400 συνεχόμενα sold out επί 4 συναπτά έτη. 150.000 θεατές σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κύπρο. Ως τις 5/4 που, σύμφωνα με τον τρέχοντα προγραμματισμό ολοκληρώνεται για φέτος η παράσταση στο Θέατρο Διάνα (Ιπποκράτους 7), δεν υπάρχει εισιτήριο ούτε για δείγμα, ούτε με μέσο την… ίδια την Ελένη Ράντου. Η οποία, στο Πάρτυ της Ζωής Μου, δίνει ένα ερμηνευτικό ρεσιτάλ απ’ αυτά που χειροκροτείς με όλη τη δύναμη της ψυχής σου…
Γιατί, ναι, μιλάμε για μια από τις πλέον αγαπημένες και πετυχημένες Ελληνίδες ηθοποιούς – και δεν λέμε «δημοφιλείς» καθώς όπως είχε πει σε παλαιότερη συνέντευξή της στην Lifo, δεν της αρέσει ο όρος, τον θεωρεί «εφήμερο». Μόνο το «Κωνσταντίνου και Ελένης» να πάρει κανείς, με τις… αέναες επαναλήψεις του στην τηλεόραση του ΑΝΤ1, φρόντισε ώστε να περάσει ως αγάπη και ως εικόνα σε διάφορες γενιές.
Μόνο που εδώ «αναμετριόμαστε» με κάτι το εντελώς ξεχωριστό. Κάτι που υπερβαίνει νόρμες και συνήθεις μέσους όρους. Υπάρχει αρκετός κόσμος που έχει δει πολλές περισσότερες από μια φορά την παράσταση. Ναι μεν θα έλεγε ενδεχομένως κανείς πως «κλέβουν» εισιτήρια από άλλους που δεν το έχουν δει ποτέ, όμως είναι τέτοια η ένταση και η ποικιλία των συναισθημάτων που προξενεί αυτός ο εξωπραγματικά καλός δίωρος μονόλογος της Ελένης Ράντου, ώστε πολλοί θέλουν να βιώσουν ξανά (και ξανά) την εμπειρία. Σαν μια θεραπεία για τη ψυχή τους, θα μπορούσε να κάνει κάποιος τον παραλληλισμό.
Γιατί αυτή η παράσταση έχει πετύχει τόσο
Είναι μία παράσταση που τολμάει ένα γενναίο και δίχως ωραιοποιήσεις focus στις διάφορες εκφάνσεις που μπορεί να πάρει η σχέση μητέρας – κόρης με κάδρο την μεταπολιτευτική Ελλάδα. Ένα ταξίδι επί σκηνής που «διατρέχει» περίοδο 50 ετών. Το χιούμορ δεν λείπει. Η ειλικρίνεια, περισσεύει. Αλλά αυτό που μένει στο τέλος είναι μια αξέχαστη θεατρική εμπειρία.
Κόσμος κλαίει non stop στο φινάλε. Από την ισχύ αυτού που μόλις έχει παρακολουθήσεις. Η Ελένη Ράντου δίνει μια παράσταση που παίζει με όλο της το «είναι». Σώμα και ψυχή. Ένα υποκριτικό masterclass. Το γεγονός πως έγραψε η ίδια το σενάριο, την περίοδο του lockdown λόγω κορονοϊού, μόνο τυχαίο δεν είναι για το πώς το βιώνει όλο αυτό, υπάρχει πολύ δικό της υλικό στο (εξαιρετικό) κείμενο.
Σε τελική ανάλυση, το Πάρτυ της Ζωής μου είναι η ίδια η ζωή. Με τα καλά της, τα στραβά της. Τις χαρές και τις λύπες. Τις στιγμές έκτασης και πόνου. Αυτό το θεατρικό φαινόμενο αξίζει όλα τα καλά που έχουν γραφτεί γι’ αυτό και ακόμα περισσότερα. Με τη μουσική υποστήριξη από την Μιρέλλα Πάχου και τον Αλέξανδρο Ιακώβου να πλαισιώνει ιδανικά το σύνολο, που έχει σκηνοθετήσει ο Ανέστης Αζάς.
Δυστυχώς αν δεν το έχεις δει, δεν υπάρχει τρόπος να «ρεφάρεις» στο άμεσο μέλλον. Αλλά θεωρούμε δεδομένο πως αυτή η παράσταση δεν θα σταματήσει στις 5/4. Δεν γίνεται, δεν πρέπει. Για νέα απανωτά sold out, για να μπορέσει ακόμη περισσότερος κόσμος να την απολαύσει.
*Οι φωτογραφίες είναι από την επίσημη σελίδα του Θεάτρου Διάνα στο Facebook
