Δεν είναι εύκολο να ανακαλέσεις τι ήταν αυτό που σε έκανε να κολλήσεις με την μπάλα, να την κάνεις τη δικιά σου στρογγυλή θεά. Συνέβη γαρ σε πολύ μικρή ηλικία και όσο τσουλάνε τα χρόνια, μπαίνει σε ένα «κουτάκι» της μνήμης βαθιά κρυμμένο, με αποτέλεσμα να μην ξεχωρίσεις εύκολα την πραγματικότητα από την (ψευδ)αίσθηση. Όμως, κατά βάση, η απάντηση δεν είναι δύσκολη: Είναι η διασκέδαση που τα γέννησε όλα. Η χαρά όταν παίζεις, η απόλαυση όταν βλέπεις το τόπι να πηγαίνει από τη μία άκρη στην άλλη. Με προορισμό τα δίχτυα. Γι’ αυτό και αγαπάμε περισσότερο τους επιθετικούς, αυτούς που μας προκαλούν έκρηξη χαράς.
Σε ένα ποδόσφαιρο που έχει χάσει μεγάλο μέρος από την αγνότητά του, ο Έρλινγκ Χάαλαντ έχει έρθει, παράδοξο κι αν ακούγεται, να δώσει κάτι το καινούριο από τα παλιά. Δεν είναι προφανώς το μόνο καλό σε έναν κακό κόσμο – αυτό το βάρος δεν αξίζει κανείς να το κουβαλά. Είναι, όμως, αναζωογονητικό. Άρα πολύτιμο. Η μνήμη πρέπει να γυρίσει πίσω στην εποχή του Ρονάλντο, του Βραζιλιάνου, για να βρούμε άλλον επιθετικό με τέτοια εκτελεστική δεινότητα, με τέτοια άνεση στο γκολ.
Το ωραίο είναι πως όλο αυτό το βλέπουμε πια και πέραν του συλλογικού επιπέδου, εκτός της Μάντσεστερ Σίτι. Στη μεγαλύτερη βιτρίνα, αυτή του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οι οπαδοί της Νορβηγίας τραβάνε κουπί σαν άλλοι Βίκινγκ κάνοντας την πολεμική τους ιαχή, αλλά ο ηγέτης τους βρίσκεται στο γήπεδο. Αυτός τα ορίζει όλα, μην γελιόμαστε.
Στο ματς με την Ακτή του Ελεφαντοστού, δεν ήταν στα καλύτερα του. Βασικά ήταν εκείνος που ακούμπησε λιγότερο την μπάλα από τους 11 που ξεκίνησαν το παιχνίδι για τους Σκανδιναβούς, υπήρξε μάλιστα ένα σημείο του αγώνα που έμεινε 27 (!) ολόκληρα λεπτά δίχως επαφή με το τόπι. Και; Ήταν εκεί που έπρεπε, όταν έπρεπε. Πετυχαίνοντας το νικητήριο γκολ, αυτό που έστειλε την ομάδα του στους «16», απέναντι στη Βραζιλία.
Νάτος πια με 60 γκολ σε 53 συμμετοχές με το εθνόσημο, τα 5 σε αυτό το Μουντιάλ. Ναι, ο εξωγήινος αυτός τύπος έχει πάνω από 1 γκολ κατά μέσο όρο. Απίθανα πράγματα, που τον φέρνουν σε πρωτοφανή επίπεδα. Ο προπονητής του, Στάλε Σόλμπακεν τον αποκάλεσε τον «μεγαλύτερο σκόρερ στον κόσμο» και ο παρακάτω πίνακας, που δημοσίευσε το The Athletic, το συνοψίζει με τον πιο εύγλωττο τρόπο:
Χάαλαντ: Και τώρα η Βραζιλία…
Ναι, ο Χάαλαντ χρειάστηκε 69 λιγότερα ματς από τον Λιονέλ Μέσι και 77 από τον Κριστιάνο Ρονάλντο, για να φτάσει τα 60 γκολ με την Εθνική του. Και παίζει στη Νορβηγία, έτσι; Που ‘ναι μεν μια χαρά ομάδα, αλλά ουδεμία σχέση με μεγαθήριο έχει ως status. Τουλάχιστον προς το παρόν, ποτέ δεν ξέρεις με τέτοιον γκολτζή που διαθέτει.
Μετά τη λήξη του αγώνα με την Ακτή, ο τηλεοπτικός φακός ήταν μονίμως κολλημένος πάνω του. Ο σταρ της Μάντσεστερ Σίτι απλώς χαμογελούσε. Τίποτα το ακραίο, τίποτα το έντονο. Απλά απολάμβανε τη στιγμή. Έχοντας κάνει ξανά αυτό που ξέρει όσο κανείς άλλος αυτή τη στιγμή εκεί έξω. Δεν θέλει χώρο, δεν θέλει χρόνο. Απλά σκοράρει. Σαν να είναι το πιο απλό πράγμα του κόσμου. Προέκταση του εαυτού του.
Την Κυριακή (5/7), στις 23:00 ώρα Ελλάδας, το πρόγραμμα έχει Βραζιλία – Νορβηγία. Ποιος να το ‘λεγε κάποτε πως ο μεγαλύτερος παίκτης-σταρ του ζευγαριού δεν θα ήταν στη μεριά της «Σελεσάο», αλλά αυτής των Σκανδιναβών. Ακόμα μία απόδειξη του πόσο έχει αλλάξει το ποδόσφαιρο και την εποχή του joga bonito. Τώρα η «χαρά του παιχνιδιού» βρίσκεται αλλού.
Ναι, ο Λιονέλ Μέσι αποδεικνύεται πιο δυνατός από το χρόνο, η Γαλλία του Κιλιάν Εμπαπέ και του Μάικλ Ολίσε μοιάζει πιο πλήρης από πλήρης. Μήπως όμως η πιο δυνατή ιστορία αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου να αποδειχθεί πως είναι ένας κατάξανθος… απευθείας απόγονος των Βίκινγκ; Κυριακή κοντή γιορτή και θα μάθουμε περισσότερα!