Μπαίνεις στα reviews του Google και βλέπεις βαθμολογία 4.7 από κοντά 1.500 χρήστες «Όπα κάτι σοβαρό και πολύ ωραίο συμβαίνει εδώ», σκέφτεσαι με τη μία και αρχίζεις το ρεπορτάζ. Ρωτάς ντόπιους στον Πειραιά ή απλά μύστες του αντικειμένου και αμέσως εκείνοι σε κοιτάζουν σαν εξωγήινο, σε φάση «μα πού ζεις εσύ, είναι δυνατόν να μην ξέρεις το καλύτερο σουβλάκι του πλανήτη;». Συμπαθάτε μας. Δεν γνωρίζαμε. Μάθαμε. Και δηλώνουμε καταγοητευμένοι, στα όρια του εκστασιασμένου. Τι «ποίημα» είναι αυτό που σκαρώνεται στην οδό Γούναρη 18 & Νικήτα, εκεί στο Λιμάνι; Όπου Γιώργος και… μάλαμα!
Τι έχουμε εδώ; Το θρίαμβο της παράδοσης. Το σουβλάκι όπως το μάθαμε, προσαρμοσμένο στο σήμερα, στην πιο νόστιμη και ποιοτική εκδοχή του. Γιατί δεν μιλάμε για κάνα μαγαζί που στέκει δεκαετίες. Το καλοκαίρι του 2019 άνοιξε. Όμως έχει προλάβει να αγαπηθεί τόσο που είναι σαν να ήταν πάντα εκεί.
Το μέγεθος δεν έχει σημασία και… μετράμε τα λόγια μας. Το σουβλάκι εδώ είναι μια σταλιά. Όμως κάθε μπουκιά ισούται με δεκαπλάσια απόλαυση από το μέσο όρο. Δεν είναι κάποιου είδους μαθηματικό τρικ. Είναι τα εξαιρετικά υλικά. Είναι η ποιότητα. Είναι η γνώση, από το πρώτο ως το τελευταίο στάδιο πριν φτάσει στο χέρι του πελάτη. Είναι η αγάπη για το καλό και νόστιμο φαγητό, για το εθνικό μας street food. Είναι το λίγα και καλά.
Είναι το χειροποίητο, δεν υπάρχει τίποτα το «ετοιματζίδικο» για τις 2 όλες κι όλες επιλογές στο μενού: Τυλιχτό με (αφράτη) πίτα, δύο μοσχαρίσια μπιφτέκια, ντομάτα, κρεμμύδια, μαϊντανό, κόκκινη σάλτσα και πικάντικο πιπεράκι. Ή μερίδα με 6 μπιφτεκάκια και τα άνωθεν αναφερόμενα υλικά. Γύρος, τηγανητές πατάτες, τζατζίκια και τα συναφή, δεν «παίζουν». Όχι πάντως πως θα σου λείψουν…
Για να κάνεις τα κουμάντα σου, να ξέρεις πως ο Γιώργος λειτουργεί με ωράριο καταστήματος, τρόπον τινά. Ανοίγει στις 11 το πρωί και κλείνει στις 20:30 τις καθημερινές και μια ώρα νωρίτερα τα Σάββατα, Κυριακές είναι κλειστά. Όσοι είναι του φαγητού αργά, δεν έχουν τύχη δηλαδή.
Αλλά ακόμα και on time να είσαι, να προετοιμαστείς ψυχολογικά για χρονικές καθυστερήσεις. Δεν το κάνουν επίτηδες τα παιδιά, με τόσο κόσμο που έχουν συνεχώς να περιμένει να εξυπηρετηθεί, είναι φυσιολογικό. Κι ύστερα, το καλό πράγμα αργεί να γίνει, όπως σοφά μας τα χουν πει οι πιο παλιοί.
Μην κάνεις τον κόπο να σκεφτείς να γλιτώσεις την ουρά και το χαρτάκι με αριθμό προτεραιότητας (ναι, έτσι δουλεύει εκεί η «φάση») με τηλε-παραγγελία. Ντελίβερι δεν παίζει. Συνειδητά. Για να μην αλλοιωθεί η γεύση. Δεν θα είναι το ίδιο όσο καλοδιατηρημένα κι αν γίνει η μεταφορά. Το σουβλάκι, λένε, πρέπει να τρώγεται την ώρα που τυλίγεται. Μεγάλη αλήθεια…
Τα τελευταία χρόνια έχουν ανοίξει στην Αθήνα σουβλατζίδικα που έφεραν νέο αέρα από τα… παλιά. Με την έννοια πως βασίστηκαν στο «όπως άλλοτε, όπως το μάθαμε» ως φιλοσοφία. Έτσι γρήγορα μας έρχεται στο μυαλό η Κάψα του Χριστόφορου Πέσκια η Νικαράγουα στον Πειραιά και η οδός Πετμεζά στο Κουκάκι. Εάν έπρεπε να ορίσουμε όμως τον πρωτοπόρο αυτής της τάσης, θα πηγαίναμε καρφί στον Γιώργο, στον Πειραιά. Τόλμησε και δικαιώθηκε απόλυτα για την επιλογή του. Και γιατί τα κατάφερε; Γιατί, εμφανώς, γουστάρει τη δουλειά του. Μαζί και το σουβλάκι. Στην πρωτόλεια μορφή του!
Τα τελευταία χρόνια, ο Γιώργος απέκτησε και… μικρό αδελφάκι. Στο Αιγάλεω, με όνομα Κομπλέ (Ιερά Οδός 194). Ακριβώς η ίδια λογική, ακριβώς η ίδια επιτυχία. Πάντα με αυτό το έξτρα δικό τους, το παραπάνω, που εν τέλει κάνει τη διαφορά και κάνει τον κόσμο να χορταίνει με το χαμόγελο στο στόμα να συνοδεύει την επίγευση!