Μια (κακιά) στιγμή. Αρκεί. Για να γίνει το κακό. Για να βυθιστούν οικογένειες στην οδύνη. Για να συμβεί μια τραγωδία που υπερβαίνει αυτά που μας χωρίζουν συνήθως – πόσο ασήμαντα, αλήθεια, μοιάζουν πια. Απλώνεται βαρύ το πένθος, συλλογικό και εθνικό. Το τελευταίο ταξίδι…
Το τραγικό τροχαίο δυστύχημα στην Τιμισοάρα της Ρουμανίας, με τους 7 νεκρούς οπαδούς του ΠΑΟΚ, και τους 3 τραυματίες, είναι μία από εκείνες τις μαύρες, κατάμαυρες στιγμές που σε κάνουν να επαναϊεραρχήσεις προτεραιότητες, που κατανοείς τι πραγματικά έχει σημασία και τι όχι…
«Σφαζόμαστε» για τις ομάδες στην καθημερινότητά μας, βριζόμαστε, ρίχνουμε κατάρες, «ξεχνάμε» τη μεγαλύτερη αλήθεια: Το πόσο εφήμερα και εύθραυστα είναι όλα γύρω μας. Μωρέ το γνωρίζουμε, όλοι. Απλά επιλέγουμε να προσποιούμαστε πως δεν είναι έτσι…
Οι οπαδοί μετράνε την τρέλα και την καψούρα τους για την ομάδα και με τα χιλιόμετρα που κάνουν για πάρτη της, για να την δουν από κοντά. Το ταξίδι συνεπώς δεν είναι απλά και μόνο μια τυπική διαδικασία. Είναι κομμάτι της μυσταγωγίας, ειδικά όταν είναι μακρινό. Αφήνει αποτύπωμα, στην καρδιά και στο νου.
Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση, αυτό που μένει είναι ένα μεγάλο «γιατί». Ένας τεράστιος πόνος που δεν θα βρει ποτέ πραγματικά ηρεμία. Τα τέσσερα γράμματα (ΠΑΟΚ) που τόσο αγαπούσαν οι 7 άτυχοι άνδρες να γίνονται το φόντο του θανάτου τους στην άσφαλτο…
Αρνείσαι να δεις το βίντεο της σύγκρουσης, αναρωτιέσαι για ποιο λόγο βγαίνει κάτι τέτοιο στη δημοσιότητα, ή μάλλον ξέρεις το γιατί, αλλά δεν μπορείς να χωνέψεις την απουσία ενσυναίσθησης. Ακόμα κι έτσι βέβαια, ειλικρινείς να ‘μαστε, μια φορά τουλάχιστον θα υπέκυψεςκαι θα το πάτησες το ρημαδιασμένο το play. Ανθρώπινο είναι.
Και τότε το βιώνεις πεντακάθαρα, σοκ και πιθανότητες. Είναι η στιγμή που το βαν έχει ολοκληρώσει την προσπέραση και μπαίνει στη δεξιά λωρίδα. Περνάνε δυο δευτερόλεπτα. Όσο κρατάει το να ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου.
Στη μια διάσταση το βαν παραμένει στη δεξιά λωρίδα. Το φορτηγό περνάει, το όχημα συνεχίζει την πορεία του, οι φίλοι του ΠΑΟΚ φτάνουν αρκετές ώρες μετά στη Γαλλία, στον προορισμό τους, βλέπουν την αγαπημένη τους ομάδα και επιστρέφουν χαρούμενοι στην Ελλάδα γεμάτοι εικόνες και παραστάσεις, πράγματα να πούνε στους οικείους τους.
Στην άλλη διάσταση, δυστυχώς αυτήν της πραγματικής ζωής, το βαν ξαναμπαίνει στην αριστερή λωρίδα για κάποιο λόγο που ακόμα δεν ξέρουμε στα σίγουρα, συγκρούεται κατά μέτωπο με την νταλίκα και όλα γίνονται μαυρόασπρα: Όνειρα, ελπίδες, ανάσες, ιστορίες που δεν βιώθηκαν ποτέ. 2 δευτερόλεπτα. Όσο κρατάει το κλείσιμο των ματιών που δεν θα ξανανοίξουν.