Έγιναν τόσο πολλά στο μεταξύ που μοιάζει ήδη σαν κάτι… παμπάλαιο. Στην πραγματικότητα βέβαια, ούτε μια βδομάδα δεν πέρασε από τότε που οι φίλοι του ΠΑΟΚ αγωνιούσαν για το αν θα μπορούσε ο Γιάννης Κωνσταντέλιας να αγωνιστεί στο δεύτερο ματς με την Άντερλεχτ, για το Europa League. Πρόλαβε τελικά. Έστω κι αν αυτό δεν ήταν αρκετό για τους Ασπρόμαυρους.
Πόσοι όμως αλήθεια θυμούνται πως αυτή δεν ήταν η πρώτη του φορά ως αντίπαλος στο Παρκ Αστρίντ; Γιατί, ναι, όσο κι αν οι περισσότεροι το έχουν ξεχάσει, ο Ντέλιας δεν θα παίξει για πρώτη φορά εκτός συνόρων, με την Μπορούσια Ντόρτμουντ. Είχε προηγηθεί, το δεύτερο εξάμηνο της σεζόν 2021-22, ο δανεισμός του στην Όιπεν.
Στις 6 Φεβρουαρίου εκείνης της χρονιάς μάλιστα, είχε αγωνιστεί στα τελευταία λεπτά (από το 82’ κι ύστερα, συγκεκριμένα) στην ήττα της ομάδας του στις Βρυξέλλες από την Άντερλεχτ (4-1), για το πρωτάθλημα, ενώ την ίδια χρονική περίοδο πάνω κάτω, βρήκε τους Μωβ απέναντί του και σε πλαίσιο Κυπέλλου (έπαιξε ένα ημίχρονο στο εντός έδρας 2-2 του πρώτου αγώνα, δεν ήταν στην αποστολή στην ήττα, με 3-1, στη ρεβάνς που οδήγησε σε αποκλεισμό).
Τι βγαίνει ως συμπέρασμα… πίσω από τις λέξεις; Το πόσο δυσκολεύτηκε να βρει χρόνο συμμετοχής τότε ο Κωνσταντέλιας στην Όιπεν. Συνολικά έπαιξε σε μόλις 8 αγώνες, 157 λεπτά. Ήταν ένα σκληρό reality check αυτό που βίωσε ο 18χρονος τότε συμπατριώτης μας. Αλλά και ένα πολύτιμο μάθημα. Ίσως το πιο πολύτιμο που πήρε τότε, στα ξεκινήματά του στον κόσμο των «μεγάλων».
Ήταν σε απολύτως προστατευμένο περιβάλλον στον ΠΑΟΚ, ολίγον «χαϊδεμένος» και δεν το λέμε με την κακή την έννοια, ήταν μια φυσιολογική αντιμετώπιση των άλλων με βάση το σπάνιο ταλέντο του. Βγαίνοντας από τη ζώνη ασφαλείας του, έκανε άλματα προόδου, ωρίμασε πολύ ως άνθρωπος και ως παίκτης. Στο Βέλγιο συνειδητοποίησε πως αν ήθελε πραγματικά να αλλάξει επίπεδο, θα έπρεπε να δουλέψει πολύ πιο σκληρά. Έβλεπε στις προπονήσεις και στα ματς να έρχονται πάνω του με χίλια, να τον σπρώχνουν, να τον προσπερνούν, να τον τεστάρουν στο όριο σωματικά. Κατάλαβε έτσι πού υστερούσε, τι ελλείψεις είχε.
Όταν γύρισε στην Ελλάδα, το καλοκαίρι του 2022, ήταν αισθητά αλλαγμένος, το παρατήρησαν όλοι. Προς το πολύ καλύτερο. Έδωσε την υπόσχεση στους ανθρώπους του ΠΑΟΚ πως θα έδινε ό,τι είχε από πλευράς δυνάμεων για να αξιοποιήσει το potential του. Το ‘πε, το ‘κανε. Με την επιτυχία που ξέρουμε όλοι μας και τον μετέτρεψε σε έναν παιχταρά που θαυμάζουν όλοι, ακόμα και φανατικοί οπαδοί αντιπάλων.
Κι αν έχεις την απορία για το πώς είχε βρεθεί τότε ο Κωνσταντέλιας στην Όιπεν (η οποία, παρεμπιπτόντως, ανήκει διοικητικά στο σύμπαν της Παρί Σεν Ζερμέν), η απάντηση έχει χρώμα γαλανόλευκο. Ο ομογενής από την Αυστραλία Μιχάλης Βαλκάνης, πρώην βοηθός του Τζον φαν’τ Σχιπ στην Εθνική Ελλάδας, είχε τότε αναλάβει την ίδια θέση στα «Πάντα», όπως είναι το παρατσούκλι τους – προς το τέλος της σεζόν μάλιστα προήχθη σε πρώτος προπονητής. Επιλογή του Τιμ Κέιχιλ, θρύλου του ποδοσφαίρου της Αυστραλίας και μέλους εκείνη την εποχή του Δ.Σ. της βελγικής ομάδας. Εκείνους ήταν που έκανε το «κονέ» με τον Βαλκάνη, τον είχε προπονητή, το 2016, στη Μέλμπουρν Σίτι και είχε σχηματίσει εξαιρετική άποψη.
Ο δανεισμός ήταν αυστηρά για ένα 6μηνο και πίσω. Για να δει κάτι διαφορετικό ο Ντέλιας, για να ανοίξει τους ορίζοντές του. Μια πολύ καλά μελετημένη κίνηση από τον ΠΑΟΚ και τον παίκτη, και του αποτελέσματος, ευεργετική. Αν λοιπόν σήμερα ετοιμάζεται να μεγαλουργήσει (και) στην Ντόρτμουντ, τους σπόρους αυτής της ιστορίας, τους βρίσκουμε και σε έναν δανεισμό που ελάχιστοι θυμούνται, αλλά αποτέλεσε δεδομένα σημείο καμπής.