Είναι στενάχωρο να τον σκέφτεσαι να αργοσβήνει, χωρίς συνείδηση αυτού που του συμβαίνει, με την μετωποκροταφική άνοια να τον κάνει μέρα με τη μέρα να χάνει τον εαυτό του. Πόσο μάλλον όταν αυτό έρχεται σε άμεσο κοντράστ με αυτό το τόσο ευχάριστο feeling με τον οποίο τον είχαμε συνδέσει τόσα χρόνια. Ο Μπρους Γουίλις είναι πιθανότατα ο πιο ανεπιτήδευτα cool κινηματογραφικός σταρ που έβγαλε ποτέ το Χόλιγουντ. Ο τύπος με τον οποίο είχες την (ψευδ)αίσθηση πως θα μπορούσες να πας για μπίρες και να τα λέτε ήσυχα και ωραία, σαν δύο καλά φιλαράκια…
Άφησε παρακαταθήκη περισσότερες από 100 ταινίες, παραγωγικότατος, αν και οι τελευταίες ήταν ένα μεγάλο λάθος, από πολλές απόψεις. Καλύπτοντας διάφορα μοτίβα, διάφορες περσόνες. Το πολύ ιδιαίτερο με την περίπτωσή του είναι πως δεν μπορείς να φανταστείς άλλον ηθοποιό να υποδύεται τους περισσότερους από τους ρόλους του. Τους έκανε, γαρ, 100% δικούς του. Εάν το καλοσκεφτούμε, αυτό είναι και ο ορισμός του σταρ, αυτό που ξεχωρίζει τους καλούς από τους σπουδαίους…
Πώς και τα (ξανά)θυμηθήκαμε όλα αυτά; Μέσω του Netflix. Που μόλις ανέβασε μια από τις λιγότερο γνωστές ταινίες του Μπρους Γουίλις, κάποιος μάλιστα θα μπορούσε άνετα να την αποκαλέσει ως και «ξεχασμένη». Δηλαδή πραγματικά αν θυμάσαι το Striking Distance (Σε Απόσταση Βολής, όπως το μεταφράσαμε στα μέρη μας) είσαι πραγματικά ορκισμένος «ΜπρουςΓουιλικός» και μπράβο για τη μνήμη σου.
Το θέμα είναι πως μάλλον αυτό λειτουργεί θετικά για το κοινό. Το άγνωστο τουτέστιν εξάπτει την περιέργεια, ενώ την ίδια στιγμή το όνομα του 71χρονου σήμερα Αμερικανού ηθοποιού λειτουργεί σταθερά και πάντα σαν μαγνήτης. Κάπως έτσι, η ταινία σκαρφάλωσε με τη μία στο νο2 των πιο δημοφιλών της πλατφόρμας. Πίσω μόνο από το κωμικό remake του Anaconda, με τους Τζακ Μπλακ και Πολ Ραντ, το φρέσκο πράγμα που… σαλεύει.
Τι ρόλο βαράει στην κινηματογραφική μας κοινωνία το Striking Distance; Βλέπεται ή μπα; Η απάντηση πάει προς το πρώτο σκέλος και δεν το λέμε χαριστικά ή κάπως έτσι. Είναι όντως διασκεδαστικό, έχει ως και πλάκα ανά σημεία, ξυπνάει μια ωραία 90τίλα ως νοσταλγική διάθεση. ΟΚ, είναι αρκετά γεμάτο με κλισέ ενώ κάπου χάνει η χημεία μεταξύ του Γουίλις και της Σάρα Τζέσικα Πάρκερ που συμπρωταγωνιστεί στο πλευρό του. Μόνο που δεν είναι δα πως προσπαθεί να σου πουλήσει κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι. Τιμιότατο, ειλικρινές. Θα σου κάνει καλή παρέα αν το επιλέξεις για τη Netflix συντροφιά σου.
Περισσότερο το πρόβλημα ήταν πως υστερεί σε σύγκριση με τα Die Hard και αυτό κόστισε πολύ τότε, καθώς τα δείγματα ήταν πρόσφατα και οι κριτικοί το «έθαψαν». Παρόλα αυτά δεν μιλάμε για κακέκτυπο ή κάτι τέτοιο. Το Striking Distance ακουμπάει και σε κομμάτια «θρίλερ – μυστήριο», ξεφεύγοντας από το «μόνο δράση» του σύμπαντός του Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει.
Όσο για το story, κατά βάση έχει να κάνει με έναν αστυνομικό, ονόματι Τομ Χάρντι, που μπλέκει, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά, με ενδο-oικογενειακά σοκ, serial killer, δυσμενή μετάθεση, υπόνοιες από τους συναδέλφους του πως είναι «καρφί» και διάφορα διόλου… ωραία. Θα σου μείνουν στάνταρ οι σκηνές καταδίωξης με τα αμάξια στους δρόμους, ομοίως και πολλά πλάνα με φόντο τους (3) ποταμούς του Πίτσμπουργκ. Σε τελική ανάλυση, είναι μια ταινία «Μπρους Γουίλις» κι αυτό, στα μάτια μας, συνιστά ένα επιχείρημα πολύ δυνατό για να προσπεραστεί ή να αγνοηθεί. Όλοι Netflix λοιπόν…