Η πιο χαρακτηριστική σκηνή της φετινής Άρσεναλ δεν ήταν κάποιο γκολ.
Ούτε κάποιος μαγικός συνδυασμός, κάποια κομπίνα σε κάποια από τις λεπτομερειακά σχεδιασμένες στατικές φάσεις.
Ήταν μία σχεδόν ασήμαντη στιγμή στις καθυστερήσεις του αγώνα με την Μπέρνλι, που έκανε τον Μίκελ Αρτέτα να τρίβει τα χέρια του.
Να είναι βέβαιος πια ότι αυτό που έχτιζε τόσα χρόνια, είναι πια αδιαπέραστο. Μπετόν.
Κομάντο
Η Άρσεναλ βρισκόταν στην επίθεση για την εκτέλεση ενός κόρνερ, όμως η Μπέρνλι έβγαλε την άμυνα και προσπάθησε να φύγει στο επιθετικό τρανζίσιον.
Αυτό που ακολούθησε, έδειξε τον λόγο που η Άρσεναλ μερικές ημέρες αργότερα στέφθηκε και μαθηματικά πρωταθλήτρια Αγγλίας.
Δέκα τύποι με λευκές φανέλες άρχισαν να σπριντάρουν προς τα πίσω σαν να μην υπάρχει αύριο!
Το έκαναν με τέτοια ένταση, τόση ενέργεια λες και βρισκόμασταν στο τέταρτο και όχι στο ενενηκοστό-τέταρτο λεπτό της αναμέτρησης.
Αυτό το συγχρονισμένο τρέξιμο 10 αφιονισμένων τύπων, απέτρεψε κάθε απόπειρα της Μπέρνλι για μία αντεπίθεση που θα μπορούσε να φέρει το 1-1 και εμφάνισε για ακόμα μία φορά το σήμα κατατεθέν της Άρσεναλ.
Μετά από εκείνη την σκληρή ήττα από την Μάντσεστερ Σίτι στα μέσα Απριλίου, οι κανονιέρηδες δεν δέχθηκαν ξανά ούτε ένα γκολ από συνθήκη open-play!
Ένα παιχνίδι που άλλοτε θα αποτελούσε αιτία και αφορμή για μία ψυχολογική κατάρρευση, αυτή τη φορά συσπείρωσε, θωράκισε, σκλήρυνε κι άλλο τους Λονδρέζους.
Masterclass
Μεγάλο μερίδιο -ίσως το μεγαλύτερο- σε αυτή την μετάλλαξη της Άρσεναλ έχει ο Μίκελ Αρτέτα.
Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο τακτικές, συστήματα, 4-4-2, repress, πολύπλοκοι τακτικοί όροι. Είναι πάνω από όλα… άνθρωποι. Σχέσεις. Αλληλεπίδραση. Ψυχολογία. Επιλογή και διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού.
Σε όλα αυτά, ο Βάσκος έδωσε (και) φέτος αληθινό masterclass.
Η Άρσεναλ ήταν ένα γκρουπ προσεκτικά επιλεγμένων παικτών, οι οποίοι όλοι βρίσκονται στην ίδια σελίδα του βιβλίου.
Κανείς δεν έβαλε το εγώ, πάνω από το εμείς, υπάρχουν συγκεκριμένα υπο-γκρουπ παικτών που πηγαίνουν μαζί διακοπές, που βγαίνουν μαζί, που προσεύχονται μαζί, που έχουν κοινές δράσεις κι εκτός ομάδας. Η επιλογή του κάστινγκ ήταν πολύ πολύ πολύ προσεκτική.
Όλοι τους, αποδέχθηκαν την ιεραρχία, όλοι τους αποδέχθηκαν τους ρόλους τους, η φετινή Άρσεναλ δεν έχει βεντέτες, αναντικατάστατους, φίρμες.
Η Άρσεναλ εδώ και χρόνια δεν κοιτάει να αγοράζει τους καλύτερους ποιοτικά παίκτες, αλλά τους πιο ταιριαστούς για τον ρόλο.
Boring?
Μετά από 6,5 χρόνια, η ομάδα του Αρτέτα μπορεί να μοιάζει βαρετή και μονότονη στο γήπεδο, αλλά για τρίτη σερί χρονιά είναι αυτή με την καλύτερη αμυντική επίδοση.
Συνάμα, είναι αυτή με τις πιο καινοτόμες ιδέες σε προπονητικό επίπεδο, οι οποίες ακονίζουν συνεχώς το μυαλό των παικτών, τους εξιτάρουν, τους κάνουν να βρίσκονται συνεχώς σε εγρήγορση.
Το Menshouse έχει ήδη αναφερθεί σε αυτά τα προπονητικά τρικ του Αρτέτα, τα οποία κάνουν πολλούς από τους παίκτες του να υποστηρίζουν ότι δεν θέλουν να παίξουν για άλλον προπονητή.
Κάθε του κίνηση, κάθε του λέξη κρύβει πίσω κωδικοποιημένα μηνύματα. Η άτυπη μασκότ της ομάδας είναι ένα καφέ λαμπραντόρ, το οποίο ο Αρτέτα, διόλου τυχαία βάφτισε… win. Νίκη.
Διότι θέλει οι παίκτες του να επαναλαμβάνουν συνεχώς αυτή τη λέξη, να τους γίνει βίωμα.
Η Άρσεναλ λειτουργεί πια σαν μία μηχανή. Έχει γρανάζια, πιστόνια, κυλίνδρους, μπουλόνια, έμβολα, στρόφαλους, που μετά από 6,5 χρόνια με τον Αρτέτα στον πάγκο λειτουργούν σε απόλυτο συγχρονισμό.
Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο μυστικό του Arteta-ball, το οποίο αυτή τη στιγμή κανείς δεν μπορεί να κοπιάρει…