«Βγες έξω, θα πάθεις μεγαλύτερη ζημιά αν συνεχίσεις». «Όχι, κόουτς, σε παρακαλώ, μην με βγάλεις, το “χω”». Διαβάζεις το διάλογο που είχε ο Χρήστος Τζόλης με τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς και αισθάνεσαι στο 100% το συναίσθημα. Τη θέληση του παιδιού να μην σταματήσει το παιχνίδι. Την αγάπη για την ομάδα, για το εθνόσημο. Μα πώς να γινόταν, δυστυχώς, αλλιώς; Η αναγκαστική αλλαγή ήταν μονόδρομος (μόλις στο 18’). Θλάση έδειξε αργότερα η διάγνωση, για του λόγου του αληθές…
Δεν είναι πως ο αντικαταστάτης του άσου της Άρσεναλ υστέρησε. Ασίστ και γκολ κατέγραψε ο Γιώργος Μασούρας κόντρα στην Ολλανδία, συνεργαζόμενος άψογα με τον Φώτη Ιωαννίδη και δείχνοντας στην πράξη πόσο τον έχουν αδικήσει ορισμένοι θέτοντας εν αμφιβόλω τη χρησιμότητά του για την Γαλανόλευκη. Το πρόβλημα φάνηκε μετά…
Γιατί οι Οράνιε, μετά το 2-0 του ημιχρόνου, βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας σαν άλλη ομάδα. Άσκησαν ασφυκτική πίεση, δημιούργησαν μπόλικες φάσεις. Τόσο ώστε το τελικό 2-2 να μοιάζει ως και κολακευτικό για μας. Μπορούμε να πούμε πολλά για το πώς φτάσαμε στο σημείο να παίζουμε μαζικά άμυνα – σε πλήρη αντίθεση με το τι συνέβαινε στο α’ μέρος – αλλά μην ξεχνάμε ότι παίζει και ο αντίπαλος μπάλα (και εν προκειμένω ήταν πολύ ποιοτικός), τη ψυχολογία του σπορ όπως επίσης και ότι ακόμα, ως ομάδα, συνιστούμε ατελές ποδοσφαιρικό προϊόν με την έννοια ότι αδυνατούμε να βγάλουμε τις ίδιες εντάσεις σε φουλ 90λεπτο σε ματς τέτοιων απαιτήσεων.
Intime – Vichos Nikos
Το να κάνεις υποθέσεις είναι εξ ορισμού μια επισφαλής διαδικασία. Στην προκειμένη περίπτωση πάντως μπορούμε να το πούμε μετά βεβαιότητας. Δεν θα ήταν το ίδιο αν ο Χρήστος Τζόλης είχε παραμείνει ενεργός, η απουσία του ήταν καθοριστική για την εξέλιξη της αναμέτρησης. Δεν είναι ένας απλώς παίκτης για την Εθνική. Είναι ο σταρ της, ο ηγέτης της. Ένα world class asset που κρύβει και τις αδυναμίες μας.
Θα μπορούσε κάλλιστα να κρατήσει μπάλες και να δώσει ανάσες, να μας βγάλει μπροστά, να σπάσει τον ρυθμό και να απειλήσει. Να κάνει δηλαδή όλα εκείνα που τόσο πολύ μας έλειψαν στο δεύτερο ημίχρονο. Έβγαζε μάτι το κενό του. Και το χειρότερο είναι πως θα χάσει και το προσεχές ματς με τη Γερμανία (4/10) σε κάδρο Nations League ξανά. Πρόβλημα, μεγάλο..
Από την άλλη, να η πρόκληση, να το έξτρα κίνητρο για τους υπόλοιπους διεθνείς και τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Να δείξουν πως είναι σε θέση να βρουν λύσεις χωρίς τον πιο σημαντικό τους (συμ)παίκτη αυτή τη στιγμή, τον πιο επιδραστικό. Δύσκολο; Προφανώς. Όπως όμως είναι τα πάντα στο ποδόσφαιρο του τοπ επιπέδου. Τίποτα δεν σου χαρίζεται, τίποτα δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Αυτό που κρατάμε είναι πως η Εθνική μας έχει ξεκινήσει την «περπατησιά» σε μια υπέροχη διαδρομή. Θα έχει και ατυχίες σε όλο αυτό, θα έχει και ζόρια. Μα είμαστε μαζί της, στις χαρές και στις λύπες, (το) αξίζει.