Ήταν γενικότερα καλοί παίκτες. Για μια περίοδο της καριέρας τους ωστόσο έδειχναν ανίκητοι. Οι μεγαλύτερες αγωνιστικές «εκρήξεις» Ελλήνων στόπερ έχουν τρία συγκεκριμένα ονοματεπώνυμα…
Μπάλα
Σήμερα, στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου ξυπνούν τα φαντάσματα του «Mineirazo» για τους Βραζιλιάνους. Υπάρχει όμως παρηγοριά...
Όταν ήμασταν πιτσιρικάδες δεν χρειαζόμασταν προπονητή. Γιατί ήταν συγκεκριμένα -και απαράβατα- τα κριτήρια με τα οποία επιλεγόταν το ποιος θα παίξει πού!
Το λες και τεστ μνήμης-γνώσεων.
«Δεν υπήρχε πόρτα, δεν υπήρχαν κάγκελα, υπήρχε μόνο η αστυνομία που χτυπούσε με μαχαίρια».
Ποτέ δεν καταλάβαμε πως καταφέρνουν και παίζουν στο υψηλότερο επίπεδο της Ευρώπης.
Πόσα λεφτά να δώσεις για να πάρεις έναν παίκτη που μπορεί να έπαιζε μόνο δύο ματς; Αλλά ακόμα κι έτσι, κάτι καλύτερο μπορούσες να βρεις...
Ας μην ήταν Ριβάλντο, Μπορέλι και Τσιάρτες… Και κάποια από τα πιο πρόσφατα «δεκάρια» να απολαμβάναμε ακόμα στην Ελλάδα θα ήμασταν ποδοσφαιρικά χαρούμενοι…
Ένας από τους μεγαλύτερους overachievers του αθλήματος.
Ο «μάγος» που απλά δεν ήθελε να γίνει ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής του κόσμου...