει και να βελτιωθεί.
Ό,τι έγινε έγινε. Μόνο που δεν πρέπει να πεταχτεί στον κάλαθο των άχρηστων. Πρέπει να γίνει το επώδυνο αλλά απαραίτητο μάθημα έτσι ώστε ο Παναθηναϊκός να αντλήσει επιτέλους τα διδάγματα που θα του επιτρέψουν να κοιτάξει μπροστά, να βρει ξανά το δρόμο του και να κινηθεί στο πλαίσιο που το status του ως mega club επιτάσσει.
Το να βρεθεί ο κατάλληλος προπονητής είναι το νο1. Αλλά θα έχει νόημα μόνο αν την ίδια στιγμή συνδυαστεί με το σχεδιασμό και τη σχηματοποίηση ενός ρόστερ που θα είναι πλήρες σε όλες τις θέσεις, δομημένο με αυστηρά κριτήρια και θα μπορεί να δώσει όραμα, πίστη και χαρά στον κόσμο, με όμορφο, πρωταγωνιστικό ποδόσφαιρο.