7 λόγοι που ο Φέντερερ είναι το Νο1 αθλητικό φαινόμενο όλων των εποχών

Όταν ξύπνησε κάθιδρος, το μόνο που έβλεπε πια ήταν ο επόμενος αντίπαλος. Τον είπαν «Πανδαμάτωρ». Aλλά θα κατέληγε μειράκιο...
Δημήτρης Καναβαράκης

Γράφει ο Δημήτρης Καναβαράκης

Το βλέμμα είχε χαμηλώσει. Η φλόγα μέσα του τρεμάμενη. Η δύση ανέτειλε για να του δείξει ότι δεν είχε πια καμία θέση εκεί. Είχε παραδώσει τη σκυτάλη στους «βιονικούς» και απέμενε πια να βαδίσει ένδοξα, αλλά μελαγχολικά, προς το βαθύ κόκκινο ήλιο. Δεν το ήθελε αυτό το φινάλε, δεν το είχε φανταστεί έτσι. Ο χρόνος όμως του χτυπούσε επίμονα την πλάτη. Δεν είχε παρά να υποκύψει στη νομοτέλεια του και να διαβεί το κατώφλι της ιστορίας. Μέγιστος, αλλά παρελθόν. Και με δύο λυσσαλέους μονομάχους πίσω του να ερίζουν για τον τίτλο του GOAT. Το δικό του τίτλο δηλαδή. Αυτόν που έμοιαζε πια τόσο επισφαλής.

Και μετά πετάχτηκε κάθιδρος. Όχι, δεν θα μπορούσε να γίνει έτσι. Έπρεπε τώρα, περισσότερο από ποτέ, να εφευρεθεί ένα άλλο παρατσούκλι. Τον είπαν «βασιλιά», «maestro» και άλλα διάφορα. Αυτά όμως δεν μετρούσαν πια. Δεν αρκούσαν για να αναμετρηθεί με το «κτήνος».

Ξυπνώντας, πριν κορυφωθεί ο εφιάλτης, το συνέλαβε. Την επόμενη στιγμή το ψέλλισε: «Iron Man»! Ναι, αυτό θα ήταν! Το βλέμμα του πέταξε αίφνης σπίθες. Ο κόκκινος ήλιος έλιωσε σαν κερί. Το μόνο που έβλεπε πια ήταν ο επόμενος αντίπαλος: τον είπαν Πανδαμάτωρ και είχε τη φήμη ότι δεν χάνει ποτέ.

Ναι, αλλά δεν τα είχε βάλει ακόμα με τον Ρότζερ Φέντερερ…

Δεν χρειάζονται πια παρατσούκλια. Τα περικλείει όλα η διαπίστωση ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο αθλητικό φαινόμενο όλων των εποχών. Εφτά επιχειρήματα θα μπορούσαν να πείσουν τον κάθε δύσπιστο.

1. Πάτερ – φαμίλιας

Τον Μάη του 2014 έγινε για… τρίτη και τέταρτη φορά πατέρας, καθώς η σύζυγός του Μίρκα έφερε στον κόσμο ένα ζεύγος αγοριών, πέντε χρόνια μετά το ζεύγος κοριτσιών. Ο πιο σοβαρός τραυματισμός του μάλιστα προέκυψε από γλίστρημα την ώρα που έκανε τις κόρες του μπάνιο! Υπάρχει άλλος αθλητής στην ιστορία των σπορ που να έχει συνδυάσει το διττό ρόλο του πάτερ – φαμίλια και του κορυφαίου εν ενεργεία στο είδος του, εννιά χρόνια αφότου απέκτησε παιδιά; Ούτε στα παραμύθια…

2. Κερδίζει και… μοιράζει χρήμα

Η προσωπολατρεία που απολαμβάνει ο Φέντερερ στον κόσμο του τένις μπορεί να συγκριθεί μόνο με την αντίστοιχη του Ντιέγκο Μαραντόνα στην μπάλα. Πρόκειται περί μανίας, ακόμη και σε αεροδρόμια τυγχάνει θερμής υποδοχής, ενώ το κοινό είναι στο πλευρό του ακόμα και αν αντιμετωπίζει Βρετανό στο Λονδίνο (βλέπε Άντι Μάρεϊ). Ο «βασιλιάς» δεν έχει θαυμαστές, αλλά οπαδούς, μιλώντας με καθαρά ποδοσφαιρικούς όρους.

Σε αυτά τα 20 χρόνια καριέρας του το άθλημα γιγαντώθηκε, μέσω της εκτόξευσης του αριθμού των ανθρώπων που ασχολούνται μαζί του. Η ανταπόδοση αυτή φαίνεται στα χρήματα που κερδίζουν πλέον όλοι οι επαγγελματίες τενίστας, καθώς τα ποσά των επάθλων έχουν ξεφύγει.

Προφανώς μετά την απόσυρση του, το τένις θα χωριστεί στην προ και μετά RF εποχή, ενδεχομένως και ο αθλητισμός γενικότερα. Διότι θα έχει αφήσει ανεξίτηλα το χνάρι του σε αυτόν ως το πιο all-time classic παράδειγμα, θέλησης και επιμονής.

3. Το έπος του ξοφλημένου

Το 2016 έχει τους πρώτους σοβαρούς τραυματισμούς της καριέρας του, μένοντας καιρό εκτός δράσης, λόγω προβλημάτων στη μέση και υποτροπής στο γόνατο που είχε χειρουργηθεί. Στα 35 χρόνια του κατρακυλάει στο Νο. 17 του κόσμου, έχει κλείσει μια πενταετία χωρίς τίτλο Γκραν Σλαμ, χάνοντας τρεις διαδοχικούς τελικούς από τον φαινομενικά ανίκητο Νόβακ Τζόκοβιτς, που έχει βαλθεί να τον απομυθοποιήσει.

«Εχει ξοφλήσει, είναι καιρός να αποσυρθεί», τολμούν να σκεφτούν ακόμα και φανατικοί οπαδοί του. Στο Αυστραλιανό Όπεν του 2017 ο Φέντερερ επιστρέφει ύστερα από έξι μήνες αποχής περισσότερο για να ανακτήσει ρυθμό, έχοντας βάλει στο μάτι τη μεγάλη επιστροφή. Το δικό του μάτι όμως βλέπει πολύ… κοντά.

Το come back αποδεικνύεται ανάλογων διαστάσεων με τα αντίστοιχα των Μάικλ Τζόρνταν και Μοχάμεντ Άλι, καθώς ο Ελβετός παίζει καταπληκτικό τένις, φτάνει έως τον τελικό και εκεί ξορκίζει τη Νέμεσίς του (Ράφα Ναδάλ), κατακτώντας από το… πουθενά το 18ό Γκραν Σλαμ της καριέρας του.

Αυτός που σχεδόν πάντα είχε τον τρόπο να αναδεικνύει τις αδυναμίες του και να τροφοδοτεί τους δαίμονές του στο μεταξύ τους rivalry, έγινε από εκείνη τη μέρα… αρνάκι. Ο Φέντερερ έκανε πλάκα στα τρία επόμενα παιχνίδια με τον Ισπανό (όλα με 2-0) και μετράει πια 5 σερί νίκες απέναντί του, ενώ πριν είχε 10 σε 33 ματς!

4. Καλύτερος στα ύστερα

Παίζει, σύμφωνα με τους ειδικούς, καλύτερα στα 36 του απ’ ότι στα 25 ή στα 30! Τον τελευταίο χρόνο έχει σαρώσει τους τίτλους (τρία Γκραν Σλαμ, τρία Masters 1000 και δύο Masters 500), βελτιώνοντας το backhand, το δεύτερο σερβίς του και κυρίως τις αμυντικές επιδόσεις του. Ο Ελβετός κυνηγάει πια κάθε μπάλα, βγάζοντας κάποιες εκπληκτικές άμυνες, στοιχείο που δεν χαρακτήριζε το παιχνίδι του όταν είχε μοναδικό ανταγωνιστή στο tour τον Ράφαελ Ναδάλ.

Με λίγα λόγια, για να αντέξει τον ανταγωνισμό κόντρα στα «τέρατα» αθλητικότητας και φυσικής κατάστασης που κυριαρχούσαν στο διάστημα της (σύντομης) παρακμής του, ανέβασε το επίπεδο του παιχνιδιού του σε ηλικία απόσυρσης.

Ή ακόμα… χειρότερα, σε ηλικία που άλλοι δεν έχουν καν διανοηθεί ότι θα μπορούσαν να σνομπάρουν το βιολογικό ρολόι τους. Το δικό του (ελβετικό) όμως φαίνεται ότι έχει κουρδιστεί διαφορετικά. Με τέτοιο τρόπο, που όχι μόνο άντεξε τον ανταγωνισμό, αλλά τον υπερέβη ξανά…

5. Απ΄την σχολή καλών τεχνών

Οι φαν του αθλήματος ξέρουν ότι σε τεχνικό επίπεδο είναι από πολύ δύσκολο έως απίθανο να προκύψει ξανά κάτι σαν αυτόν. Όπως δεν υπήρξε και πριν από αυτόν. Η ρακέτα μοιάζει φυσική προέκταση του χεριού του, όπως το πινέλο σε αυτό του κορυφαίου δημιουργού. Ειδικά σε αυτό που είναι υποψήφιο ως η κορυφαία (και πιο αναγνωρίσιμη;) κίνηση στον αθλητισμό: το αριστοτεχνικό του backhand.

Σε δεξιοτεχνία, θέαμα, εμπνεύσεις και ποικιλία χτυπημάτων απέχει τόσο πολύ απ’ όλους, που το φαινόμενο είναι μάλλον μοναδικό στο σύνολο των σπορ. Ο Κόμπε Μπράιαντ κατάφερε να αντιγράψει τις κινήσεις του Μάικλ Τζόρνταν, ο Λίονελ Μέσι απέδειξε ότι το καλούπι δεν έσπασε μετά τη γέννηση του Μαραντόνα. Στο τένις δεν διαφαίνεται ότι μπορεί να γεννηθεί αντίζηλος.

Το story θα προκαλεί πάντα ίντριγκα. Ο αρτίστας που τα έβαλε με τους υπεραθλητές. Και τους νίκησε στην εποχή τους. Αν ο μεν και οι δε εκπροσωπούσαν καλλιτεχνικά ρεύματα, θα το τιτλοφορούσαμε αυθαίρετα «ρομαντισμός VS ρεαλισμού». Αυθαίρετα διότι ο ρομαντικός κατάφερε με κάποιο τρόπο να βρει το ελιξίριο νεότητας. Και να τους νικήσει όντας εν τέλει πιο… βιονικός από αυτούς…

6. Μέχρι τα 40;

«Δεν έχω ιδέα. Ειλικρινά, δεν ξέρω. Πήρα τρία Σλαμς σε 12 μήνες, ούτε εγώ μπορώ να το πιστέψω. Πρέπει απλώς να διατηρήσω ένα καλό πρόγραμμα και να παραμείνω πεινασμένος. Τότε η ηλικία δεν νομίζω ότι παίζει μεγάλο ρόλο. Είναι μόνο ένα νούμερο…».

Έφτασε τα 20 Γκραν Σλαμ, θεωρείται και «επίσημα» πια (μπροστά από τον Ράφα Ναδάλ) ο GOAT και τον Αύγουστο θα κλείσει τα 37. Κι όμως ο Ρότζερ Φέντερερ δεν μπόρεσε ούτε μετά το χθεσινό θρίαμβο να πιθανολογήσει έστω για το πότε σκοπεύει να σταματήσει.

Το πρωτόκολλο στο ποια ηλικία θεωρείται η απαρχή παρακμής ενός πρωταθλητή ξαναγράφεται από την αρχή. Από το χέρι του Ελβετού, που προσβλέπει να πρωταγωνιστεί μάλλον έως τα… ούτε ο ίδιος ξέρει. Φήμες αναφέρουν ήδη ότι έθεσε ως επόμενο milestone τα 22 Γκραν Σλαμ της Στέφι Γκραφ (μετά θα του μένει μόνο η Σερένα Ουίλιαμς).

«Ξέρω από τι πάστα είναι φτιαγμένος, πνευματικά και σωματικά, αλλά όταν τον είδα να μην μπορεί καν να τρέξει μετά την επέμβαση στο γόνατο, αναρωτήθηκα ακόμα κι εγώ αν μπορεί να παίξει ξανά στο υψηλότερο επίπεδο. Την απάντηση την ξέρετε. Η πορεία που είχε μετά από τους τραυματισμούς του δεν είναι… φυσιολογική», είπε ο Πιερ Παγκανίνι, φυσικοθεραπευτής του και προπονητής fitness του Φέντερερ από το 2000.

Είναι αυτός που θεωρείται ο άνθρωπος – «κλειδί» πίσω από την εκτυφλωτική καριέρα του «βασιλιά», λόγω της ευεργετικής αντανάκλασης που έχει το προστατευτικό πρόγραμμα εκγύμνασης που ακολουθεί για τους μύες, τους τένοντες και τις αρθρώσεις του.

«Υποθέτω ότι είμαι τυχερός που τον γνώρισα τόσο μικρός. Χωρίς αυτόν δεν θα ήμουν τόσο υγιής και τόσο γρήγορος», έχει αποδώσει τα του Καίσαρoς τω Καίσαρι ο Ελβετός, ο οποίος δεν έχει αποσυρθεί σε κανένα από τα 1.339 παιχνίδια της καριέρας του!

7. Απλά Maestro

Έβδομο δεν έχει. Είναι μόνο η εικόνα. Από ημιτελικό US Open, απέναντι στον Νόβακ Τζόκοβιτς, μία στιγμή πριν από το match point.