Κάπου στο ανάμεσα της απλότητας και της ιστορικότητας. Τελείως… μέσα σε αυτό που αποκαλούμε «νοστιμιά». Ένα ταβερνάκι που από το 1928 (!) στέκει περήφανο, κάνει τους ανθρώπους χαρούμενους. Και να ξέρεις, αυτό είναι πολύ σπουδαίο πράγμα. Ο (θρυλικός) Λέλουδας επιτελεί ως και κοινωνικό έργο…
Ένα από αυτά τα μαγαζιά που η φήμη τους εξαπλώθηκε στόμα με στόμα. Πλέον είναι κοινό μυστικό. Ήταν αδύνατον να μείνει για καιρό κρυφό. Κι ας βρίσκεται σε μια περιοχή που θυμίζει χωριό μέσα στην Αθήνα – η θέα προς την Ακρόπολη σου θυμίζει πως δεν… τηλεμεταφέρθηκες.
Προ εποχής GPS πραγματικά δεν το έβρισκες αν δεν είχε κάποιον (μύστη) να σε πάει ή αν δεν ρωτούσες στο δρόμο. Έμπλεκες σε ερημιές, σε χωράφια, αναρωτιόσουν πού ο δρόμος θα σε βγάλει. Άξιζε όμως η περιπέτεια. Πέρα ως πέρα. Τα «καλούδια» του Λέλουδα ήταν η μεγαλύτερη δυνατή ανταμοιβή.
Και είναι, ακόμα. Για ένα υπέροχο ταβερνάκι, του «σαν άλλοτε», που το αγαπάνε όσοι ξέρουν να δίνουν σημασία σε αυτά που όντως αξίζουν. Εκείνοι που θέλουν το φαγητό τους να ‘ναι φτιαγμένο με αγάπη, γνώση και μεράκι και δεν το έχουν απλώς για να το φωτογραφίζουν και να το ανεβάζουν στο Instagram προκειμένου να «τσιμπήσουν» likes – αυτό είναι το μόνο που τους χορταίνει.
Λίγο πριν συμπληρώσει έναν αιώνα ιστορίας, ο Λέλουδας συνεχίζει ακριβώς όπως ξεκίνησε. ‘Η σχεδόν, αφού στην αρχή ήταν και μπακάλικο. Που τάιζε τους εργάτες από τα γύρω βυρσοδεψεία και κεραμοποιεία. Με τον καιρό έγινε μόνο οινομαγειρείο. Όλα αυτά τα (πολλά) χρόνια, τίποτα το ουσιαστικό δεν έχει αλλάξει στο μαγαζί. Μία απολύτως συνειδητή και ηθελημένη επιλογή. Ως και μια πόρτα που φέρει ακόμα σημάδι από γερμανικό πολυβόλο, από τον καιρό της Κατοχής, είναι σταθερά και πάντα εκεί.
Μια ταβέρνα συνώνυμο της (κλασικής) αξίας
Λίγα και καλά τα πιάτα του μενού, πάντα γραμμένο με κιμωλία στον μαυροπίνακα, όλα τα έχει αγαπήσει ο κόσμος. Στη λογική του σπιτικού αλλά και της μοιρασιάς, της παρέας. Όπως ο άπαιχτος και διάσημος μπακαλιάρος-σκορδαλιά (κάθε άλλο παρά μόνο την 25η Μαρτίου), η σπεσιαλιτέ του καταστήματος. Ή τα αφράτα κεφτεδάκια, ο παραδοσιακός μουσακάς, οι «υπερτίμιοι» γίγαντες. Όμως, αν μας ρωτάς, τίποτα δεν φτάνει σε γεύση το κοκκινιστό κατσικάκι με χοντρά μακαρόνια και μυζήθρα. Τι έπος είναι αυτό!
Όλα αυτά πάντα υπό το… φως του ηλίου. Το κατάστημα σερβίρει μόνο από τις 12:00 ως τις 18:00. Μεσημεροαπόγευμα, ό,τι πρέπει για μια δύσκολη και απόμερη γειτονιά που μοιάζει να έχει ζωή μόνο τη μέρα.
Ο Λέλουδας είναι μια ταβέρνα παλιάς κοπής, αλλά κυρίως μια φωτεινή ιστορία εξαίρεσης σε έναν κόσμο που τρέχει με χίλια και σαρώνει θαρρείς τα πάντα. Σαν ταξίδι στο χρόνο, ένα διαμάντι που λάμπει σταθερά σε μια κατά τα άλλα υποβαθμισμένη περιοχή της Αθήνας. Δεν έχει σημασία αν είσαι πλούσιος ή φτωχός, αν είσαι Πρόεδρος της Δημοκρατίας (δεν το λέμε τυχαία, το μαγαζί το είχε επισκεφθεί η Κατερίνα Σακελλαροπούλου όταν κατείχε το αξίωμα) ή κλητήρας. Εδώ όλοι γίνονται μια παρέα.
Ο Λέλουδας, όπως ελάχιστες μόνο ακόμα ταβέρνες εν Αθήναις (Δίπορτο, Κοταρού, Καραβίτης) μας θυμίζει πως το παλιό μια χαρά μπορεί να συνυπάρχει με το σύγχρονο. Συμβαίνει, μόνο, με τις κλασικές αξίες…