Ο Πεπ φεύγει αλλά ο μύθος μένει: 3 innovations που άλλαξαν το ποδόσφαιρο

Είναι από τις φορές που νιώθεις ότι πρέπει να γράψεις τόσα, μα τόσα πολλά, ένα κείμενο δεν είναι ούτε καν αρκετό. Πώς είναι δυνατόν μέσα σε 3 γραμμές να πεις κάτι για έναν τέτοιο προπονητή; Εδώ δεν χωράνε οπαδικά. Ακόμα και ο πιο άρρωστος fan του Ζοσέ Μουρίνιο οφείλει να παραδεχθεί ότι ο Πεπ Γκουαρδιόλα έφτασε σε God-mode. Έπειτα από μια καριέρα κυριαρχίας στο αγγλικό ποδόσφαιρο, ο μυθικός Καταλανός αποχωρεί από την Μάντσεστερ Σίτι, όμως οι καινοτομίες που εφάρμοσε, θα μείνουν για πάντα.

Τα έφερε έτσι η μοίρα που είχε στα χέρια του top φουρνιές, ομάδες ισόβιες πρωταθλήτριες και άλλες που διέθεταν μια βρύση με λεφτά. Εκείνος, διέθετε κάτι ξεχωριστό, κάτι που λανθασμένα απαξιώνεται από τους haters. Μπορούσε να κάνει την κάθε υπερομάδα να παίξει διαστημικά, να επιβάλλεται σε κάθε αντίπαλο, είτε ήταν ήταν cafe-bar, είτε το μεγαλύτερο μέγεθος στη χώρα. Και αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση δεδομένο. Όλο και πιο συχνά βλέπουμε ομάδες που χαλάνε επί σειρά ετών εκατοντάδες εκατ. ευρώ και σέρνονται σε βαθμό που δεν μπορείς να πιστέψεις. Ομάδες που χαλάνε 400-500 εκατ. ευρώ σε μια μεταγραφική περίοδο και είναι εκτός 4άδας. Μπορεί να μην τον γουστάρεις, όμως ο Καταλανός έχει την κατάλληλη μέθοδο να εκμεταλλεύεται στο maximun ένα πανάκριβο ή «τερματισμένο» σε ταλέντο σύνολο.

Στα 10 χρόνια του στο Νησί, ήταν και πάλι ο κορυφαίος στο να κάνει αυτό το πράγμα. Ευτυχώς για τους fans των υπόλοιπων, δεν έφαγε το κόλλημα να αλλάξει την ιστορία. Γιατί αν ήθελε, ξεκάθαρα θα μπορούσε. Πήρε μια ομάδα με 4 πρωταθλήματα και την έφτασε σε διψήφιο αριθμό. Με τον τρόπο που ξοδεύει η Σίτι, μέσα στα επόμενα 15 χρόνια, μέχρι να γινόταν 70 ετών δηλαδή, θα «έτρωγε» για πρωινό την Άρσεναλ [14] και στη συνέχεια τις Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Λίβερπουλ [20]. Θα ήταν σαν να βάζει ένα ποτηρί κρασί το να σπάσει όλα τα ρεκόρ του Άλεξ Φέργκισουν.

Δώστου τους παίκτες που θέλει και θα φτιάξει μηχανή τίτλων, αν φέτος έδινε τα λεφτά της Λίβερπουλ, θα το είχε σηκώσει, αν ήταν στον πάγκο της Γιουνάιτεντ, δεν θα είχε ένα κουλούρι σε 12 χρόνια, αν ήταν στην Τσέλσι, δεν θα πάλευε για την 6η θέση. Δώστου άπειρο χρήμα και θα χτίσει αυτοκρατορία. Δεν θα πάθει ούτε Λέστερ, ούτε Βόλφσμπουργκ, ούτε Στουτγκάρδη, ούτε Ατλέτικο. Θα σε φτάσει σε σημείο να λες «ε, ντάξει, μόνο το πρωτάθλημα πήρε μωρέ».

Ο απολογισμός ήταν 6 Premier League, 5 League Cup, 3 Community Shield, 3 FA Cup, 1 Champions League, 1 Super Cup, 1 Club World Cup και ένα ιστορικό treble το 2023. Όμως εκτός από 20 τίτλους σε 10 χρόνια, ο Πεπ Γκουαρδιόλα άφησε 3 τακτικά τρικ που, σε κάποιο βαθμό, άλλαξαν το ποδόσφαιρο.

Οι ομάδες ξεκινούν από τον τερματοφύλακα και από αυτόν θα ξεκινήσoυμε κι εμείς την αναφορά στα πράγματα που έβαλε στο modern-game ο Πεπ. Το πρώτο πράγμα που έκανε στην Σίτι ήταν να απομακρύνει ευγενικά τον αρχηγό, Τζο Χαρτ, και να αγοράσει πρώτα τον Κλαούδιο Μπράβο από την Μπαρτσελόνα. Ο Ισπανός ήταν καλός με τα πόδια όμως αυτό που σε ένα καφενείο θα έλεγαν «ρούφας», αφού είχε το χειρότερο ποσοστό επεμβάσεων στην Premier League.

Η άκουπη πρώτη σεζόν δεν επηρέασε ούτε λίγο το πλάνο και το όραμα του Γκουαρδιόλα, ο οποίος το επόμενο καλοκαίρι έκανε την πιο κομβική μεταγραφή της θητείας του στην Αγγλία. Ναι, δεν ήταν ο Χάαλαντ, ήταν ο Βραζιλιάνος keeper, Έντερσον Μοράες. «Δεν κυλά αίμα στις φλέβες του» είπε κάποτε για τον αριστεροπόδαρο άσο. Ο Καταλανός ήταν ο πρώτος που έκανε τον τερματοφύλακα κομβικό στο χτίσιμο των επιθέσεων από την άμυνα. Ο Νο1 ενεργούσε σαν έξτρα παίκτης στη φάση της κατοχής και ήταν καθοριστικό στο σπάσιμο του όποιου pressing.

Δέκα χρόνια αργότερα, το game έχει αλλάξει χάρη σε αυτό το innovation όπως μαρτυρούν οι αριθμοί σε όλες τις κατηγορίες στην Αγγλία αλλά και όπως μαρτυρούν τα μάτια μας, αφού από τις ομάδες στο Champions League μέχρι εκείνες στα 5×5 οι τερματοφύλακες, έστω προσπαθούν να παίξουν με τα πόδια. Οι short πάσες είναι περισσότερες, εκείνες που πάνε στο αντίπαλο μισό ειναι λιγότερες και πλέον κάθε keeper εκπαιδεύεται και αξιολογείται βάση ενός ακόμα χαρακτηριστικού, αν το έχει ή όχι στο skillset.

Παραδοσιακά, μέσα στα χρόνια, οι πλάγιοι αμυντικοί, έκαναν πολύ συγκεκριμένες δουλειές, ο ρόλος τους ήταν απλός και ξεκάθαρος. Overlap, τα μπακ να ανεβαίνουν, που έλεγε και μια ψυχή, σέντρες και τρελό τρέξιμο πάνω-κάτω στην πλευρά. Αυτό που έβαλε στο παιχνίδι ο Πεπ ήταν τα inverted-full-backs. Τους έστελνε δηλαδή να γίνονται κεντρικοί χαφ στη φάση της κατοχής, έτσι ώστε να δημιουργεί υπεραριθμίες και να κερδίζει τη «μάχη» του κέντρου. «Όταν πάρεις το κέντρο, θα πάρεις και το ματς». Όλοι το ξέρουν αυτό.

Ακόμα όταν η ομάδα έχανε την μπάλα, τα μπακ μπορεί να παρέμεναν κεντρικά από το να γυρίσουν άμεσα στη φυσική θέση. Σίγουρα, δεν μπορεί ο κάθε προπονητής να διδάξει αυτό σε κάθε παίκτη, αφού απαιτείται ανεπτυγμένο tactical-intelligence και τρελή ικανότητα στην πάσα. Δεν κάνουν όλοι για τον ρόλο και όσοι κάνουν, δεν είναι και ιδιαίτερα φτηνοί. Ένα μπακ τοποθετούνταν δίπλα σε χαφ και οι natural μέσοι ανέβαιναν πιο βαθιά μέσα στις αντίπαλες γραμμές για να βοηθήσουν στο overload στην επίθεση. Αυτό συνδέεται άμεσα με το τρίτο innovation.

Πριν την εποχή Γκουαρδιόλα, ειδικά στην Αγγλία, το μοτίβο ήταν ένα. Οι πιο επιτυχημένοι προπονητές χρησιμοποιούσαν μέσους-νταμάρια, παίκτες που να είναι ψηλοί, psysical, να μπορούν να ρίξουν ξύλο και αν ήταν και παικταράδες να μεταφέρουν την μπάλα κάθετα. Με το σχέδιο που είπαμε και πιο πάνω, να παίρνει πάντα το κέντρο, ο Πεπ προσπάθησε να ελέγξει τα ματς με κατοχή και να κρατά το ρυθμό όπως εκείνος γουστάρει. Μόνο στην επίθεση έδινε ελευθερία στους παικταράδες του, στο κέντρο έπρεπε όλα να γίνουν 400% όπως ήθελε.

Κατοχή, πάσες σε κλειστούς χώρους με παίκτες που ήξεραν έναν τόνο μπάλα και κινήσεις σχεδιασμένες μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια από playmakers που δεν γέμιζαν το μάτι, όμως έκαναν μια λάθο πάσα τον χρόνο. Είναι μάλλον αστείο το επιχείρημα ότι με ακριβούς παίκτες όλοι θα έστηναν τέτοιες ομάδες. Μετά από 10 χρόνια ο Πεπ φεύγει, όμως αυτά που έκανε θα είναι για πάντα εδώ, για τους οπαδούς αλλά και για τους επαγγελματίες. Οι αντίπαλοι σίγουρα όχι, όμως ο ίδιος το απόλαυσε όσο δεν πάει. It was so f@ck1ng fun…