Μπορείς πάντα να δεις – για να γελάσεις ή να κλάψεις – τον Μονομάχο 2, που μόλις ανέβηκε στο Netflix, ποιος ξέρει, ίσως και να ψήνεσαι να δεις καρχαρίες να σουλατσάρουν σε ενυδρείο-αρένα μονομάχων (η παραπάνω πρόταση είναι 100% αληθής και ο συντάκτης δεν έχει καταναλώσει καμία απαγορευμένη ουσία). Η ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ, που έκανε το λάθος να γυρίσει σίκουελ σε κάτι εξόχως πετυχημένο που δεν χρειαζόταν καθόλου να πειράξει, συνοψίζει την «πενία» που παρατηρείται εσχάτως στην νο1 πλατφόρμα streaming παγκοσμίως σε νέα, ωραία πράγματα.
Τι κάνουμε σε τέτοια φάση; Στρεφόμαστε στο παρελθόν. Πάντα μπορείς να εντοπίσεις εκεί κάτι καλό που είχε περάσει προηγουμένως κάτω από το ραντάρ σου. Μία τέτοια περίπτωση είναι το Fractured (Το Κάταγμα). Παραγωγής του 2019. Δεν είναι δα κάνα… αριστούργημα, μην βάζουμε τον πήχη ψηλότερα από ό,τι πρέπει και μην σε ταΐζουμε με αχρείαστες και μη αληθείς υπερβολές. Αλλά «κεντάει» στο σενάριο σε αρκετά του σημεία, κινούμενο σε μονοπάτια που προκάλεσαν παραλληλισμούς με το Shutter Island, με τον Λεονάρντο ΝτιΚάπριο.
Από το πρώτο πλάνο κατανοούμε πως μας περιμένει κάτι «μουντό» και ατμοσφαιρικό. Ένα αμάξι κινείται στους αχανείς δρόμους της χιονισμένης Μινεάπολις. Ο οδηγός (Ρέι) πηγαίνει αργά, πιο κάτω από το όριο. Τον προσπερνούν, τον βρίζουν, του κορνάρουν. Αυτός, όμως, το κάνει συνειδητά. Μόνο έτσι νιώθει πως εγγυάται την ασφάλεια της γυναίκας του (Τζόαν) και της μικρής του κόρης (Πέρι), που επιβαίνουν στο όχημα. Πολύ αργότερα θα μάθουμε από πού πηγάζει αυτός ο φόβος. Αμέσως πάντως, θα καταλάβουμε πως ως ζευγάρι δεν τα πάνε πια καθόλου καλά μεταξύ τους και μόνο μετά χαράς δεν ταξιδεύουν για να πάνε σε δείπνο στους γονείς της Τζόαν για τη Γιορτή των Ευχαριστιών…
Άσχημο; Τίποτα σε σχέση με αυτό που ακολουθεί, τον απόλυτο τρόμο. Η οικογένεια κάνει μια στάση σε βενζινάδικο για ανεφοδιασμό. Το κοριτσάκι ξεφεύγει για λίγο από την επίβλεψή τους, ένα σκυλί την τρομάζει και η κακιά στιγμή φέρνει την πτώση από ύψος. Την μεταφέρουν εσπευσμένως στο νοσοκομείο, αλλά εκεί τα πράγματα είναι, το λιγότερο, περίεργα. Ερωτήσεις ασυνήθιστες, κινήσεις παράταιρες, άτομα που δεν θα έπρεπε να είναι εκεί είναι… εκεί. Κάτι δεν πάει καθόλου καλά και αυτό εντείνεται λίγο αργότερα, όταν ο Ρέι καταλαβαίνει πως η γυναίκα του και το παιδί του έχουν εξαφανιστεί ενώ είχαν πάει για μια φαινομενικά απλή εξέταση σε τομογράφο. Πανικόβλητος, ενώ ψάχνει να τους βρει, ακούει το προσωπικό του νοσοκομείου να του λέει ότι η οικογένειά του δεν καταγράφηκε ποτέ στα αρχεία και ότι δεν τους έχουν δει ποτέ…
Έτσι σε πάει το Fractured του Μπραντ Άντερσον. Από ανατροπή σε ανατροπή, από μυστήριο σε μυστήριο σε μόνιμο κάδρο σασπένς. Τη μία πιστεύεις το ένα, την άλλη κάτι διαφορετικό, σε έχει στην τσίτα και παίζει με το μυαλό μας, με τα όρια, με το τι είναι αλήθεια και τι ψέμα. Το φινάλε σε αποζημιώνει με μια ιδιοφυή ανατροπή. Ναι, όταν το δεις ενδεχομένως να σκεφτείς «ναι, ρε φίλε φαινόταν», υπάρχουν αναμφίβολα αλλαγές στο μοτίβο των συμπεριφορών που σε «ψυλλιάζουν» και στιγμές αδυναμίας στη συνοχή. Αλλά να ‘σαι ειλικρινής, με τον εαυτό σου πρώτα από όλα, για το αν όντως το είχες καταλάβει…