Σε αντίθεση με το Euro, που από καιρό σε καιρό «χαρίζει» στιγμές δόξας και στους πιο μικρούς (Δανία 1992 και βεβαίως Ελλάδα 2004), το Μουντιάλ δεν είναι το ίδιο… δημοκρατικό. Εκεί επικρατεί πάντα ο νόμος του ισχυρού, του μεγάλου – με εξαίρεση την Ουρουγουάη, αλλά αυτό ήταν σαν να συνέβη σε παράλληλο σύμπαν τόσο πίσω χρονικά που μας γυρίζουν οι τίτλοι της Σελέστε. «Τρυπώνουν» συχνά ομάδες-έκπληξη στο τελευταίο καρέ, ενίοτε και στον τελικό (όπως η Κροατία του 2018), αλλά ως εκεί. Και φέτος; Μπορεί άραγε να συμβεί το -με την καλή την έννοια- αδιανόητο;
Το πρώτο σκαμπρόζικο της τελευταίας 8άδας έρχεται από τα δίπολα που προέκυψαν. Έχουμε και λέμε: Γαλλία – Μαρόκο, Ισπανία – Βέλγιο, Νορβηγία – Αγγλία και Αργεντινή – Ελβετία. Τι παρατηρούμε; Πως το κάθε ζευγάρι αποτελείται από χώρα που έχει κατακτήσει το τρόπαιο τουλάχιστον μία φορά (Αργεντινή 3, Γαλλία 2, Αγγλία και Ισπανία από 1) και από χώρα που δεν το έχει κατακτήσει ποτέ. Εξ αυτού και μόνο διαμορφώνεται ένα ξεκάθαρο «φαβορί – αουτσάιντερ» μοτίβο.
Και το ερώτημα, που βρίσκεται στα χείλη πολλών ποδοσφαιρόφιλων αυτή τη στιγμή, δεν θα μπορούσε παρά να είναι το εξής: Υπάρχει μέσα στους 4 (Μαρόκο, Βέλγιο, Νορβηγία και Ελβετία) κάποιος που θα μπορούσε να κάνει την έκπληξη και να το πάει μέχρι τέλους σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο; Ας το πάμε ανά περίπτωση.
Μουντιάλ 2026: 4 αουτσάιντερ που τολμούν να ονειρεύονται
Το Μαρόκο του Αζεντίν Ουναχί είναι η πιο… ευρωπαϊκή αφρικανική Εθνική ομάδα. Ακούγεται «κάπως» ενδεχομένως έτσι όπως το θέτουμε, οπότε το διευκρινίζουμε. Σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο, φάνηκε ξεκάθαρα πόσο έχουν πλησιάσει ποιοτικά οι αφρικανικές ομάδες τις ευρωπαϊκές. Τι έκανε όμως εν τέλει τη διαφορά και 6/8 φιναλίστ είναι από τη Γηραιά Ήπειρο; Η τακτική και η διαχείριση των συναισθημάτων στα σημεία που η μπάλα καίει, η διατήρηση υψηλότατων εντάσεων μέχρι το τελευταίο σφύριγμα. Εκεί οι Ευρωπαίοι είναι (οι πιο) δυνατοί. Αλλά το Μαρόκο είναι φτιαγμένο από ίδια πάστα. Δεν πανικοβάλλεται, δεν παρασύρεται. Διαθέτει και ένα σφιχτοδεμένο και ταλαντούχο ρόστερ, ενώ έχοντας φτάσει στα ημιτελικά στην προηγούμενη διοργάνωση, στο Κατάρ, έχει το υπόβαθρο για να πατήσει κάπου γερά και να κάνει το επόμενο αποφασιστικό βήμα.
Το Βέλγιο μπορεί να είναι μία μικρή σε μέγεθος χώρα, αλλά μη γελιόμαστε, πρόκειται για ένα μεγάλο ποδοσφαιρικά έθνος. Είναι χαρακτηριστικότατο το εξής: Μόνο 5 χώρες έχουν φτάσει στα προημιτελικά στα 3/4 τελευταία Μουντιάλ: Βραζιλία, Αργεντινή, Γαλλία, Αγγλία και Βέλγιο. Αυτή η συνέπεια και η σταθερότητα συνοψίζει το πόσο καλοί είναι οι Βέλγοι εδώ και πολύ καιρό. Κι ας μην κατάφερε η λεγόμενη «χρυσή γενιά» τους να επισφραγίσει αυτήν την ποιότητα με κάποια κούπα. Σε αυτή τη διοργάνωση, η εκκίνηση ήταν μετρίως μέτρια και πολλοί βιάστηκαν να ξεγράψουν την ομάδα του Ρούντι Γκαρσία. Η μυθική ανατροπή όμως κόντρα στη Σενεγάλη (3-2) και το εμφατικό 4-1 επί των ΗΠΑ με εξαιρετική εμφάνιση, όταν όλος ο πλανήτης έγινε «Βέλγιο» μετά το σκάνδαλο Μπάλογκαν δια χειρός Ντόναλντ Τραμπ, έχει φέρει μια ασύγκριτη ορμή στους Κόκκινους Διαβόλους. Ποτέ ξανά δεν ένιωθαν τόσο δυνατοί, ίσως ούτε καν το 2018 που είχαν ομαδάρα, αν μας ρωτάτε την πραγματικά καλύτερη εκείνης της διοργάνωσης.
Η Νορβηγία ήταν εξ αρχής η ομάδα που οι περισσότεροι είχαν σημειώσει με μεγάλα γράμματα στην κατηγορία «αουτσάιντερ» ή “dark horse” όπως το λένε στα… εγγλέζικα. Η παρουσία της στο τουρνουά ενίσχυσε περαιτέρω το vibe και το hype γύρω από το όνομά της, σκηνικά όπως το περίφημο πια Viking Row με τους φαν το «ντύνουν» όλο αυτό και όμορφα αισθητικά. Το ότι οι Σκανδιναβοί πέταξαν εκτός τη Βραζιλία τους οπλίζει με περισσή αυτοπεποίθηση. Όχι ότι πρωτύτερα είχαν σοβαρή έλλειψη αυτής. Όταν διαθέτεις τον Έρλινγκ Χάαλαντ κανείς και τίποτα δεν μπορεί να σε τρομάξει…
Η Ελβετία είχε 72 ολόκληρα χρόνια να φτάσει σε προημιτελικά Παγκοσμίου Κυπέλλου, το ότι τα κατάφερε φέτος το οφείλει κυρίως στην αξιοθαύμαστη τακτική της πειθαρχία και συνέπεια. Πολλοί την θεωρούν βαρετή στο μάτι, ίσως να είναι κιόλας, όμως δεκάρα δεν δίνει για το τι λένε οι άλλοι. Κάνει αυτό που πρέπει, με βάση τα όπλα της, με απόλυτο σεβασμό στην ταυτότητά της, στο σχέδιο της. Και μερικές φορές, η αυτογνωσία γίνεται το μεγαλύτερο προτέρημα, η πίστη που και βουνά μετακινεί.
Αφού τα είπαμε λίγο για όλους, σειρά έχει το δια ταύτα. Μαρόκο και Βέλγιο έχουν φαινομενικά μια μεγάλη ατυχία. Για να βρεθούν στον τελικό θα πρέπει να αποκλείσουν ΚΑΙ τις δύο πιο πλήρεις ομάδες αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου, Γαλλία και Ισπανία (αν βέβαια δεν κάνουν το απόλυτο «μπαμ» και παίξουν μεταξύ τους ημιτελικό!). Δύο σερί τέτοιες υπερβάσεις είναι πιθανότατα too much να τους ζητήσει κανείς…
Η Ελβετία πάλι, φαίνεται πως έχει φτάσει στο ταβάνι της. Την πήγαν καλά τα ζευγαρώματα ως τώρα, βρήκε ευκαιρία και την αξιοποίησε. Δεν αμφιβάλλουμε ότι θα την ζορίσει την Αργεντινή, αλλά ο Λιονέλ Μέσι είναι ένας «άνθρωπος σε αποστολή» και οι παίκτες του Μουράτ Γιακίν, όσο και να το παλέψουν, λογικά θα υποκλιθούν στη λάμψη του GOAT, ενώ – για να το θέσουμε κομψά – κάτι μας λέει πως αν χρειαστεί μια κάποια διαιτητική χείρα βοηθείας προς την Αλμπισελέστε, θα υπάρξει.
Και φτάνουμε στη Νορβηγία. Στα μάτια μας το πιο ισχυρό εκ των 4 αουτσάιντερ. Για έναν λόγο πάνω και πρώτα από όλα: Έρλινγκ Χάαλαντ. Αυτός ο… εξωγήινος απευθείας απόγονος των Βίκινγκ, αυτό το εξελικτικό θαύμα της φύσης. Η ομάδα του Στόλε Σολμπάκεν είναι πολύ καλή, ναι. Αλλά αυτό δεν θα ήταν αρκετό από μόνο του. Είναι ο φορ της Μάντσεστερ Σίτι που αλλάζει όλη την κουβέντα. Κάνοντας δυνατά τα αδύνατα…
Ξαναλέμε: Η λογική των Μουντιάλ, η προϊστορία τους, το ύφος τους, κάνει ελάχιστα πιθανό το ενδεχόμενο ο τελικός νικητής του φετινού τουρνουά να μην είναι κάποιος εκ των Γαλλία, Ισπανία, Αργεντινή, ακόμα και Αγγλία (αν και ήταν μεγάλος ο πειρασμός να την συμπεριλάβουμε στα αουτσάιντερ…). Μα οι ρομαντικοί – ονειροπόλοι του αθλήματος κάνουν χώρο στην καρδιά και για Μαρόκο, Βέλγιο, Νορβηγία και Ελβετία. Γιατί την μπάλα την αγαπήσαμε ΚΑΙ γι’ αυτό…