Βράδυ Τρίτης (3/3), Ποσειδώνος. Τροχαίο δυστύχημα. Με έναν νεκρό, τον 25χρονο Αλέξη. Για την οικογένειά του και τους φίλους του, ανείπωτη οδύνη. Διαβάζεις μετά και πώς έγινε το κακό και στη θλίψη προστίθεται η οργή. Δεν έτρεχε, δεν έκανε τίποτα το παράτυπο ή επικίνδυνο. Απλώς περίμενε στο φανάρι. Εν αναμονή του πράσινου, για να συνεχίσει – νόμιζε – τη διαδρομή του. Μόνο που αυτές ήταν οι τελευταίες στιγμές της ζωής του.
Ένα άλλο αυτοκίνητο, οδηγούμενο από έναν 23χρονο Τσέχο ο οποίος σύμφωνα με τις Αρχές βρισκόταν υπό την επήρεια αλκοόλ, έπεσε με ταχύτητα πάνω στα σταματημένα οχήματα. Η σύγκρουση ήταν σφοδρή. Το αμάξι του Αλέξη μετατράπηκε σε άμορφη μάζα προκαλώντας καραμπόλα πέντε αυτοκινήτων. Ο 25χρονος σκοτώθηκε ακαριαία. Δίπλα του, σύμφωνα με πληροφορίες ο συνομήλικος φίλος του τραυματίστηκε, όπως και ένα ακόμα άτομο. Μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο, όπου νοσηλεύονται.
Εάν ήταν κάτι το αποσπασματικό ως γεγονός, όσο στενάχωρο κι αν είναι, θα μπορούσε ενδεχομένως κάποιος να το αποδεχτεί ως «η κακιά η ώρα». Αλλά δεν είναι. Όσοι ζούμε και κινούμαστε οδικώς σε αυτή την πόλη, σε αυτή την (κακιά τη) χώρα, το ξέρουμε δυστυχώς καλά.
Οι κινούμενοι εν δυνάμει δολοφόνοι είναι παντού, είναι πολλοί. Με μηδέν οδηγητική παιδεία, με πλήρη απουσία ενσυναίσθησης, με νοοτροπία «ψευτομαγκιάς». Ειδικά στην Παραλιακή είναι συχνά κάτι σαν αρρωστημένος τζόγος – κάθε μέρα παίζεις με τις πιθανότητες για το εάν θα βγεις ζωντανός. Ακόμα και όταν απλώς περιμένεις στο φανάρι. Κόντρες, «ξερογκαζιές» και η τροχαία απούσα, στον κόσμο της. Αυτό το παιδί έφυγε από τη ζωή απλώς επειδή έκανε το λάθος να περιμένει σε ένα φανάρι για να στρίψει…
Το πρόβλημα έχει ρίζα στην παιδεία, στη νοοτροπία. Δηλαδή πρέπει να φοβόμαστε το αλκοτέστ για να καταλάβουμε πως δεν πρέπει να πιάσουμε το τιμόνι αν προηγουμένως έχουμε πιει; Χρειάζεται ένα βαρύ πρόστιμο ή μια αφαίρεση διπλώματος για να αντιληφθούμε το προφανές, ότι δηλαδή στο κόκκινο φανάρι σταματάμε; Χρειάζεται πολύ νιονιό για να μην μπερδεύουμε τους δρόμους με πίστες;
Ο Κ.Ο.Κ. αυστηροποιείται συνεχώς, αλλά το «μαστίγιο» δεν είναι ο μόνος δρόμος. Είναι, σαφώς, η εφαρμογή, κάτι στο οποίο διαχρονικά χωλαίνει το ελληνικό κράτος, αλλά πάνω από όλα είναι το να ριζώσει στο κεφάλι κάθε νέου οδηγού τι σημαίνει πραγματικά «οδηγώ καλά». Δεν είναι σίγουρα το να πηγαίνεις γρήγορα, ούτε να κάνεις ζιγκ ζαγκ στις προσπεράσεις. Ούτε, βέβαια, κενού νοήματος ατάκες κομπορρημοσύνης του στιλ «έκανα Αθήνα – Πάτρα σε 1,5 ώρα».
Η ζωή του 25χρονου Αλέξη σταμάτησε απότομα. Επειδή ορισμένοι μεγαλώνουν με τον καταναγκασμό, με την φυτευτή ιδέα ότι το αυτοκίνητο είναι ένας από τους (προ)ορισμούς της ύπαρξής τους. Ότι όσο πιο γρήγορα και στο όριο οδηγούν, τόσο πιο πολύ μετράνε. Η ουσία είναι πως ένας νεότατος άνθρωπος έπαψε να υπάρχει. Παντελώς άδικα, χωρίς να έχει κάνει τίποτα λάθος. Οι οικείοι του βυθίστηκαν στο πένθος. Πόσες και πόσες φορές έχουν γραφτεί αυτές οι λέξεις; Ποτέ δεν θα σταματήσουν να γράφονται, έως ότου όλοι, γίνουμε υπεύθυνοι.
Είναι σχεδόν βέβαιο ότι σε μια κανονική, ευνομούμενη Πολιτεία – και όχι σε αυτό το «κάτι σαν κράτος» που λέγεται Ελλάδα – δυστυχήματα όπως αυτό στην Ποσειδώνος θα συγκέντρωναν πολύ λιγότερες πιθανότητες να συμβούν. Είναι βέβαιο πως αυτό θα ήταν ακόμα πιο ριζικό ως αντιμετώπιση, αν υπήρχε η απαραίτητη εκπαίδευση. Από πολύ μικρή ηλικία. Από την οικογένεια, από το σχολείο, από τα ΜΜΕ. Από όλους, δηλαδή.