Κάποτε ήταν απλά και μόνο «αυτό το νησί απέναντι από τη Μήλο». Λίγοι το επέλεγαν ως βασικό προορισμό διακοπών, οι περισσότεροι το έβαζαν στο πρόγραμμά τους για μονοήμερη εκδρομή, για κάνα μπάνιο στα Πρασσά, «που είναι ωραία παραλία». Πόσο κρίμα, πόσο άδικο. Ευτυχώς ο καιρός έφερε την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας: Η Κίμωλος είναι ένα αυτόφωτο λαμπερό μέρος και δεν έχει τίποτα να ζηλέψει, από κανέναν.
Να λοιπόν που τα χρόνια πέρασαν και πλέον το πάλαι ποτέ outsider έγινε μέγα καλοκαιρινό hit. ΟΚ, δεν είμαστε σίγουροι αν αυτό ήταν το καλύτερο δυνατό σενάριο, με την έννοια πως ειδικά τον Αύγουστο, γίνεται χαμός. Και σε ένα μικρό μέρος, όπως αυτό, η πολυκοσμία έχει την τάση να φαίνεται περισσότερο, με το σκηνικό να θυμίζει συχνά κάτι μεταξύ Παγκρατίου και Νέου Κόσμου ενόσω ψάχνεις να παρκάρεις. Από την άλλη, είναι ωραίο και δίκαιο να βλέπεις πως όλοι πια αντιλαμβάνονται την ομορφιά του μέρους, το πόσο πλεονεκτήματα διαθέτει.
View this post on Instagram
Είναι ένα νησί που σου βγάζει τον καλύτερο σου εαυτό. Ακριβώς επειδή δεν χρειάζεται να προσποιείσαι. Όλα ρέουν φυσιολογικά, απλά και ανθρώπινα, ζεν υπό μία έννοια. Μα ξέρεις πολλά μέρη εκεί έξω που έχουν υπαίθριες βιβλιοθήκες, από τις οποίες μπορείς είτε να δανειστείς είτε να αφήσεις το δικό σου «κομμάτι» της ιστορίας; Ε, η Κίμωλος έχει ΚΑΙ από αυτό.
Κι επειδή καλοκαίρι είναι, στη θάλασσα θα θες να πας, πάμε και στις παραλίες. Ειδική αναφορά σε κάθε τέτοιο κείμενο. Έχουμε και λέμε, και οι 7 (κάτωθι) είναι υπέροχες:
Πρασσά: Η παραλία-σταρ του νησιού, ήταν κάποτε πιο γνωστή από το ίδιο το νησί. Λευκή άμμος παντρεύεται με τιρκουάζ νερά, κάτι που την κάνει εντελώς ξεχωριστή και μυριάδες φορές φωτογραφημένη.
View this post on Instagram
Μπονάτσα: Αμμώδης παραλία με μεγάλο μήκος και ρηχά νερά, ε δεν θέλει κάτι άλλο να προσθέσουμε για να καταλάβεις γιατί την προτιμούν οι οικογένειες με παιδιά…
Αλυκή: Εδώ πρωταγωνιστής είναι το βότσαλο και το αρμυρίκι, ένα μέρος που σε προ(σ)καλεί να το συνδυάσεις ως εμπειρία με μάσες σε κάποια από τις παρακείμενες ταβέρνες.
Καράς: Σαν πισίνα, θαρρείς και φτιάχτηκε για βουτιές. Ένας κολπίσκος με λευκά βράχια, άρα δεν μιλάμε για παραλία με την αυστηρή έννοια του όρου.
Γούπα (Ρέματα): Εχει «σύρματα» (σπηλιές λαξεμένες στον βράχο για να φυλάσσονται οι βάρκες τον χειμώνα), καθώς και έναν… ελέφαντα, όχι αληθινό μην ταράζεσαι. Ένας βράχος είναι, που το κύμα σμίλεψε με καλλιτεχνική διάθεση!
Μαυροσπηλιά: Εδώ θα πας πάνω από όλα για να καταλάβεις τι σημαίνει «απολαμβάνω το ηλιοβασίλεμα» και «σβήνω τη μέρα όπως ακριβώς πρέπει»
Μοναστήρια – Σούφι: Στη βόρεια πλευρά του νησιού, καλύτερα να τις επισκεφθείς με κάποιο καραβάκι. Τα νερά είναι απλά φανταστικά, δεν θες να βγεις.
Στα απολύτως to do είναι μια εκδρομή στην γειτονική Πολύαιγο, το μεγαλύτερο ακατοίκητο νησί των Κυκλάδων. Τέτοια άγρια ομορφιά συγκινεί και καρδιές από σίδερο, κολυμπάς σε «γαλάζια λίμνη» με φόντο τα «σκαλωμένα» κατσίκια στο βράχο, πόσο πιο cool να γίνει;
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Πλην θαλάσσης, μην παραλείψεις να δεις από κοντά το Σκιάδι, αυτό το σπάνιο, τεράστιο πέτρινο «μανιτάρι», δημιούργημα των δυνατών ανέμων. Και βέβαια, εννοείται, κάθε μέρα βόλτες με τις ώρες στο Χωριό (και όχι Χώρα), όπως λένε εκεί την πρωτεύουσά τους, όπου θα βρεις υπέροχα μαγαζιά για ποτό και φαγητό. By the way, έχουμε γράψει παλαιότερα ξεχωριστό θέμα για τη λαδένια, γιατί το αξίζετε και το αξίζει! Εκπληκτικό το πόσο νοστιμιά μπορεί να βγάλει η απλότητα και αυτή η «ελληνική πίτσα» είναι δικαίως καμάρι των ντόπιων.
View this post on Instagram
Το σκεφτόμασταν όσο γράφαμε τούτες τις γραμμές, θα το μοιραστούμε μαζί σου όπως μας βγαίνει: Η Κίμωλος δεν έχει επισκέπτες. Η Κίμωλος έχει πιστούς. Δένεσαι με τους ανθρώπους που συναντάς εκεί, αιχμαλωτίζεις τις εικόνες και τις στιγμές βαθιά στη ψυχή σου. Και όταν αργότερα έρθει ο χειμώνας, όταν έξω φυσάει και κάνει κρύο, η ανάμνηση θα βγαίνει από το κουτάκι της μνήμης για να σε ζεστάνει. Μωρέ καλά το ‘χουν συνοψίσει οι ντόπιοι: Κίμωλο μου, παράδεισό μου…
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.