Κάπου ανάμεσα στα κλάματα χαράς των οπαδών του ΟΦΗ για την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας και το φοβερό εκείνο σκηνικό με τη μητέρα (στα κάγκελα) του Τιάγκο Νους, μια συζήτηση ξεκίνησε παραπλεύρως. Η οποία ήταν απολύτως σίγουρη πως θα ανέκυπτε μετά το θρίαμβο των Κρητικών επί του ΠΑΟΚ. Ο Χρήστος Κόντης έχει πολύ πρόσφατο παρελθόν στον Παναθηναϊκό για να μην συμβεί κάτι τέτοιο.
Τι θα είχε γίνει αν δεν είχε φύγει ποτέ; Εάν δηλαδή του είχε δοθεί η ευκαιρία να συνεχίσει και πέρα από το status του υπηρεσιακού; Θα τα είχε πάει καλύτερα από τον Ράφα Μπενίτεθ; Θα τα είχε πάει καλυτέρα το Τριφύλλι; Δεδομένο πως πρόκειται για υποθετική κουβέντα. Άρα εξ ορισμού δεν μπορεί κανείς να ξέρει τι θα συνέβαινε.
Όμως, η ουσία είναι μία και το λέμε μετά της μεγαλύτερης δυνατής βεβαιότητας: Και να είχε μείνει στους Πράσινους ο Έλληνας προπονητής, δεν θα είχε αλλάξει κάτι δραματικά. Γιατί, πρώτα και κύρια, δεν είχε την απαραίτητη στήριξη. Θα ήταν πάντα ο «προσωρινός», ο «βοηθός του Ιβάν» στο μυαλό των οπαδών, αλλά και πολλών δημοσιογράφων – μην βγάζουμε την ουρά μας απ’ έξω ως «φάρα». Στην πρώτη στραβή θα του την «έπεφταν» χωρίς κανένα ίχνος επιείκειας. Συμβαίνει άλλωστε τόσο εύκολα στα μέρη μας…
Μια ιδέα περί του τι θα (μπορούσε να) είχε συμβεί, μας δίνει το πόσα άκουσε ο νυν κόουτς του ΟΦΗ για εκείνη τη δήλωση που έκανε κάποια στιγμή, λίγο αφότου είχε φύγει από την Αθήνα για την Κρήτη, για τον Βισέντε Ταμπόρδα. Όταν αποκάλυψε πως ο λόγος που δεν έβαζε τον Αργεντινό ήταν επειδή τον θεωρούσε τακτικά ανώριμο και απείθαρχο και όχι 100% έτοιμο από πλευράς φυσικής κατάστασης σε εκείνη τη χρονική φάση. Δεν είπε ποτέ πως δεν ήταν καλός παίκτης. Αλλά αρκούσε αυτό, όταν κάποια στιγμή ο Ταμπόρδα άρχισε να παίζει, να διακρίνεται και να σκοράρει, για να πουν πολλοί φαν του Παναθηναϊκού πως ο Κόντης ήταν ο «άχρηστος που δεν κατάλαβε τι διαμάντι είχε στα χέρια του».
Τέτοιου είδους υπερβολές οδηγούν σε αυθαίρετα συμπεράσματα, μαζί και άδικα. Αλλά είναι μάλλον ακόμα ένα αναπόδραστο κακό σε έναν Παναθηναϊκό που επί σειρά ετών έχει παγιδευτεί σε ένα φαύλο κύκλου αρνητισμού, τοξικότητας και εσωστρέφειας. Κατάσταση από την οποία δεν γλίτωσε ούτε ο Μπενίτεθ, με τέτοιο βιογραφικό, με τόσο μεγάλη εμπειρία και παραστάσεις. Θα την είχε σκαπουλάρει ο Χρήστος Κόντης; Το ερώτημα μοιάζει ρητορικό. Αποκλείεται να του είχε δοθεί πίστωση χρόνου, η απαραίτητη «ομπρέλα προστασίας» στα ζόρια.
Σε τελική ανάλυση, ο Έλληνας τεχνικός προχώρησε σε αυτό που ήταν καλύτερο γι’ αυτόν επί προσωπικού. Ανέλαβε μια ομάδα που τον πίστεψε στο 100%. Στο Ηράκλειο απέκτησε το χώρο και το χρόνο να δείξει τι μπορεί να κάνει ως επαγγελματίας δίχως το σαράκι της αμφισβήτησης να τον ακολουθεί σε κάθε του βήμα, σε κάθε του απόφαση. Ίσα ίσα. Μπόρεσε έτσι να παράξει έργο, να γράψει προπονητικά χιλιόμετρα και εν τέλει να κάνει το step up, μπαίνοντας σε ένα πλαίσιο που του επιτρέπει να κριθεί δίκαια και σωστά. Ο Χρήστος Κόντης είχε ανάγκη (να κάνει) ακριβώς αυτό που έκανε. Εάν κάποιος έχασε από το διαζύγιο με τον Παναθηναϊκό, σίγουρα δεν ήταν αυτός. Το τρόπαιο του Κυπελλούχου Ελλάδος 2026 το συνοψίζει με τον πλέον εύγλωττο τρόπο.