Μία εκδρομή για να δουν από κοντά τον ΠΑΟΚ (τους). Ένα road trip απ’ αυτά που όλοι εκείνοι που αγαπούν την μπάλα έχουν ανάμνηση, εικόνα. Ένα ταξίδι για την «τρέλα», για εκείνο το συναίσθημα που δεν συγκρίνεται με άλλο. Η αίσθηση, βεβαιότητα πιο σωστά, πως είσαι μέλος μιας μεγάλης οικογένειας, πως δένεσαι με μια αόρατη κλωστή με μυριάδες άλλους, ένα σώμα, μια ψυχή.
Αλλά να, που αυτό, ήταν το τελευταίο ταξίδι. Η σύγκρουση, σφοδρή, αμείλικτη. Επτά νεκροί. Τρεις τραυματίες. Στην Τιμισοόαρα της Ρουμανίας γράφτηκε μία από τις μαύρες σελίδες στην ιστορία του Δικεφάλου του βορρά. Η άσφαλτος «αντάμωσε» ξανά θάνατο για το σύλλογο της Θεσσαλονίκης. Μετά τα (καταραμένα) Τέμπη, το 1999, αυτό. Μετά το χαμό του Παναγιώτη Κατσούρη, το 1998, αυτό.
Νέα αποφράδα μέρα για τον ΠΑΟΚ. Τη χρονιά μάλιστα που ο Δικέφαλος συμπληρώνει 100 χρόνια ύπαρξης – δεν θα υπάρξει πια γιορτή. Το ματς με τη Λιόν, γιατί η UEFA δεν ξέρει φαίνεται κάτι άλλο από το “the show must go on” λες και μιλάμε για ρομπότ και όχι για ανθρώπους, θα είναι ένα από τα πιο στενάχωρα στην ιστορία της ομάδας.
Η απώλεια δεν αναπληρώνεται ποτέ. Μόνη παρηγοριά, κάποια στιγμή στο μέλλον, η μνήμη. Το «δεν θα ξεχαστείτε ποτέ»…
Υ.Γ.: Είθε να σταματήσει επιτέλους να αναπαράγεται το βίντεο με το δυστύχημα. Είναι το μίνιμουμ ανθρωπιάς και ευαισθησίας που το επιτάσσει. Δεν είναι όλα κλικ, δεν είναι όλα «εμπόριο». Δεν αρκεί ένα «προσοχή, σκληρές εικόνες…»
