Η Παρί το πήρε αλλά η Άρσεναλ έκανε υπέροχο αυτόν τον τελικό..

Η δεύτερη συνεχόμενη κατάκτηση Champions League της Παρί Σ.Ζ. ήταν μια εξέλιξη που είχε προβλεφθεί από μπόλικο κόσμο από την αρχή της χρονιάς. Η ομάδα του Λουίς Ενρίκε ήταν το απόλυτο φαβορί της φετινής διοργάνωσης και τελικά, στην Βουδαπέστη απλά επιβεβαιώθηκε το αναμενόμενο. Στην πραγματικότητα, αυτή η διαχεόμενη αίσθηση πως δεν υπάρχει ομάδα που μπορεί να σταματήσει την Παρί από το πολυπόθητο repeat καλλιεργήθηκε ακριβώς έναν χρόνο πριν, στον περσινό τελικό.

Πέρυσι, δεν ήταν απλά ο τρομακτικός τρόπος που επιβλήθηκε στην Ίντερ αλλά και όλη αυτή η αίσθηση υγείας που έβγαζε αυτή η ομάδα: έμοιαζε τόσο φρέσκια, τόσο απεριόριστη που δύσκολα θα εξανεμιζόταν σε μόλις ένα χρόνο. Η Παρί κουβαλούσε από τον περσινό τελικό μέχρι και σήμερα αυτόν τον συνδυασμό συλλογικής επιθετικότητας, νεανικής ορμής και αναμφισβήτητης ποιότητας που κουβαλάνε οι ομάδες που είναι φτιαγμένες για να φτιάξουν δυναστείες: οι Παριζιάνοι είναι από τώρα φαβορί και για το επόμενο Champions League.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι αυτή την αύρα δεν την κουβαλούσε καν η πανίσχυρη προ δεκαετίας Ρεάλ Μαδρίτης που πήρε τρία συνεχόμενα Champions League – άσχετα αν για την ώρα μόνο αυτή έχει καταφέρει τόσο μεγάλα σερί. Στην πραγματικότητα, το ανάλογο αυτής της Παρί θα βρεθεί μάλλον σε ένα άλλο άθλημα: τηρουμένων των αναλογιών η «μηχανή» του Λουίς Ενρίκε προσομοιάζει στην φοβερή και τρομερή Γιουγκοπλάστικα των τελών 80s που την προσκύνησε όλο το ευρωπαϊκό μπάσκετ.

«Μα για μια στιγμή», είναι εύλογο να αναφωνήσει κάποιος διαβάζοντας την αποθέωση στην Παρί των τριών προηγούμενων παραγράφων, «όλα αυτά για μια ομάδα που κέρδισε τον τίτλο στα πέναλτι;». Ορθό το ερώτημα: μήπως όλα αυτά για την Παρί είναι υπερβολές με δεδομένο πως όχι μόνο δεν πέρασε σαν τανκ πάνω από την Άρσεναλ όπως έκανε πέρυσι με την Ίντερ αλλά αντίθετα, της βγήκε το λάδι για να την λυγίσει; Κι όμως: ακριβώς επειδή όλα αυτά δεν είναι υπερβολές, αξίζει ιδιαίτερης μνείας αυτή η Άρσεναλ που βρέθηκε απέναντι στην Παρί στην Βουδαπέστη.

Είναι σκληρό το ποδόσφαιρο για τους χαμένους: το ότι για την Άρσεναλ «γράφτηκε» ένας ακόμα τελικός -μόλις ο δεύτερός της στο Champions League όλα αυτά τα χρόνια που υπάρχει ο θεσμός- είναι μια μικρή λεπτομέρεια της ιστορίας. Ούτε καν εντός του Νησιού δεν θα μνημονεύεται: το Champions League το έχει πάρει η Σίτι, το έχει πάρει η Λίβερπουλ, το έχει πάρει η Τσέλσι, το έχει πάρει η Γιουνάιτεντ, μόνο στην Άρσεναλ μένει ο ξενέρωτος τίτλος της φιναλίστ (οκ και στην Τότεναμ).

Και παραδόξως, σε μια χρονιά που είναι αντικειμενικά επιτυχημένη για αυτήν, κανείς δεν «θαμπώθηκε» ιδιαίτερα από τα πεπραγμένα της. Η επιστροφή της στα πρωταθλήματα Αγγλίας έγινε αγχωτικά, δίχως καμία άσκηση γοητείας στους ουδέτερους. Η συμμετοχή της στον μεγάλο τελικό του Champions League δεν συνοδεύεται από τον ρόλο του ένδοξου ηττημένου αλλά από εκείνου που χάλασε τη βραδιά: με ένα παιχνίδι τίγκα στον τακτικισμό, με πολλή πειθαρχία, με καταστροφική διάθεση απέναντι στο φαβορί, με πεισματική άρνηση να χαλάσει τις αποστάσεις των γραμμών μη τυχόν και το πληρώσει με κενούς χώρους στην άμυνα έστω και παρωδικά. Οι εκατομμύρια ποδοσφαιρόφιλοι που περιμένουν πως και πως τη μεγάλη στιγμή του τελικού του Champions League αντί για εντυπωσιακά γκολ, συνεχόμενες φάσεις και θεαματική μπάλα είδαν ένα κοινότυπο under και για αυτό δεν φταίει η ομαδάρα του Λουίς Ενρίκε αλλά το αντι-εμπορικό στιλ της ομάδας του Αρτέτα.

Όμως το ποδόσφαιρο, σε αντίθεση με τη μυθολογία της εποχής, είναι και θα παραμείνει ένα άθλημα αποτελέσματος: το θέαμα είναι κάτι που μπορεί να προκύψει ως απόρροια του αποτελέσματος, αλλά μπορεί και όχι. Στο τέλος της ημέρας, αν αγαπάς το ποδόσφαιρο το αγαπάς όπως και να έχει, όχι μόνο όταν το σκορ προσομοιάζει σε αγώνα πόλο. Το αγαπάς και όταν βλέπεις την ψυχωμένη προσπάθεια ενός αουτσάιντερ να μην χάσει από το φαβορί. Το αγαπάς όταν μια μηχανή θεάματος σαν την Παρί καταστρέφεται και δεν μπορεί να αποδόσει θέαμα: αν αγαπάς το ποδόσφαιρο, η καταστροφή του θεάματος είναι θέαμα καθεαυτό. Αν δεν αντέχεις τον τακτικισμό ως συστατικό του στοιχείο δεν είσαι ποδοσφαιρόφιλος, είσαι απλά καταναλωτής highlights. Δόξα και τιμή σε αυτή την Άρσεναλ που το υπενθυμίζει αυτό.

Δόξα και τιμή σε μια ομάδα που κόντρα στα φαντασμαγορικά 5-4 και άλλα αντίστοιχα σκορ-πόλο μας υπενθυμίζει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μπάσκετ που ακόμα και σε κάθε φάση να μπαίνει καλάθι είναι νορμάλ. Μας υπενθυμίζει πως σε αυτό το άθλημα, το γκολ δεν είναι ρουτίνα αλλά ένα γεγονός με βαρύτητα μέσα στο 90λεπτο. Ναι, η Παρί άξιζε αυτόν τον τίτλο και όσοι θέλησαν λίγο περισσότερο να το κατακτήσει βλέποντας την Άρσεναλ να αρνείται πεισματικά να γίνει κιμάς στη μηχανή της, μπορούν να πανηγυρίζουν για την υποτιθέμενη ποδοσφαιρική δικαιοσύνη που απονεμήθηκε στο τέλος, για το ότι «τιμωρήθηκε» η κακιά ομάδα που έκανε σούπα τον τελικό. Η λεπτομέρεια είναι πως αυτός δεν ήταν ένας τελικός – σούπα αλλά ένας υπέροχος τελικός. Για όσους τους αρέσει να βλέπουν ποδόσφαιρο πάντα, οι οπαδοί των highlights δεν θα συμφωνήσουν, αλλά η δική τους άποψη δεν έχει σημασία.

Ναι, ήταν ένας υπέροχος τελικός και αυτό εξαιτίας της Άρσεναλ που στη Βουδαπέστη τόνισε στην Παρί πως δεν αρκεί απλά να είσαι ο καλύτερος για να νικήσεις: όχι σε αυτό το άθλημα. Στην Άρσεναλ που ο τρόπος που έχασε δεν διαφοροποιεί το μήνυμα που θα έστελνε ένας ενδεχόμενος θρίαμβός της στα πέναλτι: το ποδόσφαιρο θα είναι πάντα το άθλημα των λεπτομερειών, το άθλημα που δεν χαρίζει επιτυχίες απλόχερα, πρέπει να στάξεις ποτάμια ιδρώτα για να τις κατακτήσεις και ίσως και πάλι να μην τα καταφέρεις, ένα άθλημα σκληρό και για αυτό, πανέμορφο. Δεν θα γίνει ποτέ ολιγόλεπτο content στα social media και ποτέ τα highlights στο youtube δεν θα αντικαταστήσουν την εμπειρία της θέασης ολόκληρου του 90λεπτου. Αυτή η τελευταία θα είναι πάντα μια διαδικασία παρατήρησης λεπτομέρειών. Σε όποιον δεν αρέσει, μπορεί να δει κάποιο άλλο άθλημα.