Όλο το κακό για τη Βραζιλία μπορεί να συνοψιστεί σε μια εικόνα, στην τελευταία εικόνα. Ο Νεϊμάρ, στις καθυστερήσεις των καθυστερήσεων, να εκτελεί το πέναλτι που δεν θα άλλαζε τίποτα ουσιαστικό και να το μετατρέπει σε ένα παιδικό «μπιφ» με τον Νορβηγό γκολκίπερ, Όργιαν Νίλαντ. Όλη του η σπουδή και η ενέργεια να είναι μετά πώς θα του την «πει» με το που σκόραρε. Λες και είχε καμία σημασία, λες και είχε αξία. Ναι, μπορεί στο φινάλε να πλάνταξε στο κλάμα, αλλά ο «Νέι» κάθε άλλο παρά πείθει πως το έκανε για το σύνολο. Για τον εαυτό του θρηνούσε, για το ότι αυτός δεν κατάφερε να φτάσει εκεί που τόσο ήθελε…
Να ένας από τους λόγους που η Σελεσάο έπαψε εδώ και χρόνια Σελεσάο να θυμίζει. Καταντώντας ένα απολίθωμα της εποχής του Joga Bonito. Παγιδεύτηκε στην εικόνα και στα «θέλω» της, έχασε τον εαυτό της, τη ψυχή της. Εγκλωβίστηκε να ικανοποιεί προσωπικές φιλοδοξίες, να χαϊδεύει και να θρέφει εγωιστικά κίνητρα παικτών της.
Μόνο που όσο απαραίτητο κι αν είναι το ατομικό κίνητρο, από εκεί ξεκινάνε όλα αναμφίβολα, νόημα έχει μόνο όταν μετουσιώνεται σε ομαδικότητα σε σπορ όπως το ποδόσφαιρο. Όταν κατανοείς δηλαδή τη μεγαλύτερη αλήθεια, πως είσαι όσο καλός σου επιτρέπει η ομάδα σου. Με άλλα λόγια πως φτάνεις στο πικ των δυνατοτήτων σου μόνο σαν το σύνολο λειτουργεί αρμονικά, όταν όλοι κάνουν αυτό που πρέπει, όπως πρέπει σε φάση «ένας για όλους και όλοι για έναν»
Νεϊμάρ: Όταν το ατομικό υπερβαίνει το συνολικό
Ο Νεϊμάρ, ως ο καλύτερος και πιο ταλαντούχος παίκτης αυτής της γενιάς της Βραζιλίας, γίνεται το σύμβολο της αποτυχίας. Συμμετείχε σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο στο οποίο αγωνιστικά δεν είχε θέση. Επειδή ο Κάρλο Αντσελότι φοβήθηκε πιθανότατα πως αν τον άφηνε εκτός αποστολής, θα ‘χε περισσότερη γκρίνια και πίεση από τους Βραζιλιάνους, που έχουν θεοποιήσει τον «Νέι» (ελλείψει και άλλων). Στην πραγματικότητα, ο άλλοτε σταρ της Μπαρτσελόνα και της Παρί Σεν Ζερμέν υποαποδίδει εδώ και καιρό, με το τρίπτυχο ηλικία – κακή εξωγηπεδική ζωή – τραυματισμοί να τον έχει μετατρέψει σε σκιά του παίκτη που ήταν κάποτε. Όμως, για δες, η περίπτωσή του έγινε ανώτερη της ομάδας, εθνικό ζήτημα. Πώς να προκόψει έτσι το σύνολο;
Οι Βραζιλιάνοι δεν ξέρουν πια πού βαδίζουν ως ποδοσφαιρική χώρα, έχουν χάσει την ταυτότητά τους και δεν βγάζουν τους παικταράδες που παρήγαγαν άλλοτε ασταμάτητα. Ο ανταγωνισμός τους έχει προλάβει και προσπεράσει κι αυτό επιτείνει τον πανικό τους. Πόσο πιο εύγλωττο να γίνει από το ότι σε ματς με την πάλαι ποτέ ανυπόληπτη ποδοσφαιρικά Νορβηγία ο μεγαλύτερος σταρ του γηπέδου ήταν με τη μεριά των Σκανδιναβών – μέγας είσαι Χάαλαντ;
Ποτέ δεν θα καταταχθεί στους σπουδαιότερους του αθλήματος
Αυτή ήταν η πιο φτωχή ποιοτικά φουρνιά της Σελεσάο που έρχεται στις μνήμες. Μια ομάδα που αδυνατεί να παράξει παιχνίδι, στηρίζεται στις ατομικές εξάρσεις και εμπνεύσεις και αναγκάζεται να τρέχει πίσω από την μπάλα (χθες είχε μόλις 34% κατοχή!), πίσω από τις εξελίξεις. Ο Κάρλο Αντσελότι κλήθηκε εσπευσμένα, με την ταμπέλα του «Μεσσία» από την Ευρώπη που ξέρει να διαχειρίζεται τις βεντέτες, αλλά πώς να σώσεις κάτι που δεν σώζεται;
Ακόμα έτσι πάντως, ακόμα δηλαδή και στο φιάσκο κόντρα στη Νορβηγία, προέκυψαν οι φάσεις για να επικρατήσουν οι 5 φορές παγκόσμιοι πρωταθλητές. Το πέναλτι του Μπρούνο Γκιμαράες, το τετ α τετ που ο Έντρικ αντέδρασε σαν πρωτάρης. Όμως εδώ φάνηκε το ταλέντο, η προσωπικότητα. Η απουσία του, πιο σωστά. Αυτή η Βραζιλία δεν άξιζε να προχωρήσει παραπέρα. Αυτή η Βραζιλία κανείς δεν ξέρει αν και πότε θα επιστρέψει. Γενιές και γενιές μεγάλωσαν με την εικόνα της χώρας που βγάζει ασταμάτητα υπερπαίκτες που μιλάνε στο τόπι. Οι επόμενες γενιές, αν δεν αλλάξει κάτι ριζικά, όλο αυτό θα το μάθουν αποκλειστικά και μόνο ως διήγηση των «παλιών». Αν κάνουν τον κόπο να ασχοληθούν…
Η γενιά του Νεϊμάρ θα μείνει στα βιβλία της ιστορίας ως ταυτόσημη με την αποτυχία σε εθνικό επίπεδο. Κατά βάση, είναι κρίμα. Γιατί όντως ο 34χρονος άσος είχε αυτό το «κάτι» που έχουν μόνο οι της κατηγορίας «άριστοι και εκλεκτοί». Όμως δεν ξεκλείδωσε ποτέ την τελευταία πίστα, αυτή που θα τον ανέβασε στην κατηγορία του θρύλου. Είναι στενάχωρο αν αγαπάς την μπάλα και τους αρτίστες της. Δεν είναι, όμως, και άδικο…